CAMPHUB idol วันนี้เรากลับมาทักทายน้องๆ กันอีกเช่นเคย ครั้งนี้ พี่ซอขอพาน้องๆ มาพบกับ พี่แพง พัทธนันท์ ศิลปินหญิงเดี่ยวสุดป็อปคนแรกของค่าย Gene Lab ที่เพิ่งออกเพลงซิงเกิลใหม่ “Moment” ไปเมื่อเร็วๆ นี้เอง

ศิลปินสาวคนนี้เรียกได้ว่ามีเรื่องราวที่ไม่ธรรมดา เพราะมีแพชชั่นในเสียงดนตรีและเดินตามความฝันการเป็นนักร้องมาตั้งแต่จำความได้เลย เข้าเรียนต่อระดับมหาลัย ที่ดุริยางคศิลป์ มหิดล จนมาเป็นศิลปินตัวจริงของค่าย Gene Lab ในเครือ GMM Grammy ไปพูดคุยกับพี่แพงกันว่า เส้นทางการมาเป็นศิลปินนั้นเป็นอย่างไรบ้าง และอะไรที่เป็นกำลังใจสำคัญให้มาถึงจุดๆ นี้ ตามไปดูกันเลย..

Q: แนะนำตัวเองให้น้องๆ ได้รู้จักกันหน่อย

A: สวัสดีค่าน้องๆ พี่ชื่อแพง พัทธนันท์ อภิวัฒน์เวคิน จบจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล เอก Voice สาขาดนตรีสมัยนิยม ตอนนี้เป็นศิลปินอยู่ค่าย Gene Lab ค่ะ

Q: เล่าย้อนถึงตอนเด็กๆ กันหน่อย อะไรที่ดึงดูดให้เราชื่นชอบในการร้องเพลง เริ่มต้นตั้งแต่อายุเท่าไหร่

A: ตั้งแต่จำความได้ก็รู้สึกว่าชอบร้องเพลงแล้ว อาจจะเพราะคุณพ่อคุณแม่เขาชอบฟังเพลงกัน ก็เลยซึมซับมาจากตรงนั้น คุณแม่เล่าว่าแพงร้องเพลงได้ตั้งแต่ 2 ขวบ แล้วที่บ้านเขาจะชอบร้องคาราโอเกะ เปิดเพลงเอ็มวีคอนเสิร์ตต่างๆ เราก็ชอบร้องตาม แสดงตามเหมือนมีคอนเสิร์ตเป็นของตัวเอง

Q: แล้วตอนนั้น เราได้มีโอกาสไปโชว์หรือประกวดบ้างมั้ยเอ่ย

A: นับงานโรงเรียนตอนอนุบาลด้วยมั้ยคะ 5555 จำได้ว่าเคยร้องตั้งแต่อนุบาล จะเป็นงานโรงเรียนแล้วมีนักเรียนหลายๆ คนยืนร้อง เราก็ได้เป็นคนถือไมค์ต้นเสียงอะไรแบบนี้ แต่พอโตขึ้นมาหน่อยช่วงประถมแพงกลับขี้อายไม่กล้าร้องนะ จนกระทั่งปลดล็อกตัวเอง พ่อพาไปร้านที่มีคาราโอเกะแล้วบอกว่า “ถ้ากล้าขึ้นไปร้องจะซื้อโทรศัพท์ให้” ด้วยความอยากได้ก็เลยขึ้นไปปรากฏว่า “อ้าว! ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยหนิ” หลังจากนั้นก็กล้าเลย แล้วพอขึ้นมัธยมมีโอกาสได้ร้องเพลงหน้าเสาธงต่อหน้าคนเยอะๆ เป็นครั้งแรก เราได้รับฟีดแบคที่ดีมากๆ ก็ทำให้เราภูมิใจ มีความสุขแล้วก็ได้รู้ว่าตัวเองชอบสิ่งนี้จริงๆ จากนั้นก็ได้โชว์เรื่อยๆ เป็นนักร้องโรงเรียน แล้วก็เคยมีคนจ้างไปร้องงานแต่งด้วยนะคะตั้งแต่ ม.ต้น ภูมิใจมากแล้วก็ดีใจที่เขาไว้ใจให้เราไปเป็นส่วนหนึ่งในงานสำคัญของเขา มีไปประกวดบ้างเป็นตัวแทนของโรงเรียนอะไรแบบนี้ 

Q: จากความชอบในเสียงเพลง ทำไมถึงเลือกที่จะมาจริงจังในสายนี้ถึงขั้นที่เลือกเรียนคณะสายดนตรีเลย

A: แพงมีความฝันอยากเป็นศิลปิน นักร้องมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วแพงก็คิดว่าถ้าเราอยากเป็นเราชอบ เราก็อยากเอาตัวเองไปอยู่ใกล้สิ่งนั้น ศึกษาให้รู้ว่ามันเป็นยังไง อีกอย่างนึงคือถ้าเราจะต้องเรียนอะไรสักอย่างอยู่กับมันไปอีก 4 ปี ก็อยากจะเรียนในสิ่งที่ชอบและมีแพชชั่น

Q: แล้วถ้าไม่ได้เรียนสายดนตรี เราอยากจะเรียนสายอะไร

A: จริงๆ แพงไม่ได้คิดสำรองไว้เลย ก็ใจมันไปทางนี้แล้ว แต่ในตอนนั้นก็ไม่ได้ละทิ้งวิชาการเรียนในโรงเรียนนะคะ ก็ตั้งใจพยายามทำเกรดให้ดี เผื่อว่าเราสามารถเอาไปยื่นที่อื่นได้ แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่มีอะไรที่เราอยากจะเรียนเท่าดนตรี

Q: ครอบครัวเรามาสนับสนุนเราอย่างไรบ้างทั้งความฝันและการเลือกคณะ

A: ครอบครัวแพงค่อนข้างให้อิสระมากๆ อยากเรียนหรืออยากทำอะไรก็ทำเลย แพงรู้สึกว่าโชคดีมากๆ ที่ครอบครัวเข้าใจ ในตอนที่บอกเขาว่าอยากเรียนดนตรีเขาแทบไม่มีคำถามเลย เขาซัพพอร์ทเต็มที่ทั้งตอนไปส่งเรียนพิเศษ ไปซ้อม นู่นนี่นั่น

Q: พอได้เข้ามาเรียนจริงๆ ในดุริยางค์มหิดล รู้สึกยังไงบ้าง ต่างจากตอนแรกที่คิดไว้หรือเปล่า

A: ต่างอยู่ค่ะ จริงๆ เราก็แอบคิดว่ามันจะชิลๆ กว่านี้ 555555 พอเข้ามามันไม่ใช่แค่ร้องเพลงละ มันมีเรื่องของทฤษฎีดนตรี วิชาอื่นๆ มีต้องเขียนเพลง ทำเพลง แต่งเพลง พอสิ่งที่เราชอบทำเป็นงานอดิเรกมันกลายเป็นอะไรที่เราเรียนมันก็มีความจริงจังมากขึ้น

Q: การเรียนในคณะเป็นยังไง ทั้งพาร์ททฤษฎีและปฏิบัติ

A: อย่างของแพงจะเป็นสาขาที่เน้นการเพอร์ฟอร์ม วิชาปฏิบัติก็จะได้เรียนร้องเพลงตัวต่อตัวกับอาจารย์ทุกปี (หรือที่คณะจะเรียกว่าวิชาไพรเวท) แล้วก็มีวิชารวมวงที่เราได้จับวงรวมกับเอกอื่นๆ และสาขานี้จะเน้นในเรื่องการเป็นศิลปินที่โปรดิวซ์งานเองได้ และมีเรียนเขียนเนื้อเพลงด้วย ตั้งแต่ปี 2 เราจะต้องแต่งเพลงทำเพลงส่งอาจารย์ทุกๆ เทอม จนถึงปี 3-4 เราจะต้องทำคอนเสิร์ตจบ แล้วก็มีทำธีสิสจบเป็นอัลบั้มเพลงของเรา ส่วนพวกวิชาเลคเชอร์ก็เป็นทฤษฎีดนตรี ประวัติดนตรีต่างๆ ค่ะ เรียนเยอะมากพูดไม่หมด 55555

Q: คิดว่าการเรียนคณะนี้มาช่วยการเป็นนักร้องนักดนตรีของเรายังไงบ้าง ในเมื่อตอนนี้หลายๆ คนที่มาเป็นศิลปินก็ไม่ได้เรียนคณะด้านดนตรีมา

A: แพงขอตอบในความคิดเห็นของแพงคนเดียวนะคะ รู้สึกว่ามันคือการได้เรียนรู้เทคนิคเกี่ยวกับดนตรีแบบซึมซับไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว เพราะเราต้องเรียน ต้องซ้อม ต้องทำ ต้องอยู่กับมันเยอะมากๆ บางเรื่องเราอาจจะไม่ได้ตั้งใจรู้แต่เราเจอซ้ำๆ มันเลยเข้าใจและจำได้ ซึ่งถ้าหากคนไม่ได้เรียนดนตรีเขาศึกษาก็อาจจะทำได้แบบเราแหละ แต่พอดีเราขี้เกียจก็เลยรู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีนะ รู้ตัวเองอีกทีก็ อ๋อ พอเข้าใจแล้ว 555555 แล้วอีกอย่างก็คงเป็นเรื่องของสังคม เราได้มาอยู่ในสังคมที่ชอบดนตรีเหมือนกัน ได้มาแชร์เพลงที่ฟังซึ่งบางเพลงบางวงไม่เคยฟังก็รู้จักเพราะเพื่อนนี่แหละ แล้วเราก็ยังได้มีคนแชร์ไอเดียต่างๆ แบบอาจารย์ที่คณะก็ปรึกษาได้ แพงได้คำแนะนำมาเยอะมากๆ ก็เลยมีส่วนช่วยในเรื่องของแนวคิดแรงบันดาลใจด้วย

Q: ชอบวิชาไหนมากที่สุดในตอนเรียน

A: จริงๆ ชอบวิชาปฏิบัติของสาขาหมดเลยค่ะ พวกไพรเวท สมอล

Q: นอกจากการเรียนแล้ว บรรยากาศในการอยู่มหิดลเป็นยังไงบ้าง รีวิวเล็กๆ ให้น้องๆ ฟังกันหน่อย

A: ก็บรรยากาศ ตึกที่คณะสวยดี แบบร่มรื่น คนจะชอบมาถ่ายรูป มีของกินรอบม. มากมาย อร่อยๆ ทั้งนั้นเลย

Q: พี่แพงเริ่มต้นการทำเพลง จากการทำเพลงเองลงยูทูบ ตอนนั้นตัดสินใจอย่างไร ถึงได้มาเริ่มต้นทำ

A: ก็เกิดจากการสานต่อความฝันตัวเองในการอยากเป็นศิลปิน จริงๆ เรามีความคิดอยากจะทำเพลงปล่อยมาตั้งนานแล้ว เพราะเราเองก็โอกาสได้ลองแต่งเพลงทำเพลงส่งทุกเทอม แล้วเราก็มัวแต่คิดมากจนถึงปี 3 เราคิดได้ว่าเออนี่ก็ใกล้จบแล้ว อยากจะลองทำอะไรให้มันเป็นชิ้นเป็นอัน ถ้าไม่เริ่มตอนนี้ก็ไม่ได้เริ่มสักที เลยตัดสินใจลงมือทำค่ะ

Q: พอมีโครงการ GMM Audition มา ทำไมถึงตัดสินใจสมัคร

A: ตอนนั้นปล่อยเพลงมาได้ 3 เพลงแล้วก็ยังไม่ได้มีฟีดแบคอะไรมาก เราเลยรู้สึกว่าอยากให้เพลงไปถึงหูคนฟังได้มากกว่านี้ บวกกับเรื่องของเงินทุนในการทำเราเริ่มรู้สึกเกรงใจที่บ้าน เราเลยเริ่มคิดอยากมีค่ายที่คอยสนับสนุนเรื่องเงินทุน และสามารถนำเพลงเราไปสู่วงกว้างได้มากกว่า ตอนนั้นก็เป็นช่วงที่ GMM Grammy เปิดออดิชั่นพอดีเลยลองส่งดู

Q: บรรยากาศ ขั้นตอนต่างๆ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในช่วงระหว่างของ GMM Audition เป็นยังไงบ้าง

A: รอบแรกเลยเค้าจะให้ส่งเป็นคลิปแนะนำตัว ส่งเพลงที่ตัวเองแต่ง แล้วก็ Cover เพลงแกรมมี่ คือตอนนั้นเราส่งแบบไม่ได้คาดหวังเลยคลิปเราค่อนข้างจะชิลล์มากด้วยซ้ำ มีความคิดแบบว่าถ้าเราทำแบบคาดหวังมากๆ แล้วไม่ได้มันจะเสียใจอะ เลยส่งคลิปไปแบบที่ค่อนข้างเป็นตัวเองมากๆ คืออยากให้เขาเห็นความเป็นเราที่สุดถ้าเขาจะชอบและเลือกเรา แล้วก็ผ่านไปถึงรอบออดิชั่นสด 30 วงค่ะ จริงๆ ผ่านไปถึงแค่นั้นก็ดีใจมากแล้วนะคะ ตอนนั้นแพงก็เลือกทำโชว์เป็นเพลงของตัวเองทั้งหมดเลย แล้วตอนที่ไปถึงที่ออดิชั่นคือทุกอย่างยิ่งใหญ่ เวทีใหญ่มาก จนเราต้องพยายามคิดไม่ให้ตื่นเต้น พยายามทำให้เต็มที่ วันนั้นก็ผ่านมาได้ด้วยดี พอใจในตัวเอง

Q: รู้สึกยังไงตอนที่ได้รู้ว่าได้มาเป็นศิลปินจริงๆ จาก GMM Audition

A: ดีใจมากๆ เลย ตอนแรกแพงยังงงๆ อยู่ วันที่ออดิชั่นเสร็จแล้วได้เข้าไปคุยกับพี่ๆ ในค่าย ซึ่งวันนั้นเราก็ยังไม่รู้ว่าสรุปเราผ่านมั้ย แต่พอเราได้รับคำชวนไปคอนเสิร์ตค่ายแล้วได้เจอพี่โอม Cocktail (ผู้บริหารค่าย Gene Lab) พี่โอมบอกว่า “ยินดีต้อนรับศิลปินใหม่ Gene Lab” ก็แบบดีใจแบบ “อ้าว.. ได้เป็นแล้วหรอ 5555555” มันภูมิใจมากๆ ที่ผลงาน ความพยายามของเราอย่างน้อยก็มีพี่ๆ ที่มองเห็นอะไรบางอย่าง แล้วให้โอกาส

Q: แล้วรู้สึกยังไงที่ได้มาอยู่ค่าย Gene Lab คิดว่าคาแรกเตอร์ของค่ายนี้เข้ากับเรายังไงบ้าง

A: รู้สึกภูมิใจ ดีใจ และรู้สึกขอบคุณค่ะ เพราะ Gene Lab คือค่ายที่เราอยากจะอยู่ ส่วนเรื่องคาแรคเตอร์ คนอาจจะมองว่า Gene Lab คือค่ายร็อก แล้ว Pang Pattanan ป็อปๆ มาได้ยังไง แต่สำหรับแพง แพงคิดว่า Gene Lab คือค่ายที่หลากหลายนะคะ ในค่ายตอนนี้ก็มีหลายแนวเพลงมากๆ เลย คิดว่าเข้ากับเราตรงจุดที่เราทำเพลงแบบไหนก็ได้ค่ายให้อิสระในแบบที่เราชอบ

Q: การทำงานร่วมกับพี่ๆ ในค่าย Gene Lab เป็นยังไงบ้าง

A: ดีมากๆ เลยค่ะ ทุกคนในค่ายก็คือคุยได้หมด ใจดี สงสัยอะไรปรึกษาถามได้พี่ๆจะช่วยอธิบายเราตลอด แล้วก็ให้เราได้มีส่วนร่วมตัดสินใจกับงานของเราเองด้วยในทุกๆ ขั้นตอน

Q: ผ่านมาร่วมๆ สองปี ภาพตอนแรกที่มอง Gene Lab กับตอนนี้ต่างกันยังไง เล่าให้ฟังหน่อย

A: ก็รู้สึกว่าเป็นค่ายที่เท่ดี เป็นค่ายที่ให้อิสระในการทำงาน อยู่ๆ ผ่านมา 2 ปีก็ได้ปรับตัว เรียนรู้ เข้าใจการทำงานอะไรมากขึ้น ก็ดีใจที่ได้เป็นศิลปินใน Gene Lab ค่ะ

Q: นอกจากร้องเพลง เห็นว่าเล่นดนตรีได้ด้วย ทำไมถึงมาชอบ และฝึกเล่นยังไงบ้าง

A: เครื่องดนตรีชิ้นแรกแพงเริ่มจากเปียโนก่อน อยากเรียนมาตั้งแต่เด็กๆ แต่เพิ่งมีโอกาสได้เรียนช่วง ม.1 แล้วเราก็หยุดไปช่วงนึง ที่อยากเรียนเพราะว่าอยากเล่นดนตรีให้ตัวเองร้องเนี่ยแหละ ส่วนกีตาร์ แพงเรียนเหมือนกันค่ะ รู้สึกว่ามันเท่ดี ตอนแรกเริ่มจากเรียนกีตาร์คลาสสิกเลย ซึ่งคิดว่าก็ดีนะคะ เพราะได้รู้เข้าใจ เบสิกเรียนแบบอ่านโน้ตด้วย พอเรียนไปเรียนมาก็รู้สึกว่า โอเค.. ยากจังครู หนูขอเรียนแค่คอร์ด เล่นให้ตัวเองร้องได้ก็พอแล้ว 55555555 

Q: แนวเพลงไหนที่แพงชอบ ทั้งที่ชอบร้องเองและชอบฟัง

A: ถ้าที่ชอบฟังก็จริงๆ ฟังหลายแนวเลยค่ะ แต่โดยรวมส่วนใหญ่ก็เป็นเพลง Pop, K-Pop ชอบฟังฝั่งเกาหลี แล้วก็จะมีพวก R&B, Jazz, Soul บ้าง เพลงร็อกเราก็ฟัง ฟังให้เราได้มี input หลายๆ แนว ร้องเองปกติจะชอบร้องอะไรที่ตัวเองรู้สึกร้องสบาย แบบฟังสบาย ไม่ได้จำกัดแนวขนาดนั้น

Q: งานเพลงเป็นงานที่ต้องใช้ความครีเอทีฟเยอะ แล้วเราหาไอเดียมาจากไหน

A: บางทีมัน นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป เลยค่ะ (แอบขายเพลง มามาไปไป 555555) บางทีมันมาเป็นท่อนๆ เราก็พยายามอัดเก็บไว้ในโทรศัพท์ แล้วก็แพงชอบหาอะไรทำฟังอะไรใหม่ๆ เรื่อยๆ นะเวลาเราได้ยินอะไรใหม่ๆ บางทีมันก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาเองเลย แต่บางครั้งบทจะคิดไม่ออกก็ไม่มาเลยจริงๆ เราก็มีพักไปทำอย่างอื่นบ้าง 

Q: กว่าจะเป็นเพลงหนึ่งเพลง ต้องผ่านขั้นตอนอะไรบ้าง อยากให้เล่าให้น้องๆ เห็นภาพกันหน่อย

A: ถ้าเป็นแพงส่วนมากจะเริ่มจากเมโลดี้กับคอร์ดขึ้นมาก่อน พอเราชอบแล้วค่อยมาคิดว่าจะเล่าเรื่องอะไรดี แล้วพอทำเราก็จะมีเสียง ภาพ เรฟเฟอเรนซ์ดนตรีในใจว่าเราอยากทำออกมาเป็นประมาณไหน พอแพงคิดตรงนี้ได้หมด ก็จะเอาไปคุยกับพี่โฟร์วง HENS ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ของแพงเอง พี่โฟร์ก็จะช่วยดู แล้วก็ทำเป็น Demo ขึ้นมาค่ะ พอลงตัวแล้ว จากนั้นเราก็เข้าสู่กระบวนการอัด พออัดเสร็จก็เป็นขั้นตอน Mix & Master ก็จะเป็นอันเสร็จสมบูรณ์

Q: แล้วพี่แพงชอบขั้นตอนไหนมากที่สุด

A: ชอบขั้นตอนที่คิดงานออก แล้วก็ตอนงานเสร็จค่ะ 5555555

Q: การอยู่ในค่าย มีความกดดันต่างๆ จากรอบตัว เราจัดการกับสิ่งนี้ยังไง

A: ก็คิดให้รู้สึกไม่กดดัน มันดูเหมือนคำตอบกวนนะคะ แต่ก็เป็นอย่างนี้จริงๆ ความกดดันมันไม่ค่อยเกิดจากคนอื่นเลยค่ะ ส่วนมากจะเกิดจากที่เรากดดันตัวเอง เพราะอย่างที่ค่ายก็ไม่ได้กดดันอะไรเลยนะคะ ทั้งเรื่องผลงาน และฟีดแบคต่างๆ คือให้เวลาเราได้ทำแบบที่เราแฮปปี้ที่สุด แต่ถ้าเวลาที่แพงรู้สึกจัดการตัวเองไม่ค่อยได้ คิดวกวนกดดันตัวเอง ก็จะพักผ่อน หรือจะชอบคุยปรึกษาพี่ๆ คนที่มีประสบการณ์ พอเราได้ฟังแนวคิดก็จะได้นำมาปรับใช้ คือเราต้องรู้ว่าโอเคเรากดดันจากอะไร แล้วเราทำอะไรได้บ้าง ดาวน์ได้นะ แต่ก็ต้องลุกขึ้นมาทำ

Q: การทำเพลงเอง กับการอยู่ในค่าย ต่างกันยังไงบ้าง มีอะไรที่เป็นข้อจำกัดมั้ย

A: ต่างกันตอนที่เราทำเองเราตัดสินใจเองทุกอย่างแบบจะปล่อยเพลงไหนปล่อยตอนไหนก็ได้ แล้วก็ทำทุกอย่างเองหมดเลย ตั้งแต่เพลง ภาพ ไปจนถึงการนำเพลงเข้าสตรีมมิ่ง โปรโมตเพลง แต่พอเรามาอยู่ค่าย มันคือเราเป็นทีม ทุกการตัดสินใจก็จะต้องฟังพี่ๆ ในค่ายร่วมกันตัดสินใจ ในหน้าที่บางอย่างเราก็ไม่ต้องทำเองแล้วเพราะพี่ๆ ก็มาช่วยดูแล เราโฟกัสแค่เรื่องเพลง ซึ่งมันก็ดีมากๆ ส่วนการทำงานเพลงก็เหมือนเดิมคือเราทำผลงานในแบบที่เป็นเรา ไม่ได้มีข้อจำกัดว่าต้องเป็นแบบไหน เพียงแต่ว่าจะผ่านไหม ก็อีกเรื่อง 555555

Q: เพลงไหนของเราเองที่เราชอบมากที่สุด

A: จริงก็ชอบทุกเพลงค่ะ ในทุกๆ เพลงมันเป็นส่วนหนึ่งของช่วงชีวิตความชอบของเราตอนที่ทำตอนนั้น แต่ถ้าเป็นตอนนี้เลยก็อาจจะชอบเพลงใหม่ล่าสุด ฝากน้องๆ ด้วยน้าา กับเพลง “Moment” ตามไปฟังกันได้เลยทุกช่องทางค่า

Q: รู้สึกยังไงบ้างตอนที่ได้ไปออกคอนเสิร์ต ร้องเพลงต่อหน้าหลายๆ คน และรู้สึกยังไงกับคอนเสิร์ตใหญ่ของค่าย Gene Lab ที่เพิ่งจัดไป

A: ตื่นเต้นมากๆ เป็นงานใหญ่ครั้งแรกๆ เลยตั้งแต่เข้ามาอยู่ในค่าย เพราะเราก็เข้ามาในค่ายช่วงโควิดพอดี เลยไม่ค่อยได้ไปโชว์ที่ไหน พอขึ้นไปร้องแล้วก็รู้สึกมีความสุขมาก สนุก เติมเต็มชีวิตดี อยากให้มีคอนเสิร์ตบ่อยๆ

Q: เป้าหมายของพี่แพงตอนนี้ในสายงานดนตรีเป็นยังไง

A: ก็อยากเป็นศิลปินที่ทุกคนไว้วางใจในการฟังเพลง อยากให้เพลงของเราเข้าถึงคนได้ 

Q: นอกจากงานดนตรีแล้ว พี่แพงยังชอบทำอะไรอีกบ้างในวันว่างๆ

A: จริงๆ แล้วไม่ค่อยชอบทำอะไร ชอบอยู่เปื่อยๆ 5555555 อาจจะฟังเพลงบ้าง ดูซีรีส์บ้าง แล้วก็ช่วงนี้กำลังสนใจหนังสือค่ะ มีอ่านหนังสือบ้าง

Q: เห็นตะกี๊นี้บอกว่ามีเพลงใหม่แล้ว ชื่อ “Moment” เป็นเพลงเกี่ยวกับอะไร เล่าให้น้องๆ ฟังกันหน่อย

A: เพลงนี้ชื่อเพลง Moment พูดถึงการคิดถึง Moment ดีๆ ที่มันเคยเกิดขึ้นในชีวิต ซึ่งตอนนี้เราอาจจะไม่ได้มีมันอีกแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกถึงมันก็อุ่นใจ เลยอยากจะเก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ ให้ไม่ลืมมันไป

Q: ฝากถึงน้องๆ ที่กำลังค้นหาตัวเอง และน้องๆ ที่อยากเรียนในสายดนตรี

A: ขอเป็นกำลังใจให้น้องๆ ที่กำลังค้นหาตัวเอง ลองดูว่าตัวเองชอบอะไรแล้วก็ จะมีความสุขกับการเรียนแบบไหน สำหรับดนตรีก็ไม่ยากแต่ก็ไม่ง่าย 555555 ถ้าเรามีความเชื่อว่าเราทำได้ มันก็จะทำได้ สู้ๆ!

ก็จบกันไปแล้วกับการพูดคุยกับพี่แพง หวังว่าเรื่องราวของพี่แพงจะได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับน้องๆ ที่ฝันอยากเรียนต่อด้านดนตรีหรืออยากเป็นศิลปินไม่มากก็น้อย ถ้าเรามีแพชชั่นและฝึกฝนในสิ่งที่เรารักอย่างสม่ำเสมอ มันจะพาเราไปถึงเป้าหมายอย่างแน่นอน! และที่สำคัญต้องหาเวลาว่างในการพักสมอง ผ่อนคลายจิตใจกันด้วย สุดท้ายนี้ก็อย่าลืมแวะไปฟังเพลง Moment และติดตามผลงาน เป็นกำลังใจให้พี่แพงกันด้วยน้า สำหรับวันนี้ พี่ซอและพี่แพงขอลาไปก่อน สวัสดีจ้า บั๊ยบายยย..

CAMPHUB idol พี่แพง พัทธนันท์ อภิวัฒน์เวคิน Instagram YouTube Facebook
สัมภาษณ์ พี่ซอ CAMPHUB
ตรวจทาน พี่ฟิวส์ CAMPHUB
ถ่ายภาพ พี่ซัน CAMPHUB
ขอขอบคุณสถานที่ B2S Think Space และ Central Eastville

The post ทำความรู้จักพี่แพง “Pang Pattanan” จากรั้วดุริยางคศิลป์มหิดล สู่การเป็นนักร้องเสียงใสแห่งค่าย Gene Lab appeared first on CAMPHUB.

หากใครเล่นทวิตเตอร์คาดว่าน่าจะต้องเคยเห็นแอคเคาท์ @arielqueenss ที่มาพร้อมกับรูปดิสเจ้าหญิงแอเรียลกันแน่ๆ แต่ภายใต้รูปดิสแอเรียลที่เล่าเรื่องประวัติศาสตร์และประวัติการ์ตูนดิสนีย์เนี่ย เขาเป็นใครกันนะ? วันนี้พี่ปาล์มมี่ และพี่ๆ CAMPHUB จะพาทุกคนมารู้จักอีกด้านหนึ่งของ “พี่มีมี่” พี่สาวผมแดงที่มาพร้อมกับแพชชั่นอันร้อนแรงในการเล่าเรื่อง! จะเป็นยังไงล่ะก็ ตามไปดูกันเลย..

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

สวัสดีค่า อยากให้พี่มีมี่แนะนำตัวเองคร่าวๆ กันหน่อย

สวัสดีค่า จริงๆ ชื่อเต็มชื่อ “เถียนหมี่มี่” แต่เรียกสั้นๆ ว่า “มีมี่” ก็ได้ค่ะ ตอนนี้เพิ่งเรียนจบจากคณะอักษรศาสตร์ เอกวิชาภาษาและวัฒนธรรม โทภาษาสเปน ส่วนชื่อคณะก็เรียกกันสั้นๆ ว่า BALAC หรือว่าอักษรอินเตอร์ค่ะ 

แบบนี้พี่มีมี่เริ่มสนใจประวัติศาสตร์ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? ตั้งแต่มัธยมเลยรึเปล่า หรือว่าตอนเข้า BALAC ไปแล้ว

จริงๆ ตอนเด็กๆ เราก็เริ่มจะสนใจเรื่องต่างประเทศบ้างแล้ว เพราะก็อยากไปเที่ยว อยากเห็นโลกด้วย อีกอย่างคือเราอยากรู้ว่าแต่ละประเทศมีเรื่องราวยังไง มีวัฒนธรรมแตกต่างอะไรจากประเทศเราบ้าง บวกกับชอบดูหนังประวัติศาสตร์ด้วย แต่ถ้าเป็นช่วงมัธยมอาจจะยังไม่ได้จริงจังกับมันมาก เพราะก็สนุกกับอย่างอื่นอยู่ ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะยังไม่มีโอกาสได้เรียนประวัติศาสตร์แบบเจาะลึกด้วย แค่เรียนตามตำราที่เค้าสอนในมัธยมทั่วๆ ไป ก็เลยอาจจะยังไม่ได้สนใจกับมันมากค่ะ แต่เพื่อนๆ จะชอบบอกว่าเราเป็นคนมีแพชชั่นชัดมาก แบบรู้เลยว่าคนนี้ชอบเรื่องภาษา เรื่องต่างประเทศ อินการ์ตูนดิสนีย์อะไรแบบนี้ 

งั้นอย่างงี้ อะไรที่ทำให้เราตัดสินใจเข้าคณะ BALAC?

ย้อนกลับไป 6 ปีที่แล้วเนอะ นานมาก 5555 ตอนนั้นเราก็รู้ตัวว่าเราชอบ Cultural Study หรือการเรียนเกี่ยวกับวัฒนธรรม ซึ่งก็รู้สึกว่าคณะที่สอนเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ในไทยมันแทบไม่มีเลย มีดังๆ ที่คนพูดถึงก็มีแค่ BALAC นี่แหละ ทีนี้ก็เลยลองไปอ่านหลักสูตรของคณะในเว็บไซต์ดู อ่านปุ๊ปก็คือว้าวมาก! มีแต่วิชาน่าเรียน ทั้ง Film Analysis (วิเคราะห์ภาพยนตร์) ทั้งๆ ที่เรียนอักษรแต่จะได้เรียนวิเคราะห์หนัง เรียนรู้บทบาทของภาพยนตร์ในสังคมกับวัฒนธรรมด้วย แล้วก็อีกวิชาที่ทำให้เราสนใจก็คือ Body Culture (วัฒนธรรมการใช้ภาษากาย) คือชื่อก็น่าสนใจแล้ว แต่พอได้เรียนจริงๆ มันเปิดกว้างกว่านั้นมาก ได้เรียนเรื่อง Gender, แนวคิด Feminism แล้วก็สังคมบริโภคนิยม แต่เอามาลิงก์กับร่างกายเราทั้งหมด คืออ่านแล้วก็รู้สึกได้เลยว่าตัววิชามันน่าสนใจมาก

ดีมากเลย แล้วอย่างงี้อยากให้พี่มีมี่ลองรีวิวคณะ BALAC ให้ฟังสั้นๆ หน่อยได้มั้ยคะ?

รวมๆ ก็คือสนุกมากเลยค่ะ ส่วนหนึ่งก็เพราะเราสนุกไปกับเนื้อหาที่เรียนด้วย พอได้เข้าคณะไปก็ได้เจอคนที่ความชอบคล้ายๆ เราอีก แต่ว่าถ้าไม่ชอบอ่านหนังสือก็จะค่อนข้างเหนื่อย เพราะอ่านเยอะมากๆ เขียนเปเปอร์ก็ค่อนข้างเยอะ แล้วที่สำคัญคือเป็นภาษาอังกฤษล้วนด้วย ตอนเรียนอักษรมันจะมีวิชา Eastern Civilization กับ Western Civilization (อารยธรรมตะวันออก กับอารยธรรมตะวันตก) ซึ่งต้องอ่านหนังสือเยอะมากๆ คือเราอ่านจนเช้าแทบทุกวัน แต่เรารู้สึกสนุกไปกับมันมากๆ โดยเฉพาะเรื่องอารยธรรมตะวันตกคืออ่านแล้วหยุดไม่ได้อะไรแบบนี้เลย แต่เวลานอนพังมากนะ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง 5555 แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคือเราเอ็นจอยสุดๆ ส่วนเรื่องสังคมก็ดีมากๆ เลยค่ะ เพื่อนน่ารัก ทุกคนเป็นกันเอง

มันจะมีคำพูดที่ว่า “เรียนอักษรจะได้แต่ความรู้ที่ไม่สามารถปฏิบัติจริงได้” พี่มีมี่คิดยังไงกับประโยคนี้?

ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะนิยามคำว่า “ปฏิบัติจริง” ยังไงด้วยแหละเนอะ แต่ถ้าพูดถึงแง่ของการนำไปต่อยอด เราว่าคอร์สของอักษรมีประโยชน์ไม่แพ้ใครเลย เพราะเราได้เรียนรู้และเข้าใจพื้นฐานของสิ่งต่างๆ ที่ทำให้เราเป็นเราทุกวันนี้ เราได้ภาษาอังกฤษ แล้วก็ได้ภาษาที่สามอีก คือมันเป็นความรู้ที่แบบดัดแปลงไปใช้ได้กับหลายสายงานมากๆ อย่างเพื่อนๆ เราตอนนี้คือไปได้หลายสายมาก แต่ทุกคนพูดเหมือนกันว่าความรู้ที่ได้มาจากคณะมามันไม่สูญเปล่า เพราะฉะนั้น เราก็คิดว่ามันก็ใช้ได้จริงในแบบของมัน 

มาเรื่องเบาๆ กันบ้าง อยากให้พี่มีมี่แนะนำการ์ตูนดิสนีย์ที่ชอบ แต่ไม่ค่อยมีคนรู้จักหน่อยค่ะ

เรื่อง The Hunchback of Notre Dame (คนค่อมแห่งโนเทรอเดม) คนน่าจะพอรู้จัก แต่รู้สึกว่ามันไม่ค่อยแมสเลย แต่เรื่องนี้กลับเป็นเรื่องที่เราชอบที่สุดในดิสนีย์เลยแหละ เรื่องราวจะเกิดขึ้นในฝรั่งเศส ช่วงปลายยุคกลาง มีประเด็นมากมายที่ยังยึดโยงกับสถานการณ์ปัจจุบันได้อยู่ ภาพก็สวยด้วย คือถ้าใครชอบประวัติศาสตร์ก็แนะนำให้ดูมากๆ

แล้วถ้าพี่มีมี่ได้เป็นตัวละครโปรดในดิสนีย์ พี่มีมี่จะเป็นใครเอ่ย?

แน่นอนว่าต้อง “แอเรียล” อยู่แล้ว เรารู้สึกว่าแอเรียลกับเราเหมือนกันหลายๆ เรื่องเลย ไม่ใช่แค่สีผมนะ 5555 แต่เรารู้สึกเข้าใจการกระทำต่างๆ ของแอเรียล คิดว่าถ้าเป็นตัวเองเจอสถานการณ์แบบเดียวกัน ก็คงจะเลือกทำแบบที่แอเรียลทำ หนึ่งในซีนโปรดของเราเลย คือซีนเพลง Part of Your World ที่แอเรียลร้องเพลงในถ้ำ ก็คือแอเรียลแบบอยากเป็นคน อยากขึ้นไปอยู่บนบก อยากออกจากที่ที่ตัวเองอยู่มาทั้งชีวิต เราดูทุกครั้งก็แบบ เออ เราว่าเราก็มีความฝันแบบเดียวกัน เราฝันอยากไปอยู่ที่อื่น อยากเติบโตในแบบที่ตัวเองต้องการ ดูฉากนี้ทีไรก็ร้องไห้ตลอด

อย่างงี้แอเรียลก็เป็นหนึ่งในที่มาของชื่อ @arielqueenss ในทวิตด้วยใช่มั้ยคะ?

ใช่ค่ะ จริงๆ ชื่อนี้คิดได้ตอนเล่นเกม คือมันต้องใส่ username ซึ่งชื่อที่เราชอบใช้ก่อนหน้านี้มันมีคนใช้ไปแล้ว ตอนนั้นก็เลยแบบเอาเป็นชื่อแอเรียลละกันเพราะเราชอบ แล้วก็ลงท้ายด้วยคำว่าควีน ก็รู้สึกเพราะดี ก็เลยมาเป็นชื่อนี้

แล้วอะไรเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เปิดแอคทวิตเตอร์เล่าเรื่องคะ?

ตอนแรกเราใช้ทวิตในการโปรโมตนิยายค่ะ เรามองว่า Twitter เป็นช่องทางที่ดีในการโปรโมต มันเป็นที่ที่ให้คนติดตามได้ แปะลิงก์ได้ ก็เลยเริ่มจากตรงนั้น แต่ว่าเราก็ชอบดิสนีย์เป็นทุนเดิม ก็เลยเริ่มมีการทวีตเล่าเรื่องดิสนีย์บ่อยๆ ซึ่งแรกๆ ก็ทวีตไปแบบไม่ได้คิดอะไร แค่แบบแชร์นั่นแชร์นี่ที่เจอมา แต่ไปๆ มาๆ คนก็รีเยอะ พอถึงจุดนึงก็เลยเริ่มรู้สึกว่า เฮ้ย มันมีคนชอบนะเนี่ย บวกกับพอไปแลกเปลี่ยนที่อังกฤษ แล้วก็เรียนอักษรด้วย ก็รู้เรื่องประวัติศาสตร์มากขึ้นก็เลยแบบว่า เออ งั้นลองเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ด้วยหน่อยดีกว่า ลองๆ ไปก่อนเผื่อคนสนใจ แล้วผลลัพธ์ก็คือคนสนใจเกินคาดมาก พอได้ผลตอบรับที่ดีก็เลยทำต่อเรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้ค่ะ 

ดีมากเลยค่ะ แบบนี้หาข้อมูลประวัติศาสตร์ด้วยตัวเองเลยมั้ยคะ หรือก็อิงจากที่เรียนมาเป็นหลัก

ก็มีเอามาจากที่เรียนมา แต่ส่วนมากจะเป็นค้นคว้าเอง คือจะหาอ่านจากหลายๆ ที่ แล้วก็ดึงจุดที่น่าสนใจมาเล่าต่อ เริ่มหาใน Google เลย เราสนใจอะไร พิมพ์คีย์เวิร์ดลงไป มันก็จะขึ้นมาให้อ่านเยอะแยะเลย อ่านแล้วก็ทำความเข้าใจ แต่บางทีก็ต้องเช็กด้วยแหละว่าข้อมูลมันถูกต้องหรือเปล่า แหล่งข่าวน่าเชื่อถือมั้ย ก็เลยต้องอ่านหลายๆ ที่ให้ได้ข้อมูลที่น่าเชื่อถือมา

แล้วพอทำมาสักพักแล้ว เคยหมดแพชชั่นหรือคิดจะเลิกทำบ้างมั้ย?

ยังไม่เคยคิดจะเลิกทำเลยค่ะ แต่มันก็มีช่วงที่เนือยๆ ไปบ้าง งานเยอะ หรือหมดแพชชั่นก็จะหยุดพัก ไม่กดดันตัวเอง ไม่ฝืนตัวเอง เพราะถ้าฝืนเดี๋ยวจะยิ่งทำออกมาไม่ดี

เพราะเรามองว่ามันคือสิ่งที่เราทำจากความชอบ ไม่ใช่งานหรือหน้าที่ที่ต้องบังคับตัวเองมาทำ พอกลับมามีแรงก็จะกลับมาทำใหม่ได้ค่ะ เพราะเรายังคงสนุกกับการเล่าเรื่องพวกนี้อยู่

แล้วตอนนี้พี่มีมี่มีแพลนจะทำอะไรต่อในอนาคตบ้างคะ?

จริงๆ เดี๋ยวเราจะไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่นปีนึง หลังจากกลับมาแล้วก็คิดว่าน่าจะมาอยู่ไทยพักใหญ่ๆ เพราะคิดไว้ว่าอยากกลับมาทำงานก่อน แล้วก็คงคิดเรื่องต่อโท เพราะว่าเราอยากเรียน European History แล้วก็คงยาวไปถึงปริญญาเอกถ้ายังไหว 

แบบนี้แสดงว่านอกเหนือจากวัฒนธรรมยุโรป พี่มีมี่ก็สนใจวัฒนธรรมกับภาษาญี่ปุ่นด้วยเหมือนกันด้วย?

ใช่ค่ะ สนใจวัฒนธรรมญี่ปุ่นด้วย เพราะว่าชอบดูอนิเมะ ชอบวัฒนธรรม เคยมีโอกาสได้เรียนพิเศษภาษาญี่ปุ่นนิดๆ หน่อยๆ ด้วย แล้วก็หยุดเรียนไป แต่ว่าพอเรียนจบออกมาแล้วก็รู้สึกอยากรื้อฟื้นมัน อยากพูดญี่ปุ่นเก่งๆ อีกอย่างหนึ่งคือเรารู้สึกว่าประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นหาอ่านในอินเทอร์เน็ตยากกว่าฝั่งยุโรป  คือมันจะไม่ค่อยมีฉบับภาษาอังกฤษอะไรแบบนี้ เลยคิดว่าถ้ามีโอกาสไปอยู่และเรียนภาษาญี่ปุ่นน่าจะช่วยทำให้เราเข้าใจวัฒนธรรมของเขาได้ดียิ่งขึ้น

แล้วนอกเหนือจากการเรียนต่อ พี่มีมี่มีอาชีพที่อยากทำรึยังคะ?

มีแล้วค่ะ จริงๆ เราอยากทำเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ อยากเป็นแบบ Head History หรือนักประวัติศาสตร์ แต่จริงๆ เราก็มีฝันที่สำคัญมากๆ อีกอัน ก็คือ เราอยากคืนโบราณวัตถุของประเทศใต้อาณานิคม คือทุกประเทศเจ้าอาณานิคมจะยึดของไปแล้วเอาไปไว้ในพิพิธภัณฑ์เป็นของตัวเอง คิดดูว่าถ้าตอนนี้ถ้าเราอยากเห็นของจากอียิปต์ แอฟริกา แต่ต้องไปอังกฤษ ไปเนเธอร์แลนด์ มันก็คงจะงงๆ เนอะ ถึงแม้มันจะมีบางคนบอกว่า เอาไปก็ดีแล้วเพราะว่าประเทศเหล่านั้นก็คงจะดูแลมันได้ไม่ดีพอ แต่ว่าเราเห็นต่าง เพราะเราคิดว่ามันเป็นเป็นสมบัติประเทศเขาอ่ะ เขาควรมีสิทธิที่จะได้ดูแลและเป็นเจ้าของโบราณวัตถุเหล่านั้น

มีอะไรอยากฝากถึงน้องๆ ที่กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยบ้างมั้ยคะ?

ก็เป็นกำลังใจให้ทุกๆ คนเลย เราเข้าใจความรู้สึกน้องๆ มาก เพราะว่าเราก็เคยผ่านจุดนั้นมาเหมือนกัน ยังจำความเครียดและความเหนื่อยในช่วงนั้นได้ตลอด ยังไงก็ขอให้ทุกคนสู้ๆ อย่าหมดกำลังใจไปก่อนนะคะ นึกถึงคณะในฝันเข้าไว้ เข้าไปอ่านหลักสูตรวิชาที่อยากเรียนในมหาลัยก่อนเลยก็ได้ แล้วก็บอกตัวเองว่าเนี่ย เราเข้าไปได้เราก็จะได้เรียนสิ่งที่เราอยากเรียนจริงๆ สักทีนะ 

อีกอย่างคือถ้าเหนื่อยก็อย่าลืมหาเวลาพักกันด้วยนะคะ ให้เวลากับสิ่งที่ตัวเองชอบ เพราะมันจะได้มาช่วยเติมพลังให้เราไปต่อได้ และที่สำคัญเลยก็คือ อย่าเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น อย่าคิดว่าเราด้อยกว่าหรือคนอื่นเก่งกว่า ให้จำไว้ว่า เราแข่งกับตัวเอง เราเก่งที่สุด น้องๆ ทุกคนทำได้ค่ะ! 

สุดท้ายนี้ พี่มีมี่มีผลงานอะไรอยากฝากไว้บ้างมั้ยเอ่ย?

ตอนนี้แอกทีฟอยู่ 3 ที่หลักๆ ก็คือ Twitter, TikTok แล้วก็ Instagram สำหรับ Twitter ชื่อ @arielqueenss กับ TikTok ก็ชื่อ @arielqueenss เช่นกัน ส่วน Instagram ชื่อ @mimie.starr ค่ะ ตอนนี้ในไอจีเราทำคอนเทนต์เล่าเรื่องประวัติศาสตร์อยู่ คือจะเปิดให้คนเข้ามาถามคำถามเรื่องประวัติศาสตร์ทุกๆ วันศุกร์ ใครอยากมาฟังย้อนหลังก็สามารถกดดูตรงไฮไลต์หน้าโปรไฟล์ได้เลย นอกจากนี้ในอนาคตก็จะเริ่มทำ Youtube จริงจังด้วย ฝากติดตามกันด้วยน้าาา

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย ได้รู้จักเบื้องลึกเบื้องหลังของคุณมีมี่กันไปเต็มที่เลยใช่มั้ย! พี่ปาล์มมี่ต้องขออัปเดตเพิ่มเติมว่าตอนที่บทสัมภาษณ์นี้เผยแพร่ พี่มีมี่ก็ได้ไปศึกษาต่อที่ญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้วนะค้าา ส่วนน้องๆ คนไหนที่กำลังค้นหาตัวเองอยู่ก็ขอให้หาตัวเองเจอนะคะ ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ ตามหาสิ่งที่ตัวเองชอบ สุดท้ายมันอาจจะอยู่ใกล้ตัวเรามากก็ได้ อ่านบทความนี้แล้วก็ลองเอาไปปรับใช้ดูน้าาาา

จบแล้ววว.. สำหรับ CAMPHUB idol วันนี้กับพี่มีมี่ หวังว่าน้องๆ จะได้รับแง่คิดและแรงบันดาลใจชั้นดีจากพี่มีมี่ไม่มากก็น้อย และถ้าน้องๆ มีเพื่อนที่สนใจเกี่ยวกับการเรียนสายนี้ หรือใครกำลังลังงเลหรือค้นหาตัวเองอยู่ว่าชอบอะไร ก็อย่าลืมกดแชร์ให้พวกเขาเหล่านั้นได้อ่านกันด้วยนะคะ และถ้าหากใครไม่อยากพลาดข่าวค่ายหรือบทความดีๆ แบบนี้จาก CAMPHUB ก็อย่าลืมแอดไลน์ไว้เลย ที่ @CAMPHUB สำหรับวันนี้ พี่ปาล์มมี่และพี่มีมี่ ต้องขอลาไปก่อน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า บ๊ายบายยย

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

CAMPHUB idol พี่มีมี่ @arielqueenss
สัมภาษณ์ พี่ปาล์มมี่ CAMPHUB
ถ่ายภาพ พี่ซัน CAMPHUB
ตรวจทาน พี่ฟิวส์ พี่แก๊ป CAMPHUB
กราฟิก พี่หมิง พี่อิ๋ว CAMPHUB
ขอขอบคุณสถานที่ สวนป่าเบญจกิติ กรุงเทพมหานคร

The post มารู้จัก “พี่มีมี่ อักษรอินเตอร์ BALAC จุฬาฯ” กับการบอกเล่าเรื่องประวัติศาสตร์และดิสนีย์ ผ่าน @arielqueenss กัน! appeared first on CAMPHUB.

หลายๆ คนน่าจะรู้จักกับ “พี่เค้ก” เปมิกา จิระนารักษ์ และ “พี่เมือง” สองเมือง ไชยฤทธิ์ ในฐานะนักร้องดูโอ้วง Serious Bacon จากค่าย BOXX MUSIC กันมาเยอะแล้ว วันนี้พี่ๆ CAMPHUB เลยจะพาน้องๆ มารู้จักกับพี่ทั้งสองคนในอีกมุมหนึ่ง กับเรื่องการเรียนในรั้วนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ ซึ่งพี่ๆ ทั้งสองคนนี้ก็เรียนในสองสาขาที่แตกต่างกันของคณะนิเทศศาสตร์ โดยพี่เค้กเรียนในสาขาการภาพยนตร์และภาพนิ่ง ส่วนพี่เมืองเรียนในสาขาสื่อสารการแสดงนั่นเองง

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

พอเห็นแบบนี้แล้วหลายคนอาจจะเริ่มสงสัยว่าเอ๊ะ แล้วนิเทศจุฬานี่มันมีกี่สาขากันนะ จริงๆ แล้วคณะนี้มีสาขาให้เลือกเรียนแตกต่างกันถึง 7 สาขาเลย นั่นก็คือ

• การประชาสัมพันธ์ (Public Relations)
• การโฆษณาและการสื่อสารตราสินค้า (Advertising and Brand Communications)
• การออกแบบและผลิตสื่อ (Media Design and Production)
• วารสารสนเทศและสื่อใหม่ (Journalism, Information, and New Media)
• วาทนิเทศ (Speech Communication)
• สื่อสารการแสดง (Performing Arts)
• การภาพยนตร์และภาพนิ่ง (Film and Still Photography)

โดยแต่ละสาขาก็จะมีการเรียนการสอนที่แตกต่างกันไป ส่วนสำหรับสาขาภาพยนตร์และภาพนิ่ง และสาขาสื่อสารการแสดงที่พี่เค้กและพี่เมืองเรียนนั้นจะเป็นยังไง หรือพี่ๆ ทั้งสองคนรับมือกับความเครียดในช่วงสอบยังไงบ้าง มาดูในบทความนี้กันเลยย!

ก่อนจะเข้ามาเรียนนิเทศ พี่ๆ เตรียมตัวยังไงมาก่อนบ้าง แล้วอยากเรียนนิเทศอย่างเดียวเลยไหม?

พี่เมือง: ตอนแรกเราตั้งใจว่าจะเข้าคณะสถาปัตย์นี่แหละ ติวมา 3 ปี ไปสอบมาเรียบร้อยหมดแล้ว แต่ว่าตอนยื่นคะแนนรอบ 3 (รอบรับตรง) เรายื่นไปแค่สถาปัตย์ แล้วก็ไม่ได้ พอจะยื่นรอบ 4 คราวนี้คะแนนถึงทั้งสถาปัตย์และนิเทศ มันเลยขึ้นอยู่กับว่าเราแล้วว่าจะเลือกอะไรเป็นอันดับ 1 แต่ที่ทำให้เลือกนิเทศน่าจะเป็นเพราะพี่สาวเรียนคณะนี้ เราเคยเห็นว่าเขาเรียนอะไร ประกอบกับเราก็เป็นคนชอบทำกิจกรรมอยู่แล้วด้วย เลยเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้ายว่าจะเข้านิเทศ เรียกว่าหักเลี้ยวในนาทีสุดท้ายเลย

พี่เค้ก: ตอนที่เตรียมตัวเข้านิเทศจุฬาฯ ก็หาข้อมูลเยอะอยู่นะ เพราะเราเป็นคนค่อนข้างเนิร์ดประมาณนึง ตอนรุ่นเรา (สอบเข้าปี 2559) เราสอบรอบรับตรงเข้ามาเลย ใจร้อน ขี้เกียจรอแล้ว ซึ่งการรับตรงตอนนั้นจะมีให้ยื่นคะแนน GAT กับคะแนน​ PAT 7 เราเรียนสายศิลป์-ฝรั่งเศสมา ก็เลยเตรียมสองอันนี้เข้มข้นมาก อ่านหนังสือเยอะมาก ฉลาดที่สุดในชีวิตเท่าที่จะฉลาดได้แล้ว (หัวเราะ) ท่องศัพท์ทุกลมหายใจ บอกกับตัวเองว่าฉันต้องสอบคณะนี้ให้ได้ สุดท้ายเราก็ได้จริงๆ ส่วนเวลาหาข้อมูลก็แบบเวลาเขาเปิดอะไรที่เป็นแนะแนวเกี่ยวกับคณะนี้ เราก็จะไปมีส่วนร่วม อยากจะไปฟังไรงี้ หรือมี Open House ก็มา และปรึกษาคนที่เคยเรียน มีรุ่นพี่ที่เคยเรียน ก็ปรึกษาอยู่บ้าง ว่าเตรียมตัวยังไง อะไรงี้ค่ะ

หลายคนกังวลว่าถ้าไม่มีพื้นฐานจะเรียนนิเทศได้ไหม กลัวจะตามอาจารย์ไม่ทัน พี่ๆ คิดว่าไงบ้าง?

พี่เค้ก: เราว่าอาจารย์พยายามสอนโดยเริ่มจาก basic ก่อนแหละ ยกตัวอย่างวิชาที่เรียนเกี่ยวกับภาพนิ่ง เขาก็จะเริ่มจากเรื่องพื้นฐานก่อนเลย สอนวิธีการใช้กล้อง การเปิดรูรับแสง เพื่อให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน

พี่เมือง: เราว่าถ้าตั้งใจมาเรียนจริงๆ ก็ทำได้นะ นอกจากครูจะสอนดีแล้ว ในคณะก็มีวิชาที่เปิดให้เด็กคณะอื่นๆ มาเรียนได้ ไม่ว่าจะเป็นคณะทางสายวิทย์หรือสายศิลป์ก็มาเรียนกันเยอะ ซึ่งเขาก็เรียนได้ สนุกด้ว

แล้วเรื่องงานล่ะ ที่เค้าบอกกันว่าเรียนนิเทศไม่ค่อยมีงาน พี่ๆ คิดว่าจริงไหม?

พี่เค้ก: ตอนที่เราจะเข้าคณะนี้ ก็มีคนที่เป็นห่วงว่าสายงานนี้จะมีงานทำไหม แต่ถ้าเราสนใจด้านนี้หรือมีความถนัดจริง ๆ มันก็จะมีงานที่รองรับเราแหละ
น้องๆ คนไหนที่ชอบถ่ายรูป ชอบการแสดง ชอบอะไรที่เราคิดว่ามันคาบเกี่ยวกับความเป็นนิเทศ การเข้ามาในคณะนี้ก็มีส่วนที่จะช่วยเสริมสกิลน้องให้มันมากขึ้น แล้วในอนาคตก็อาจจะได้ทำงานด้านนี้จริงๆ ซึ่งมันก็มีหลายคนในคณะที่ได้รับโอกาสนั้น

พี่เมือง: จริงๆ ก็ไม่จำเป็นว่าต้องมาเรียนนิเทศเพื่อทำงานด้านนี้อย่างเดียวนะ เรียนนิเทศแล้วไปทำอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องก็ได้ นิเทศสายโฆษณาก็มี สายอื่นๆ ก็เยอะ อยู่ที่น้องๆ แหละ ถามตัวเองว่าอยากเรียนอะไร

ไม่จำเป็นว่าต้องมาเรียนนิเทศเพื่อทำงานด้านนี้อย่างเดียวนะ เรียนนิเทศแล้วไปทำอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องก็ได้

พี่ๆ คิดยังไงกับภาคที่เลือกบ้าง ตรงกับที่คิดภาพไหม?

พี่เค้ก: ตอนเข้าคณะมาใหม่ๆ เราอยากเข้าภาคฟิล์มมาก ๆ เพราะอยากลองกำกับหนัง ลองทำหนังสั้น แต่ตอนนั้นยังไม่ค่อยรู้รายละเอียดว่าจะเจออะไรบ้าง ซึ่งพอเข้ามาเรียนภาคฟิล์มจริงๆ มันมีอะไรมากกว่านั้น เช่น การที่จะทำหนังเรื่องหนึ่ง มันมีช่วงพรีโปรดักชันที่เราต้องเขียนบท ต้องมีทีมงานหลายๆ ฝ่ายมาช่วยกันเตรียมเพื่อที่จะไปสู่ช่วงโปรดักชันที่เราจะไปถ่ายจริง ใช้ทีมงานเยอะมาก ในหนึ่งโปรดักชันก็ต้องมีหลายตำแหน่งที่จะช่วยงานกัน

หลังจากนั้นก็จะมีช่วงโพสต์โปรดักชันอีกที่จะต้องตัดต่ออีก ต้องทำยังไงให้เรียงลำดับเรื่องให้คนดูเข้าใจ ภาพคน หรือสี ต้องเป็นยังไง มันมีรายละเอียดเยอะกว่าที่เราเคยรู้มากๆ ดังนั้นพอเราได้มาทำงานโปรดักชันจริงๆ ก็พบว่าเราเป็นคนไม่ชอบออกกอง แต่ว่าอันนี้มันแล้วแต่คนมากๆ เลยนะ เพื่อนๆ เราก็เอนจอยปกติ เราคิดว่าคนที่ชอบน่าจะเป็นคนที่มีแพชชันในด้านนี้ประมาณหนึ่ง กลายเป็นว่าสุดท้ายเราชอบถ่ายรูปมากกว่า ชอบภาพนิ่งมากกว่า ซึ่งมันก็มีในภาคเหมือนกัน แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะมาทำเพลงเพราะว่าชอบ

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

มีวิชาไหนที่ชอบเป็นพิเศษในคณะกันบ้างไหม?

พี่เมือง: จริงๆ มีวิชาที่เราเรียนเหมือนกัน เป็นวิชาเซตภาพนิ่ง โดยจะเรียนตั้งแต่ Princ Photo มี Portrait สอน Digital Art สอนแต่งรูป สอน Edit รูป เป็นวิชาที่เรารู้สึกว่าเรียนแล้วได้เอามาใช้จริงมาก ๆ อย่างทุกวันนี้เราแต่งรูปได้ค่อนข้างเซียนก็เพราะ อ.ที่สอนเราเลย

พี่เค้ก: 5555555 สมมติอย่างวิชา Portrait Photo เขาก็จะมีสอนวิธีการถ่ายรูปในแบบต่างๆ แล้วก็ให้โจทย์เราเพื่อไปลองถ่ายจริงๆ เป็น Photoshoot จริงๆ แล้วเอามานำเสนอ แล้วเขาก็จะช่วยคอมเมนต์ให้ เราก็เคยถ่ายรูปเมืองไปส่งหลายงานมาก อยู่ใกล้มือ แบบถ้าใครที่ชอบถ่ายรูปหรือรู้สึกอยากมีสกิลด้านการฝึกใช้กล้อง เราว่าวิชาเหล่านี้มันมีประโยชน์

พี่เมือง: เป็นซอฟต์สกิลที่มีประโยชน์ในสายงานเรา อย่างงานวงเราก็ทำรูปเองถ่ายรูปเองบ้าง
พี่เมือง: แล้วก็มีวิชา Music Perform ใคร ๆ ก็เรียนได้เหมือนกัน ของภาค PA
พี่เค้ก: เค้กเก็บเป็นวิชาเสรี ก็เลยได้เรียนวิชานี้
พี่เมือง: ครูตั้งใจสอนมาก แล้วก็เป็นวิชาที่ชอบที่สุดในภาคแล้วตั้งแต่เรียนมา คือเราได้เรียนเรื่องการ Perform โดยใช้ดนตรีเข้ามาเกี่ยวข้องไรงี้ ก็ได้ทำอะไรหลายอย่างที่มันสนุก

แบบนี้การเข้ามาเรียนที่นิเทศจุฬาฯ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่ๆ ได้ทำเริ่มทำเพลงจริงจังด้วยหรือเปล่า?

พี่เค้ก: เราสองคนตั้งแต่มัธยม ก็เคยทำวงทำอะไรของตัวเองอยู่บ้างที่โรงเรียน แล้วพอเข้าคณะก็มีงานที่ให้เราได้มาลองแต่งเพลงทำเพลงของละครนิเทศจุฬาฯ ประมาณนั้น ก็เอามาต่อยอดในการทำเพลงในวงด้วยค่ะ
พี่เมือง: ชอบเล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็กๆ จริงๆ ก็อยากเล่นมานานแต่ว่าไม่ค่อยมีโอกาส พอมีมาทำวงด้วยกันก็เลยสนุกแล้วก็ทำยาวเลย

เห็นว่าพี่ๆ เรียนการแสดงและภาพยนตร์ การเรียนมันช่วยกับเรื่องทำเพลงยังไงบ้างไหม?

พี่เค้ก: ก็ช่วยให้เรามีสกิลบางอย่างเพิ่มขึ้นจากตัวเรามากกว่ามั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่ได้เรียนคณะนี้จะทำเพลงได้แบบนี้ไหม
พี่เมือง: เรียนการแสดงก็ช่วยเวลาต้องไปถ่ายหรือเล่น MV รวมถึงการแสดงบนเวทีด้วย เพราะมันก็มีส่วนช่วยในการแสดงออกของเรานะ
พี่เค้ก: จริงๆ พื้นฐานของนิเทศคือการสื่อสาร เราว่าการเรียนในคณะนี้มีส่วนช่วยให้เราแต่งเพลงหรือทำผลงานให้สื่อสารกับคนฟังได้ดีมากขึ้น หรืออย่างเราที่ได้มาเรียนฟิล์ม ก็จะมีเรียนทำหนังสั้น ซึ่งเราก็ต้องฝึกตัดหนังเอง เลยได้เอาสกิลตัดต่อเล็กๆ น้อยๆ ไปช่วยทำคอนเทนต์ของวงได้บ้าง

แล้วเบื้องหลังของผลงานล่าสุดเพลง ‘ลืมเขาได้ยัง’ พี่ๆ ทำอะไรกันบ้างคะ

พี่เค้ก: มันเริ่มจากเมืองทำดนตรีก่อน
พี่เมือง: ใช่ เราอยากทำเพลงสนุก ๆ เราเลยทำดนตรีขึ้นก่อน แล้วมาแต่งเนื้อเพลงทีหลัง
พี่เค้ก: พอทำดนตรีแล้วก็ส่งมาให้เค้กฟัง เค้กเลยลองขึ้นเพลง จากนั้นจึงลองแต่งด้วยไอเดียที่เรามีอยู่ แล้วเอาให้เมืองไปลองแต่งต่อ ก็เป็นไปตาม step หลังจากนั้นก็จะทำ demo แล้วส่งให้พี่ ๆ ที่ค่ายช่วยฟัง ช่วยคอมเมนต์ ให้เราได้นำมาพัฒนาปรับแก้ต่อค่ะ
พี่เมือง: อย่างโปรดักชันก็จะเป็นทีม MV โดยเขาจะช่วยคิดเส้นเรื่อง คิดไอเดีย ออกไอเดีย ในส่วน MV นี้เราก็เป็นฝ่ายเสนอความเห็น เป็นฝ่ายฟีดแบคซะมากกว่า
พี่เค้ก: ถ้าใครได้ดู MV นี้ก็จะเห็นว่าเป็นคอนเซปต์น่ารักๆ ประมาณว่าเมืองหายตัวไปจากวง เค้กก็เลยต้องเปิดออดิชันเมืองคนใหม่ ซึ่งใน MV ก็จะเห็นเราสองคนแสดงเป็นหลายบทบาท ก็ลองไปรับชมกันได้ค่ะ

ดูพี่ๆ ทำงานกันหนักมากเลย แบบนี้เวลาเหนื่อยทำยังไงกัน?

พี่เค้ก: ช่วงไหนที่เราแบบ “โอ๊ยไม่ไหวแล้ว” ก็จะตามใจตัวเองเสียส่วนใหญ่ กินของที่ชอบ อยากทำอะไรก็ทำ ให้เวลาตัวเองพักผ่อน คนเรามันเหนื่อยทุกวันมันก็ไม่ไหวเนอะ ก็ต้องมีวันที่เราได้พักบ้าง

พี่เมือง: มีคนเคยพูดไว้ว่า ‘ถ้าเราทำงานที่เรารักเราจะไม่รู้สึกเหมือนเราทำงานสักวัน’ ซึ่งเป็นคำกล่าวที่ผิด งานยังไงมันก็คืองาน และมันก็มีวันที่เหนื่อยจริงๆ วิธีการจัดการของเราง่ายมาก เราจะพักทุกอย่าง นอนนิ่งๆ ไม่ก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่เฉยๆ เลย เหมือนเราเป็นประเภทไม่ได้หมดแรงบันดาลใจ เราแค่หมด ‘แรง’ คนเราต้องหาเวลาพักสมองเฉยๆ บ้าง การพักผ่อนคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา ซึ่งวิธีการพักผ่อนแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน

‘ถ้าเราทำงานที่เรารักเราจะไม่รู้สึกเหมือนเราทำงานสักวัน’ ซึ่งเป็นคำกล่าวที่ผิด งานยังไงมันก็คืองาน และมันก็มีวันที่เหนื่อยจริงๆ

อยากฝากอะไรถึงน้องๆ ที่กำลังเตรียมสอบ

พี่เมือง: อย่างแรกต้องบอกว่าสู้ๆ แหละ แต่ก็อย่าเครียดเกิน สำหรับเรานะ เครียดเกินมันก็ไม่ดี คืออ่านหนังสือหนักได้ บางเรื่องมันยาก แต่เราต้องบาลานซ์ดี ๆ เราเชื่อว่าการสอบเป็นสิ่งสำคัญ แต่ถ้าสุดท้ายเราไม่มีความสุข มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ดี อยากให้น้องๆ เน้นที่ความสุขของตัวเอง ถ้าเรามีความสุข จะทำอะไรมันก็แฮปปี้ อย่าเครียดเกิน ส่วนตัวเราเป็นคนอ่านหนังสือแบบไม่เครียดเลย แต่เราอาจจะเป็นตัวอย่างของความไม่เครียดเกินไป ซึ่งบางทีก็ไม่ดี ต้องบาลานซ์ดีๆ นะ

พี่เค้ก: ตอนนั้นเราเครียดประมาณหนึ่งเพราะอยากเข้าคณะนี้มาก แต่ถ้าย้อนกลับไปก็คิดว่าอาจจะไม่หักโหมเท่าตอนนั้นมั้ง มันจะมีช่วงที่เราพยายามนอนน้อยเพื่อที่จะได้อ่านหนังสือได้เยอะขึ้น ซึ่งสุดท้ายพอเรานอนไม่พอ ตื่นมาก็จะจำไม่ค่อยได้ เลยคิดว่าทำอะไรที่มันพอดีกับตัวเองดีกว่า แบ่งเวลาให้เป็น ให้เวลาตัวเองได้พักด้วย เพราะว่าอ่านหนังสือทั้งวันมันก็เหนื่อยเนอะ ต้องมีช่วงเวลาที่เราได้หยุดบ้าง แต่ก็สู้ๆ ค่ะ มันน่าจะเป็นช่วงหนึ่งที่น้องๆ ทุกคนน่าจะตั้งใจมากๆ เพื่อที่จะเข้าคณะที่อยากเข้าเนอะ เข้าใจว่าการแข่งขันในประเทศมันก็สูง

อ่านหนังสือทั้งวันมันก็เหนื่อยเนอะ ต้องมีช่วงเวลาที่เราได้หยุดบ้าง

จะมีผลงานใหม่ๆ ที่จะออกมาช่วงนี้อีกไหม?

พี่เมือง: ก็คือภายในปีนี้น่าจะมีอีก 1 เพลง
พี่เค้ก: เพลงที่เป็นโปรเจคพิเศษ 1-2 เพลงด้วยกัน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะประมาณ 2 เพลงค่ะ รอฟังกันได้ค่ะ

เป็นยังไงกันบ้างคะน้องๆ ได้เรียนรู้เทคนิคจากพี่เค้กและพี่เมืองกันไปเยอะเลยใช่ไหม น้อง ๆ คนไหนที่กำลังจะสอบเข้ามหาลัยก็อย่าเครียดจนเกินไปนะคะ หาเวลาพักให้ตัวเองบ้าง เหนื่อยก็พัก หาอะไรกินอร่อยๆ แบบพี่เค้กก็ได้ค่ะ หรือจะปล่อยใจสบายๆ หลับสักแป๊ปแบบพี่เมืองก็ดี ลองเอาไปปรับใช้ดูน้าา

จบแล้ววว.. สำหรับ CAMPHUB idol วันนี้กับพี่เค้กและพี่เมือง หวังว่าน้องๆ จะได้รับแง่คิดและแรงบันดาลใจชั้นดีจากพี่ๆ ไปไม่มากก็น้อย และถ้าน้องๆ มีเพื่อนที่สนใจเกี่ยวกับการเรียนนิเทศ จุฬาฯ ก็อย่าลืมกดแชร์ให้พวกเขาเหล่านั้นได้อ่านกันด้วยนะคะ และถ้าหากใครไม่อยากพลาดข่าวค่ายหรือบทความดีๆ แบบนี้จากแคมป์ฮับ ก็อย่าลืมแอดไลน์ไว้เลย ที่ @camphub สำหรับวันนี้ พี่เพียงฟ้าและพี่ๆ Serious Bacon ต้องขอลาไปก่อน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า บ๊ายบายยย

สัมภาษณ์ พี่เพียงฟ้า CAMPHUB
ประสานงาน พี่แก๊ป CAMPHUB
ขอขอบคุณ BOXX Music, Muzik Move

The post เห็นผลงานเพลงมาเยอะแล้ว มาเจาะลึกเรื่องเรียนกับ “พี่เค้ก” และ “พี่เมือง” Serious Bacon กัน appeared first on CAMPHUB.

All About P’Love

• พี่เลิฟสอบติด นวัตฯ มศว ตั้งแต่รอบ Portfolio จากเทคนิคการเตรียมตัว และการสัมภาษณ์
• จุดพลิกผันที่ทำให้หาตัวเองเจอว่าอยากเรียนอะไรมาจากการเลื่อนไอจีสตอรี่
• พี่เลิฟเผยถึงความรู้สึกของแพรในตอนสุดท้าย ของซีรีส์ดังอย่างเพราะเรา(ยัง)คู่กัน ว่าแพรรู้ทุกอย่าง แต่แกล้งไม่รู้
• วิธีจัดการกับปัญหาของพี่เลิฟคือทำสิ่งที่อยู่ในปัญหาให้ดีที่สุด

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

ตื่นเต้นๆๆ วันนี้ “พี่เหมี่ยว” จะพาน้องๆ มาพูดคุยทำกับความรู้จักกับ “พี่เลิฟ” ภัทรานิษฐ์ ลิ้มปติยากร หรือ “แพร” จากซีรีส์ “เพราะเราคู่กัน” อันโด่งดังนั่นเองง วันนี้เราจะมาทำความรู้จักกับพี่เลิฟ ทั้งในฐานะนักแสดง และรุ่นพี่ จากคณะนวัตกรรมสื่อสารสังคม เอกการแสดงและกำกับการแสดงภาพยนตร์ มศว ที่สอบติดตั้งแต่รอบ Portfolio กัน มาดูกันว่าพี่เลิฟจะมีเทคนิค และวิธีการจัดการกับการเรียน และการทำงานยังไงบ้าง ไปคุยกันน…

แนะนำตัวให้น้องๆ รู้จักกันหน่อยดีกว่า

สวัสดีค่าน้องๆ เลิฟ ภัทรานิษฐ์ ลิ้มปติยากรนะคะ ตอนนี้เรียนอยู่ปี 3 สาขาภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล นวัตกรรมสื่อสารสังคม มศว ค่ะ

ชื่อ Love มีที่มาที่ไปยังไง?

ตอนแรกเลิฟเกิดมาด้วยชื่อ lovely คือคุณพ่อตั้งให้ เหมือนแบบเป็นลูกสาวคนแรกแล้วก็เห่อ เลยตั้งว่า lovely (แสดงว่าเลิฟมีพี่น้องด้วย?) ใช่ค่ะ มีน้อง 2 คน ชื่อเลโอกับรันย่าค่ะ

เราคุ้นชื่อ Loverruck (เลิฟรัก) มาก มาจากอะไร?

ตอนตั้งชื่อเลิฟคิดน้อยมาก55555 ก็คือเลิฟแปลว่ารัก ก็เลยเลิฟรักเลย 

ถ้าใครเคยดูซีรีส์ “เพราะเราคู่กัน” ต้องคุ้นหน้าเลิฟแน่ๆ แล้วจุดเริ่มต้นในวงการของเลิฟมาจากไหน?

เลิฟเข้าวงการมาจากการประกวดโครงการของทาง GMMTV Go On Girl Star Search By Clean&Clear มีพี่ทีม scout ของที่นี่มาชวนว่าอยากลองมาประกวดดูมั้ย เลิฟก็เลยลองดู เพราะแค่ลงรูปแล้วก็ติดแฮชแท็ก  แล้วเลิฟก็เคยถ่ายโฆษณาโยเกิร์ตมาก่อนด้วย 

มาทำความรู้จัก “พี่เลิฟ” ในพาร์ทของพี่ปี 3 นวัตกรรมสื่อสารสังคม มศว กันบ้าง

เลิฟเรียนเอกอะไร ในสาขาภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล?

สาขาภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล จะแบ่งเป็น 3 เอก มีผลิตภาพยนตร์, ออกแบบภาพยนตร์ และการแสดงและการกำกับการแสดงภาพยนตร์ เลิฟอยู่เอกการแสดงค่ะ

แต่ละเอกเรียนอะไร แตกต่างกันยังไง?

ผลิตภาพยนตร์จะเรียนพวกกล้อง ไฟ ฉาก ส่วนใหญ่ก็ได้ทำงานเป็น DP (Director of Photography) ออกแบบจะเรียนเรื่องการออกแบบฉาก ออกแบบพร็อพ เมคอัพ คอสตูมต่างๆ ส่วนเอกการแสดงและกำกับการแสดง จะไม่ใช่ได้ทำแค่แสดงกับกำกับการแสดงเท่านั้น แต่จะมีพวกเขียนบท แคสติ้ง หรือเมเนเจอร์ด้วย

วิชาในเอกการแสดงและการกำกับการแสดงภาพยนตร์ ที่ชอบที่สุด?

ชื่อวิชา Introduction to cinema ค่ะ เป็นวิชาที่จะมี 3 assign ให้ทำ Assign 1 อาจารย์จะให้เสนอหนังเรื่องที่อยากทำ โดยจะเป็นหนังของพี่ปี 3 ที่เรียนปีที่แล้ว 2 เรื่องมารวมกัน ทำยังไงก็ได้ให้เป็นเรื่องเดียวกัน 

Assign 2  จะเป็นเอกผลิตที่เสนอเรื่อง และทำร่วมกับเอกแสดง จะเขียนบทเอง คิดเองหมดเลย มีการแคสติ้งคนอื่นๆ เข้ามาแสดงด้วย โดยใน Assign นี้จะมีแค่ 2 เอกที่จะทำร่วมกัน ใน Assign 2 เลิฟเป็นแคสติ้ง ก็ต้องไปหาคนข้างนอกมาแคสติ้งจริงๆ

ส่วน Assign 3 ทุกเอกจะทำงานร่วมกัน แต่เอกแสดงจะได้เป็นคนเสนอเรื่อง โดยอาจารย์จะเลือกมา 10 เรื่อง ที่จะได้ถ่ายจริงๆ ซึ่งเรื่องของเลิฟเป็นหนึ่งในนั้น ใน Assign นี้เลิฟเลยได้เป็นผู้กำกับในเรื่องนั้น ก็เลยชอบ 

เรื่องที่เลิฟเสนอเป็นแนวไหน พล็อตยังไง?

เลิฟเสนอเรื่องที่เป็นแนวไซไฟไป แรงบันดาลใจมาจากตอนนั้นแค่เลื่อนไอจี แล้วก็เจอรูปเด็กคนนึง เขาผ่าตัดสมอง และพ่อเขาก็ให้กำลังใจด้วยการไปสักให้เหมือนรอยแผลที่ลูกผ่าตัด เลยมาคิดว่ากลับกันว่าก็น่าจะมีอีกจำพวกนึงที่พ่อแม่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือ แต่ไม่ได้รักลูกแบบที่พ่อคนนั้นรัก ก็เลยได้เรื่องมาประมาณว่า พ่อแม่เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ไม่ได้รับการยอมรับ เขาเลยใช้ลูกเป็นหนูทดลอง เลิฟก็เขียนบท แล้วก็มีคุยกับเพื่อนที่เป็นผลิตให้ช่วยปรับคำ คือผลิตเขาจะมีมุมกล้อง หรืออะไรที่มันเป็นเวย์ของเขา เลิฟก็ไปคุยปรึกษา 

ความรู้จากการเรียนในสาขานี้ นำไปใช้ในการทำงานจริงของเลิฟได้ยังไงบ้าง?

ยากจังเลย เพราะของมหาวิทยาลัย ก็ไม่ได้เรียนเพื่อเป็นนักแสดงแต่จะเป็นเบื้องหลัง แต่สิ่งที่เรารู้จริงๆ คือการทำงานเบื้องหลัง ความเหนื่อยของพี่ๆ ทีมงาน ทีมช่างไฟ หรือทุกทีม ในกองว่าเขาเหนื่อยแค่ไหน เราก็ต้องทำในส่วนของเราให้ดี

ย้อนเวลากลับไปในวัยของ “น้องเลิฟ” เด็กม.ปลาย ที่ยังไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไร

ทำไมถึงเลือกเรียนคณะและสาขานี้?

ตอนนั้นเห็นสตอรี่ไอจีรุ่นพี่ที่โรงเรียนคนนึง ที่เรียนคณะนี้ เลิฟก็เริ่มสนใจ เลยทักไปถามเขาว่าเรียนอะไรยังไง แต่มารู้ตัวจริงๆ คือตอน ม.5 เลิฟมีโอกาสได้ลองไปแคสงานจริงๆ ได้เห็นการทำงาน ก็เลยอยากลองทำดู คือเลิฟรู้ตัวว่าอยากเรียนคณะนี้ตั้งแต่ก่อนเข้าวงการด้วยค่ะ

แล้วก่อนหน้านั้นตั้งแต่เด็กเลยอยากเป็นอะไร?

อุ๊ย ตอนนั้นเลิฟอยากเป็นทูต เลยเข้าศิลป์ฝรั่งเศส แต่พอเรียนไปสักพักก็ไม่รอด5555 แต่ตอนที่อยากเป็นเพราะว่ามีเพื่อนคนนึงเขาได้ยินมาว่าเรียนทูตหรือเป็นแฟนทูตจะได้เงินเดือนเยอะ เลิฟก็เลยโอเค อยากเป็นทูต5555

อย่างนี้เรียนฝรั่งเศสมาเราพูดได้มั้ย? ขอสักคำ

Bonjour (บง-ชูร์) ละกันค่ะ 555555 โอ๊ยเลิฟลืมอ่ะ ลืมแบบเกือบหมดเลย

เลิฟติดมศว ตั้งแต่รอบ Portfolio ตอนนั้นเตรียมตัวยังไง?

เลิฟออกแบบ portfolio เป็นนิตยสาร ทำยังไงก็ได้ให้พอร์ตเราน่าสนใจ แล้วอาจารย์อยากเปิดดู แต่ต้องทำตามเกณฑ์ของคณะที่กำหนดมา เช่น ผลงานที่ใส่ในพอร์ตห้ามเกิน 3 ปีย้อนหลัง ห้ามใส่สันกาว สันรูดก็ต้องทำตามนั้น เกณฑ์แล้วแต่ปีไม่เหมือนกันต้องคอยดู คือทำให้ตรงโจทย์อย่าทำเกิน เพราะจะมีกรณีเพื่อนบางคนที่ใส่ผลงานย้อนไปตั้งแต่ประถมอะไรแบบนี้ อันนี้ก็จะถูกตัดสิทธิ์ไป 

ผลงานที่ใส่ในพอร์ตมีอะไรบ้าง?

ก็กิจกรรมที่เราทำที่โรงเรียน กิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ เลิฟก็ใส่หมด เช่นทำพวกบอร์ดคริสมาสต์ก็ใส่ ที่โรงเรียนมีกิจกรรมให้ทำ SME ขายของ ก็ใส่ วิชาคนดีไปดูแลเด็กก็ใส่ วันพ่อวันแม่มีทำคลิป ทำสื่อก็ใส่ไปเลยค่ะ 

คิดว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้เราติด ก็มาจากการสัมภาษณ์ด้วยหรือเปล่า?

ใช่ค่ะ ตอนสัมภาษณ์เขาก็มีถามว่า ทำไมถึงอยากเข้าที่นี่ รู้จักมั้ยว่าภาพยนต์ต่างจากละครยังไง หรือรู้จักหนังกล่องมั้ย แต่เลิฟไม่รู้จัก เลิฟก็บอกไปว่าไม่รู้จัก แล้วอาจารย์เขาก็อธิบายมา คือเลิฟคิดว่าตอนสัมภาษณ์ “รู้ก็บอกรู้ ไม่รู้ก็บอกไม่รู้” มันทำให้เขาอาจจะรู้สึกว่า เราเป็นคนเปิดรับนะ พร้อมที่จะเรียน 

แสดงว่าตอนนั้นก็ต้องเตรียมข้อมูลต่างๆ เพื่อที่จะเข้าไปสัมภาษณ์ด้วย?

โอ๊ยตอนนั้นเลิฟท่องหมดเลย ท่องสี ท่องอะไรของคณะหมดเลย แต่ไม่โดนถาม แต่คนอื่นโดนถาม มีคนโดนให้ลิสต์หนัง 10 เรื่อง ที่ได้รางวัลออสก้าด้วย

มีเรื่องอะไรของนวัตฯ อีกมั้ยที่อยากบอกน้องๆ ที่สนใจเรียนในสาขานี้?

น้องๆ บางทีอาจคิดว่าถ้าเข้านวัตฯ จะได้เป็นดารา จะได้เป็นศิลปิน แต่นวัตฯ จริงๆ ส่วนใหญ่จะเป็นเบื้องหลัง แต่ถ้าถามว่ามีโอกาสมั้ย ก็มี เพราะอาจารย์ก็จะมีกลุ่มโมเดลลิ่ง หรือกลุ่มรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว ที่เขาเป็นแคสติ้ง เขาก็จะมีกลุ่มให้เข้าไป ส่วนใหญ่จะได้จาก connection ตรงนี้

รู้จัก “พี่เลิฟ” ให้มากขึ้นผ่านตัวตน ทั้งงานอดิเรก งานด้านการแสดง และการทำธุรกิจ

เลิฟมีผลงานการแสดงอะไรมาบ้าง?

เรื่องแรกเลยคือ “เขามาเชงเม้งข้างๆ หลุมผมครับ” เรื่องนี้จะเล่นเป็น “ขวัญ” ซึ่งก็คือแม่ของธัน หรือคือพี่ทรายตอนเด็กค่ะ เรื่องต่อมาที่เล่นคือ “Blacklist นักเรียนลับบัญชีดำ” เรื่องนี้เล่นเป็นผักกาด และเรื่อง “เพราะเราคู่กัน” กับ “เพราะเรา(ยัง)คู่กัน”  เล่นเป็นแพรค่ะ  แล้วก็มี MV ของพี่คริส พีรวัส และก็มีของชิโน่…

• You’re So Beautiful – คริส พีรวัส x Stokes
• ดาวทอประกาย – ชีโน่ อธิภัทร
• ยิ่งใกล้ยิ่งกลัว – ชีโน่ อธิภัทร

จากผลงานที่ผ่านมาคาแรคเตอร์ไหนที่คิดว่าเหมือนตัวเองมากที่สุด?

แพรค่ะ คือแพรจะมีความร่าเริง เป็นคนที่จะไม่คิดอะไรเยอะ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนคือแพรจะเป็นหมอ จะฉลาดอะไรอย่างนั้น ซึ่งไม่ใช่เลิฟเท่าไหร่ การเป็นหมออะไรอย่างนี้555555

แล้วคาแรคเตอร์ไหนที่ตรงกันข้ามกับเราเลย แบบยาก ท้าทายมาก?

ผักกาดมั้งคะ แต่จริงๆ ก็มีความคล้ายผักกาด เพราะผักกาดเป็นคนที่มีความ feminist สูง และก็เหมือนมีเกาะป้องกันตัวเอง ไม่ค่อยยอมรับใครเท่าไหร่ ถ้าเกิดจริงๆ เลิฟก็เป็นคนไม่ค่อยยอมเหมือนผักกาด แต่ผักกาดเหมือนจะมากเกินไปอะไรอย่างนี้

เขามีความคิดยังไง ตามตัวละคร?

คือเขาเหมือนมีจุดยืนความคิดตัวเองที่ชัดมาก เลิฟเลยรู้สึกว่ามันทำยากไปสำหรับเลิฟ  

ในการถ่ายทำซีรีส์ซีนไหน ของเรื่องไหนที่ประทับใจเราที่สุด?

ฉากสุดท้ายในเรื่อง “เพราะเรา(ยัง)คู่กัน” ที่บอสบอกชอบแพร คือมันน่ารักมาก มันเป็นฟีลแบบโรแมนติก ที่ไม่น่าจะสามารถเกิดขึ้นในชีวิตจริง หรืออาจจะเกิดขึ้นได้ แต่เลิฟไม่เคยเจอ น่ารัก แบบบอกชอบริมทะเล แล้วผู้ชายก็เขินมากแล้วกระโดดลงน้ำ อะไรอย่างนี้ 55555 

แล้วตอนนั้นความรู้สึกเลิฟเป็นยังไง?

เลิฟรู้สึกว่าแพรอ่ะรู้อยู่แล้ว แต่ทำเป็นไม่รู้ เพราะว่าแพรเป็นคนฉลาด ก็คือรู้ทันแหละ แต่ก็อยากให้ ผู้ชายพูดอะไรอย่างนี้ แล้วก็ตอนเล่น ตอนที่พี่กันสมาย กระโดดลงน้ำไป คือพี่กันอ่ะว่ายออกไปทางฝั่งที่ไม่มีคนเซฟ คือว่ายไปตามคลื่น แล้วฝนตกมันก็ลมแรง ตอนนั้นก็เป็นห่วง เพราะเลิฟไม่รู้ว่าพี่คนตัดเขาจะคัทซีนไหนมา คือเลิฟก็เป็นห่วง เพราะพี่กันว่ายไปไกลมากแล้วไม่มีคนเซฟด้วย แต่ทำอะไรไม่ได้เราก็ต้องเล่นต่อ พี่เขาก็บอกว่าให้ยิ้มไว้ๆ แต่ในใจคือพี่กันกลับมาก่อน 5555

การเป็นนางเอก MV ใน เพลง You’re So Beautiful – คริส พีรวัส x Stokes เป็นยังไงบ้าง?

ก็ดีใจ คือตอนแรกเลิฟไม่รู้ว่าเป็นเพลงของคุณ stokes เราไม่ได้ติดตาม แต่ทางพี่คริส เล่าให้ฟังว่าเขาเป็นศิลปินต่างชาติ ก็ดีใจที่ได้ร่วมงานกับเขา

การถ่าย MV กับซีรีส์ ความยากง่ายมันแตกต่างกันยังไงบ้าง?

เลิฟว่าซีรีส์ยากว่า แต่ว่าเลิฟอาจจะไม่เคยเจอ MV ที่ยากๆ เพราะ MV ที่เลิฟเจอ ส่วนใหญ่ก็จะสบายๆ 

ในอนาคตถ้ามีโอกาสได้มีผลงานเพลงเป็นของตัวเอง อยากร้องเพลงแนวไหน?

ถ้าเกิดได้ทำก็อยากทำ เพลง pop ฟังง่ายๆ เพราะเลิฟชอบฟังเพลงรัก แต่ตอนนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้เก่ง อยู่ในช่วงที่กำลังฝึก แต่ถ้าถามว่าอยากมั้ย อยากลองค่ะ

แล้วไม่สนใจอยากเป็นเกิร์ลกรุ๊ปเหรอ?

ไม่ได้ เลิฟเต้นไม่ได้เลย เต้นแล้วเหมือนเด็กเต้นแอโรบิก555555 

เลิฟมีช่องยูทูบเป็นของตัวเองด้วย อยากรู้ว่าช่อง “Loverrukk” เกิดขึ้นมาได้ยังไง?

ช่องนี้เกิดขึ้นมาตั้งแต่ก่อนเข้า GMMTV อีกค่ะ เป็นช่วง ม.6 ก่อนเข้าปี 1 เป็นช่วงว่างก่อนเข้ามหาวิทยาลัยพอดี ตอนนั้นเลิฟดูพวกแบบยูทูบที่เทรนด์กำลังเริ่มมา แล้วมีคนออกมาแชร์ว่าสร้างรายได้ได้ เลิฟก็อยากหาเงินค่าขนมเอง ก็เลยลองทำ 

เลิฟทำเองหมดทุกอย่างเลยหรือเปล่า?

พวกคอนเซปต์ต่างๆ คอนเทนต์เลิฟคิดเองหมดเลย ส่วนใหญ่ก็จะเป็นไลฟ์สไตล์ แต่พวกตัดต่อหลังจากที่เข้ามาที่ GMMTV ทางค่ายก็จะมีให้พี่ๆ มาช่วย

นอกจาก vlog กับ makeup แล้วในอนาคตจะได้เห็นคอนเทนต์อะไรในช่องอีกมั้ย?

ตอนนี้ยังไม่มีแพลนเลย เพราะช่วงนี้ปี 3 ก็แอบยุ่ง 555 แต่ก็อยากทำอะไรที่เป็นไลฟ์สไตล์ของเลิฟ แบบอยากทำไรก็ทำ อ๋อแล้วก็เลิฟชอบทำอาหาร ที่บ้านทั้งป๊าทั้งมี๊ก็คือจะทำอาหารเป็นหมดเลย แล้วเหมือนเลิฟได้ซึมซับมาด้วย แล้วก็ชอบดูมาสเตอร์เชฟ ไทยแลนด์ แล้วอิน อาจจะมีโอกาสได้เห็นในช่องค่ะ

ถ้าเราต้องทำอาหาร 1 จานให้กับแฟนคลับทาน อยากทำเมนูอะไร?

กุ้งผัดพริกเกลือล่ะกัน เลิฟเพิ่งทำไป 55555

นอกจากมีช่องยูทูบของตัวเองแล้ว ยังมีแบรนด์เป็นของตัวเองด้วย เล่าให้ฟังหน่อยว่าแบรนด์ twenty wendy เกิดขึ้นได้ยังไง?

มีช่วงนึงที่เลิฟ อินเครื่องสำอางค์มาก ดูบิวตี้บล็อกเกอร์ทั้งวัน  และดูพวกไลฟ์ขายเครื่องสำอางค์ใน IG ทั้งวันเลย และเลิฟก็ซื้อมาใช้ด้วย แต่เลิฟเป็นคนผิวแพ้ง่าย ผิวแห้ง ปากแห้งอะไรอย่างนี้ บางทีสิ่งที่ซื้อมาอ่ะเลิฟก็ชอบ แต่มันไม่ตรงกับที่เลิฟอยากได้ขนาดนั้น เลิฟก็เลยอยากทำเป็นของตัวเองดู แล้วช่วงนั้น glasting tint มันยังไม่ค่อยฮิตในไทย แต่ฮิตในเกาหลีมาก่อน แล้วเลิฟชอบดูของต่างประเทศ เราก็จะรู้เทรนด์ก่อน ในไทยช่วงนี้เขาเพิ่งมาฮิตกัน ซึ่งแบรนด์เราทำมาก่อนตั้งแต่ปีที่แล้ว ก็จะได้เปรียบ ตอนนี้ก็กำลังจะมีขายใน EVEANDBOY ด้วยค่ะ 

เลิฟทำคนเดียวเลยเหรอ มีหุ้นส่วนมั้ย?

เลิฟทำคนเดียวเลย คิดเอง คุยกับโรงงานเอง บอกสเปคเอง วางแผนการตลาดทุกอย่างเองค่ะ แต่ก็มีปรึกษาเพื่อนด้วย เพราะว่าเราไม่เก่งเลข แต่ว่ามีเพื่อนที่เรียนพวกด้านนี้ก็จะไปปรึกษา เรื่องถ่ายแบบ คอลเลคชั่นแรกก็มีให้เพื่อนๆ มาเป็นแบบให้ แต่พอคอลเลคชั่นสอง เลิฟเริ่มมีทุนก็จะจ้างเป็นกิจลักษณะเลย 

เวลาว่าง หลังจากเรียน ทำงาน ทำธุรกิจ เลิฟชอบทำอะไรอีกบ้าง?

ดูซีรีส์ เล่นเปียโน ตีกอล์ฟ เลิฟเคยเรียนเปียโนตั้งแต่ประถมต้นจนถึงม.3 แล้วก็เลิกเรียนไป เพราะม.4-6 ต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วก็คือหายไปเลย เพิ่งกลับมาเล่นไม่นานเมื่อประมาณเดือนที่แล้ว แต่ก็ยังจำได้ แต่อ่านโน๊ตไม่ค่อยคล่องแล้ว ที่กลับมาเรียนเพราะเลิฟรู้สึกว่า เราอยากมีสกิลติดตัวไว้ 

ถ้าใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ จะรู้ว่าเลิฟทำอะไรหลายอย่างมาก เลิฟมีวิธีในการแบ่งเวลาทำสิ่งต่างๆ ยังไง?

ก็คือจะเอาการเรียนไว้เป็นอันดับแรก ตอนนี้เลิฟเรียน 4 วัน อังคาร-ศุกร์ ก็จะลงตารางงานไม่ให้ตรงกับเวลาเรียน ส่วนในพาร์ทธุรกิจ เหมือนกับว่ามันอยู่ในหัวอยู่แล้วอ่ะ เลิฟจะชอบคิดงานตอนกลางคืน คือก่อนนอนก็จะเล่นโทรศัพท์ พอเห็นรูปนู้นรูปนี้ก็จะได้ไอเดีย เอาทุกอย่างมาคิดในหัว แล้วก็จดเอาไว้ ถ้าต้องลงมือทำ ออกกองก็จะลงอีกคิว วางไว้เป็นตารางงานเลยวันเสาร์-อาทิตย์

ในเรื่องการเรียน ถ้าสมมติว่าเราไม่ว่าง เรามีวิธีจัดการยังไง?

เลิฟจะบอกเพื่อนไว้ก่อนว่ามีคิวงานวันไหน แต่ส่วนใหญ่ที่คุยงานก็จะคุยตอนกลางคืน  เลิฟก็จะเข้าคอลตลอด 

ในการเรียน การทำงาน เราเคยมีปัญหาว่าคิดไม่ทันเลย ค่อยมาคิดใหม่ หรือเลื่อนไปเรื่อยๆ มั้ย?

จริงๆ เลิฟไม่ชอบเลื่อน ถ้าเกิดเลิฟคิดอะไรออกเลิฟก็จะจดไว้ก่อนเลย หรือไม่ก็โทรบอกเพื่อนให้ช่วยจำหน่อย เพราะเพื่อนก็รู้ว่าแบบเราทำงานอย่างนี้ เพื่อนก็คือจะช่วยด้วย 

วิธีจัดการปัญหาในฉบับของเลิฟเป็นยังไง?

คือเลิฟแอบคิดว่า ไม่ใช่ทุกปัญหาที่มีทางออกอ่ะ บางทีปัญหานี้เลิฟไม่สามารถหาทางออกได้ เลิฟคิดว่าถ้าเกิดเลิฟทำในสิ่งที่มันอยู่ในปัญหาให้มันดีที่สุด เลิฟยอมรับได้ เลิฟโอเคกับสิ่งนั้น

ไม่ใช่ทุกปัญหาที่มีทางออก ทำในสิ่งที่มันอยู่ในปัญหาให้มันดีที่สุด เลิฟยอมรับได้ เลิฟโอเค

พี่เลิฟ” @loverrukk

อยากให้พี่เลิฟฝากอะไรถึงน้องๆ ที่กำลังเตรียมตัวสอบ หรือกำลังค้นหาตัวเองอยู่หน่อย?

ก็อยากให้สู้ๆ ถึงแม้ว่าตอนนี้มันต้องเรียนออนไลน์  ทั้งการเรียนการสอบก็ยากขึ้น แต่ก็อยากให้สู้ๆ และพยายามปรับตัวไปตามสถานการณ์ แล้วก็การค้นหาตัวเองเลิฟคิดว่าไม่ช้าก็เร็วมันจะมีจุดนึง ที่แบบเรารู้ตัวเอง ว่าสุดท้ายเราชอบอะไร อย่างนั่งๆ อยู่เราอาจจะรู้เลยก็ได้ว่าเราชอบสิ่งนี้ คือไม่อยากให้ไปกดดันตัวเองมาก เพราะว่ามีช่วงนึงที่เลิฟกดดันตัวเองมาก มันคิดไม่ออก ทีนี้ตื้อไปเลย เลยอยากให้สบายๆ มากกว่า

สุดท้ายให้พี่เลิฟฝากผลงานและช่องทางให้น้องๆ ไปติดตามกันหน่อยจ้า?

เร็วๆ นี้มาเจอกับเลิฟในซีรีส์ “แค่เพื่อนครับเพื่อน” น้องๆ อย่าลืมมาติดตามชมกันนะคะ ส่วนไอจี ทวิตเตอร์ ยูทูบ ชื่อ loverrukk หมดเลยฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณค่าา ^^

ได้นั่งคุยกับ “พี่เลิฟ” แล้วได้เห็นเลยว่าเป็นอีกหนึ่งคนที่จัดสรรเวลาได้ดีมาก ทั้งเรื่องการเรียน การทำงานในวงการ และการทำธุรกิจ สามารถจัดการทุกอย่าง อย่างมีระบบ ทำให้สามารถทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้อย่างเต็มที่ รวมถึงแนวคิดเรื่องการค้นหาตัวเองด้วย ที่เราไม่จำเป็นต้องกดดันตัวเองเกินไป เพราะสิ่งที่เราชอบก็อยู่รอบๆ ตัวเรานั่นแหละ แค่เราให้โอกาสตัวเอง เปิดรับสิ่งต่างๆ สิ่งที่น้องๆ ตามหาพี่ๆ เชื่อว่ามันอยู่ไม่ไกลหรอก ลองเอาเทคนิคของพี่เลิฟไปปรับใช้ก็ได้น้าา

พี่ๆ CAMPHUB ก็จะคอยเป็นอีกทางที่จะช่วยให้น้องๆ รู้ว่าชอบอะไร อยากทำอะไร อย่าลืมล่ะ เปิดโอกาสให้ตัวเองด้วยนะ และถ้าหากใครไม่อยากพลาดข่าวค่ายหรือบทความดีๆ แบบนี้ ก็อย่าลืมแอดไลน์ไว้เลย ที่ @camphub (มี @ ด้วยนะ) สำหรับวันนี้ พี่เหมี่ยวและพี่เลิฟไปก่อนน้าา อีพีหน้าจะเป็น idol คนไหน รอติดตามด้วยยย บัยบายย

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

idol พี่เลิฟ ภัทรานิษฐ์ ลิ้มปติยากร
บทความ พี่เหมี่ยว CAMPHUB
ถ่ายภาพ พี่ซัน พี่โอ CAMPHUB และพี่ดิส
กราฟิก พี่เต้ย CAMPHUB
ประสานงาน พี่ฟิวส์ CAMPHUB

The post ทำความรู้จัก “พี่เลิฟ” @loverrukk กับบทแพรใน #คั่นกู และรุ่นพี่เอกการแสดงฯ นวัตกรรมสื่อสารสังคม มศว appeared first on CAMPHUB.

ALL ABOUT P’NGERNPOUND

• พี่เงินปอนด์ ผู้ที่เคยค้นหาตัวเองผ่านการเข้าค่าย ด้วยความเชื่อที่ว่า ถ้าอยากจะรู้ว่าชอบเรียนอะไร ก็ต้องไปลองทำจริงในค่ายของคณะนั้น ๆ
• มีคณะแพทย์เป็นเป้าหมายอันดับ 1 ในใจ แต่คณะที่เธอสอบได้กลับเป็น เป้าหมายอันดับ 2
• ปัจจุบันพี่เงินปอนด์ศึกษาอยู่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ชั้นปีที่ 3
• เธอยังพยายามค้นหาตัวเองในบทบาทใหม่ ๆ พร้อมเปิดโอกาสในการ พัฒนาตัวเองอยู่เสมอ

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

“ไม่มีใครล่วงรู้อนาคต ดังนั้นการมีแผนสำรองย่อมเป็นสิ่งสำคัญ” ในวันที่เราไม่อาจไปถึงความฝันสูงสุดของตัวเอง การเดินตามทางที่เราชอบรองลงมาก็ไม่ใช่สิ่งเลวร้ายแต่อย่างใด ทั้งยังอาจนำเราไปพบความสุขรูปแบบใหม่ที่เราเองก็อาจคาดไม่ถึง

เช่นเดียวกับพี่คนนี้ “เงินปอนด์” คณสมน อภิการสกุลชัย สาวใสนักล่าค่าย CAMPHUB idol EP. 4 ที่เคยให้สัมภาษณ์กับแคมป์ฮับเมื่อตอนเรียนอยู่ชั้น ม.5 เวลาผ่านมา 4 ปี ความฝันในเส้นทางเสื้อกาวน์ถูกแทนที่ด้วยเสื้อช็อป จากอยากเรียนแพทย์ กลายเป็นว่าวันนี้เธอกำลังมีดีกรีเป็น นิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯ อะไรพาเธอมาถึงจุดนี้ และเพราะอะไรเป้าหมายในชีวิตของเธอจึงเปลี่ยนไป วันนี้พี่วอร์ม แคมป์ฮับจะพาน้อง ๆ ไปไขข้อสงสัยพร้อม ๆ กัน 

ถ้าทุกคนพร้อมแล้วล่ะก็.. ลุยกันเลย!

สวัสดีฮะ อยากให้เงินปอนด์แนะนำตัวคร่าว ๆ หน่อย

ค่า เงินปอนด์ ชื่อจริงคณสมน อภิการสกุลชัย ตอนนี้เรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาคโยธา ปี 3 ค่ะ

ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง ส่วนมากทำอะไร

ปิดเทอมที่ผ่านมา ส่วนมากก็ดูซีรีส์ ดูหนังฟังเพลง แต่ก็มีเริ่มเรียนของบริษัทอสังหาฯ แห่งหนึ่งที่พัฒนาโครงการหมู่บ้าน คอนโด แล้วทีนี้เหมือนเค้ามีโครงการที่จะให้นักศึกษาประกวดออกแบบโครงสร้าง แต่ก่อนถึงขั้นตอนประกวด เค้าก็ส่งคอร์สเนื้อหามาให้เรียนเกี่ยวกับ BIM เป็นโปรแกรมจำลองการสร้างบ้าน ก็กำลังลองๆ เรียนมาเรื่อยๆ เตรียมสำหรับการแข่ง

ทำไมเงินปอนด์ถึงสนใจโครงการนี้ล่ะ แบบ ช่วงปิดเทอม หลายคนก็คงอยากอยู่ว่างๆ พักผ่อน

เอาจริง ก็อยากอยู่ว่างๆ นะ แต่ว่าเราก็อยากลองแข่งทางด้านนี้ดูบ้าง เพราะว่าในสายงานโยธา เราก็ยังไม่เคยได้เรียนรู้โปรแกรมนี้เลย ก็เลยอยากเรียน อยากฝึกฝนดู เปิดโอกาสให้ตัวเอง

เล่าคร่าวๆ หน่อยได้มั้ยว่าการแข่งเป็นยังไงบ้าง

ก็คือช่วงนี้ก็เรียนรู้การใช้โปรแกรมไปเรื่อยๆ แล้วเดี๋ยวเค้าจะส่งหัวข้อการแข่งขันมาให้วันที่ 8 กุมภา แล้วในช่วงนั้น เราจะต้องออกแบบและลงมือสร้างตามหัวข้อที่เค้ามอบหมายไปเรื่อยๆ จากนั้นก็ส่งผลงานได้ตั้งแต่วันที่ 1 จนถึง 31 มีนา สุดท้ายก็รอประกาศผลตอนเมษา คือถ้าติด 20 ทีมสุดท้าย เค้าก็จะพาเราไปดูไซด์ ดูที่ฝึกงาน แล้วก็สอนเราเพิ่มเติมทางด้านนี้

แล้วเปิดเทอมนี้ล่ะ เงินปอนด์มีแพลนยังไงบ้าง

แพลนคร่าวๆ ก็คือหาที่ฝึกงาน ก็คือส่ง CV หรือ Portfolio ไปตามที่ต่าง ๆ แล้วก็รอเค้าตอบกลับ ซึ่งก็ลุ้นอยู่ว่าจะได้มั้ย

อยากถามความรู้สึกต่อการเรียนออนไลน์หน่อย มันกระทบกับการเรียนของเงินปอนด์มั้ย

สำหรับเรา มันกระทบหนักแหละ โยธา ปี 3 อะมีเข้าแล็บทดลองเยอะ มันควรได้เข้าไปใช้แล็บจริงๆ มากกว่า แล้วจะให้เรียนออนไลน์อย่างเดียวก็คิดว่าจบไปเนี่ย สร้างบ้านไม่ได้แน่ๆ 5555

โอเค ย้อนรอยกันหน่อยเนาะ ตอนที่สัมภาษณ์คราวก่อน มันดูชัดเจนมากๆ เนาะว่าเงินปอนด์อยากเรียนแพทย์ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมาอยู่วิศวะได้ล่ะ

โอเค ต้องเล่าก่อนว่าตอนนั้นอะช่วง ม.4 ใจนึงเราก็มีหมอ แต่ว่าเราก็อยากมีตัวเลือกเผื่อ ก็เลยลองหาที่อื่น ลองหาตัวเองว่านอกจากหมอ เราพอจะสนใจอะไรอีกบ้าง ก็เลยลองไปเข้าค่ายวิศวะดู ปรากฏว่ามันก็ชอบเหมือนกัน ความจริง 2 อย่างนี้ ทั้งหมอและวิศวะ เราก็ลังเลทั้งคู่นะ แต่ว่าสุดท้ายก็อยากเรียนหมอมากกว่า จนมาถึงช่วงสอบนี่แหละ คะแนนกสพท.มันพลาดไปหน่อยนึง แต่คะแนนที่ใช้ยื่นวิศวะมันโอเค เราก็เลยหันมาเรียนวิศวะเลย เพราะว่าทางสายสุขภาพอะ เราอยากทำแค่หมอกับทันตะ ซึ่งถ้าหลุด เราก็ขอเลือกเป็นวิศวะที่เราชอบรองลงมาดีกว่า

แล้วสุดท้ายพอได้เรียนเป็นวิศวะ เงินปอนด์รู้สึกยังไง โอเคกับเส้นทางนี้มั้ย 

เอาจริงครั้งแรกที่เข้ามา ก็.. ด้วยความที่ใจเรายังอยากเป็นหมออันดับ 1 เราก็เลยไม่รู้ว่าถ้าเข้ามาเรียนแล้วมันจะชอบเท่าหมอมั้ย แต่ก็ตัดสินใจลองเรียนดูก่อน คิดว่าการเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อาจทำให้เราได้เจออะไรที่น่าสนใจก็ได้ 

การเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อาจทำให้เราได้เจออะไรที่น่าสนใจก็ได้ 

แล้วพอเรียนมาแล้ว 3 ปี สรุปเราชอบมันจริง ๆ มั้ย

พูดตรงๆ ว่าเข้ามาเรียนวิศวะ จุฬาฯ ที่นี่ใช่สำหรับเรามั้ย มันก็มีหลายปัจจัยอะ ความกดดัน ความเหนื่อย คนเก่งมันเยอะ ก็เลยแข่งขันสูง เอาตามตรง ทุกวันนี้ก็ยังแอบชอบๆ หมออยู่นะ  

แต่ถ้าเรียนหมอมันก็กดดันเหมือนกันรึเปล่า

ก็คงกดดันแหละ แต่เพราะเราชอบเรียนชีวะไง อย่างน้อยมันก็พอมีสายวิชาที่เราชอบอยู่บ้าง อาจจะเรียนแล้วไม่เครียดเท่านี้ เพราะพอเป็นวิศวะ มันคำนวนเยอะมาก ๆ ก็เหนื่อยและท้อแท้บ้าง 5555 

แล้วเคยคิดจะซิ่วบ้างมั้ย

ไม่ใช่แค่มีความคิดนะ ปี 1 ก็คือไปสอบมาอีกรอบ ซึ่งผลก็คือไม่ติด ด้วยความที่ปี 1 ของวิศวะ มันต้องทำเกรดให้ดีเพื่อใช้ในการเลือกภาค เราก็เลยไม่มีเวลาไปอ่านหนังสือสอบหมอมากขนาดนั้น เหมือนเราทำ 2 อย่างในครั้งเดียว ซึ่งเราก็ต้องเทไปทางสอบไฟนอลของวิศวะที่เราเรียนอยู่มากกว่า

แต่บางคนเค้าก็ยอมดร็อปเพื่อสอบหมอนะ เงินปอนด์เคยอยากทำแบบนั้นมั้ย

เคยนะ ตอนก่อนเปิดเทอมปี 1 เทอม 1 แต่พอได้เรียนเทอมแรก เราก็รู้สึกว่ามันก็โอเคนะ มันก็ไปได้ ไม่ได้อยากดร็อป แล้วสมมุติเราทิ้งตรงนี้เพื่อไปสอบใหม่ แล้วเกิดสอบไม่ได้ เราก็ต้องเสียเวลาไปอีกปีนึง ซึ่งแบบ เราไม่อยากเลือกทางนั้น เพราะที่เราเรียนอยู่มันก็โอเคเลย

เงินปอนด์บอกว่าชอบชีวะ แล้วอะไรที่ทำให้หันมาสนใจคณะวิศวกรรมได้ล่ะ

ก็คือเราไปค่ายวิศวะที่มหิดล ซึ่งเค้าพาเราเข้าไปดูทุกแล็บของคณะเลย เช่น แล็บโยธาเค้าก็ให้เราดูการอัดคอนกรีต วิศวเคมีก็ให้เราดูส่วนผสมเคมีต่างๆ มันก็เลยทำให้เราเริ่มอยากเข้าวิศวะ แล้วก็อีกเหตุผลนึง เราเป็นคนที่ชอบการลงมือทำมากๆ อยากลงปฏิบัติจริง พวกการอัดคอนกรีตมันแปลกใหม่และน่าสนใจมากๆ ได้ลงมือทำด้วย เราก็เลยสนใจมันเป็นพิเศษ

เล่าเรื่องวิศวโยธาให้ฟังหน่อย มันเรียนเกี่ยวกับอะไร

เรียนเกี่ยวกับการก่อสร้างสิ่งต่างๆ ตั้งแต่ตึก ถนน สะพาน ซึ่งมันก็จะแยกย่อยไปศึกษาด้านน้ำดิน โครงสร้าง และก็ด้านเศรษฐศาสตร์ ก็คือเพื่อใช้ในการคำนวณราคาโครงสร้าง หรือพูดง่ายๆ คืออย่างสถาปัตย์เนี่ยก็คือออกแบบใช่มั้ย แล้วเราก็คำนวน ดูพื้นที่ต่างๆ และทำให้การออกแบบนั้นเกิดขึ้นได้จริง

ต้องเรียนเกี่ยวกับน้ำด้วย มันเกี่ยวยังไงเอ่ย

ใช่ ตอนเราออกแบบโครงสร้าง เราก็ต้องออกแบบเพื่อป้องกันแรงดันน้ำ การเกิดน้ำท่วมต่างๆ 

เคยรู้มาว่าตอนแรกเงินปอนด์อยากเรียนวิศวะคอม แล้วทำไมมาลงเอยที่โยธาได้

เอาจริงๆ ตอนแรกโยธาไม่ได้อยู่ใน Rank เลย แบบคิดว่ามันเรียนไปสร้างบ้านอย่างเดียว ช่วงแรกอยากเรียนภาคคอม เพราะรุ่นพี่บอกว่าภาคนี้น่าสนใจ ดูมีอนาคต หางานได้หลากหลาย แต่พอเริ่มเรียนวิชาเขียนโปรแกรม ช่วงแรกก็มั่นใจนะว่าทำได้ เพราะตอน ม.ปลายเคยเรียนมาบ้างนิดๆ แต่พอสอบควิซในมหาลัยครั้งแรกเท่านั้นแหละ คะแนนเละเทะมาก ทำไม่ได้ ก็เลยเริ่มรู้สึกว่าสายนี้มันเริ่มไม่ใช่ละ สุดท้ายเราก็เลยตัดภาคคอมออกไปเลย เพราะถ้าเราต้องมาเขียนโค้ด เราก็เครียด ก็ทรมาน ก็เลยไม่เอา ภาคนี้ไม่เข้าแล้ว ฮรือออ 

ก็เลยเริ่มเปลี่ยนใจมาเป็นโยธา?

เปล่านะ 5555 สุดท้ายมาจบที่ภาควิศวอุตสาหการ ก็คือเรียนเกี่ยวกับการบริหาร เรียนไปบริหารงานวิศวะอีกที เราคิดว่าน่าจะได้เรียนรู้อะไรหลายด้าน เหมือนได้เรียนพื้นฐานของทุกภาค ก็เลือกวิศวอุตสาหการไปอันดับ 1 แล้วก็เลือกโยธาไปอันดับ 2 เพราะก็มารู้ว่าวิชาเรียนก็น่าสนใจ มันไม่ได้มีแค่สร้างบ้านเหมือนที่เราคิดตอนแรก มันมีการประเมินราคาโครงสร้าง ก็น่าสนใจ เราก็เลยเลือกโยธาสำรองไว้รองจากภาคอุตสาหการ ซึ่งสุดท้ายเกรดเราถึงวิศวโยธา

แสดงว่าเกรดก็เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับวิศวะ จุฬาฯ

มากๆ เพราะคนที่เกรดดีกว่าจะมีโอกาสเลือกภาคที่ตัวเองต้องการก่อน ดังนั้น ตอนปี 1 ทุกคนก็เลยต้องพยายามทำเกรดให้ดีเข้าไว้

วิธีการเรียนสมัยมัธยมกับมหาลัยต่างกันมั้ย

ต่างนะ หลักๆ เลย อย่างสอบงี้ ตอน ม.ปลาย คืออ่านแค่วันสองวันก่อนสอบก็ได้ แต่ถ้ามามหาลัย เราต้องเตรียมตัวก่อนประมาณเดือนนึง เพราะว่าเนื้อหามันเยอะมาก เราเคยอ่าน 2 อาทิตย์คือไม่ทันเลย มันอ่านจบนะ แต่มันไม่พอกับการฝึกทำโจทย์จริงๆ 

นอกจากเรื่องเวลาเตรียมตัวสอบมีเรื่องอื่นอีกมั้ยที่ไม่เหมือนตอนมัธยม

ก็อย่างการเข้าเรียนงี้ ถ้าเป็น ม.ปลาย เรานั่งเรียนในห้อง ก็เหมือนโดนบังคับนั่งเรียนเนอะ แต่อย่างมหาลัย อาจารย์เค้าไม่ได้มาบังคับ ถ้าไม่เข้าก็ต้องไปอ่านเอง 

เงินปอนด์คิดว่าดีหรือไม่ดีที่อาจารย์มหาลัยไม่ได้สนใจว่าเราจะเข้าหรือไม่เข้า

ก็ดีและก็ไม่ดี ไม่ดีเพราะว่ามันไม่มีใครบีบบังคับเรา ถ้าเราขี้เกียจ เค้าก็ไม่สนใจ เราก็เรียนไม่รู้เรื่อง สอบก็อาจจะได้คะแนนน้อย ไอตรงนี้อะ มันไม่ดี แต่บางวิชาที่เราชอบ เราอ่านเองได้ เราเข้าใจ มันก็ดีที่เราจะไม่ถูกบังคับเข้าไปนั่งฟัง อ่านเองก็เข้าใจเหมือนกัน

เพื่อนที่คณะเป็นไงบ้าง ต่างจากเพื่อนสมัยเรียนมั้ย

อันนี้ก็ต่างนะ ด้วยความที่เราจบมัธยมมาจากโรงเรียนหญิงล้วน เราก็เลยมีแต่เพื่อนผู้หญิง เราก็จะคุยเล่น เม้าท์กัน แต่พอขึ้นมหาลัยและเรียนวิศวะ ซึ่งผู้หญิงน้อยมาก เราก็เลยมีแต่เพื่อนผู้ชายเป็นส่วนมาก เราก็กลายเป็นสาวห้าวนิดๆ เพราะพวกเพื่อนผู้ชายเค้าก็ลุยๆ 

แล้วเราชอบแบบไหนมากกว่ากัน

เลือกไม่ได้อะ ดีคนละแบบ สบายใจในแบบที่ต่างกัน อยู่กับเพื่อนมัธยมก็คือสนิท คุยได้ทุกเรื่อง แบบเข้าใจเรามากกว่า เพราะอยู่ด้วยกันมา 6 ปี แต่อย่างถ้าเป็นเพื่อนผู้ชายก็คุยได้บ้าง ละก็มันไม่คิดมาก อยู่ด้วยแล้วตลก เฮฮา ไม่ต้องนั่งคิดเยอะ พูดตรงๆ ได้

หลายคนสงสัยว่าการเป็นผู้หญิงเป็นอุปสรรคต่อการเรียนคณะนี้มั้น เงินปอนด์คิดว่าไง

ตอนแรกก็แอบเป็น พ่อกับแม่งี้ก็ถามนะว่าเป็นผู้หญิงแล้วจะเรียนไหวรึเปล่า แต่เค้าก็ไม่ได้บังคับหรือห้ามไม่ให้เราเรียน สุดท้ายพอเราติด เค้าก็ให้เราลอง ถ้าเราเรียนแล้วมีความสุขเค้าก็โอเค ยิ่งพอเห็นเราเรียนได้ดี เหมือนวางอนาคตไว้ว่าจะทำอะไรต่อ เค้าก็โอเคที่เราเลือกสิ่งนี้

ถามมุมกุ๊กกิ๊ก ๆ นิดนึง อย่างเรื่องความรักในรั้วมหาลัยงี้ เป็นไงบ้าง แบบน้อง ๆ หลายคนคิดว่าเออ เดี๋ยวชั้นจะมาหาแฟนช่วงมหาลัย มันหาได้จริงรึเปล่า

หาแฟนตอนปี 1 ไม่ยากนะ แต่ถ้าเกินไป 1 ไปแล้ว ยาก 5555

ทำไมเป็นงั้นนะ?

คือตอนปี 1 มันหาง่าย เพราะทุกคนเพิ่งเคยมาเจอกันที่มหาลัย เป็นเฟรชชี่หมดเลย โสดๆ กันมา ปีแรกก็เลยเป็นปีที่หาแฟนง่าย แต่พอหลังจากนั้น หลายคนก็เริ่มมีคู่ ก็ยาวไปเลยจนจบ

ดังนั้น รีบหาตั้งแต่ปี 1 นะคะ 5555

มาพูดถึงเรื่องค่ายกันบ้าง ตอนมัธยม ส่วนมากเงินปอนด์เข้าค่ายสายแพทย์หมดเลย แบบนี้รู้สึกเสียดายเวลามั้ย เพราะสุดท้ายแล้วเรามาเรียนวิศวะ

ไม่นะ ไม่เสียดายเลย มันเหมือนเราได้ใช้เวลาว่างที่เราอาจจะนอนเล่นอยู่บ้านเพื่อออกไปเข้าค่าย ไปทำจริง ได้ประโยชน์กับมาหลายอย่างมาก อย่างที่เราไปค่ายหมอ มันไม่เปล่าประโยชน์เลย เช่น ที่เค้าสอนเย็บ สอน CPR มันก็กลายเป็นความรู้ติดตัวเราถึงวันนี้

ทำไมถึงชอบเข้าค่ายขนาดนั้น

ด้วยความที่ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไรกันแน่ เราก็เลยอยากหาประสบการณ์ ลองทำสิ่งต่างๆ ถามตัวเองว่าเราชอบแนวทางนี้มั้ย ถ้าไม่ แล้วเราชอบทางไหนกันแน่ ซึ่งการเข้าค่ายมันก็ช่วยให้เราตอบคำถามตัวเองได้หลายอย่าง

อยากให้แชร์เคล็ดลับการเขียนใบสมัครค่ายหน่อย

5555 ความจริงก็หลายค่ายที่สมัครไปเราก็ไม่ติดนะ แต่ถ้าให้แนะนำ ก็ อืมม ไม่รู้แฮะ อย่างคำถามในใบสมัคร เราก็อยากให้ตอบแบบเป็นตัวของตัวเอง แต่ไม่ใช่เขียนสะเปะสะปะนะ ก็พยายามตอบให้เป็นตัวเรา แล้วก็คิดด้วยว่าสิ่งที่เราตอบมันสอดคล้อง เป็นไปได้กับคำถามมั้ย

แนะนำน้องที่คิดว่าไม่อยากเข้าค่าย กลัว หรือลังเลที่จะสมัคร

สำหรับน้องที่ไม่เคยสมัครค่าย เป็นธรรมดาที่ครั้งแรกอาจจะกลัว ก็อยากให้สมัครไปเลย ไม่ต้องกลัว ไปถึงยังไงก็มีเพื่อน มีหลายคนมาก ๆ ที่มาคนเดียวเหมือนเรางี้แหละ เราค่อยไปหาเพื่อนตรงนั้นก็ได้ ยังไงทุกคนเจอกันครั้งแรกก็อยากรู้จักกันอยู่แล้ว มันไม่มีใครเจอกันครั้งแรกแล้วเกลียดกันหรอก ลองดู จะได้รู้ว่าค่ายที่เราสมัคร คณะที่เราไป มันดี มันเหมาะกับเรามั้ย ไม่ต้องกลัวเลย

ตอนนั้นที่สัมภาษณ์คราวก่อน เรา ม.5 เนอะ ตอนนี้ปี 3 แล้ว วันนั้นเรามองว่าคนที่อยู่ปี 3 เป็นยังไง

ตอนนั้นอะ ถ้าพูดถึงปี 3 ก็คือ เค้าเป็นคนที่โตมากๆ แล้ว เค้าต้องรู้อะไรเยอะมากแน่ๆ อีกปีเดียวเค้าก็เรียนจบ ความรู้เค้าคงโชกโชนมากๆ

แล้ววันนี้พอเราที่เป็นปี 3 ซะเองมันเหมือนกับที่เรามองพี่ปี 3 วันนั้นมั้ย

อืม ก็เหมือนนะ แต่ก็ไม่ได้ทั้งหมด เราก็โตขึ้นนั่นแหละ ทัศนคติต่างๆ ก็เปลี่ยนไป แต่เรื่องความรู้ก็อาจจะไม่ได้เยอะขนาดนั้น

เป้าหมายในชีวิตของเงินปอนด์คืออะไร

โห ยากนะเนี่ย เป้าหมายในชีวิต ก็.. อยากทำงานดีๆ แหละ อยากทำงานตรงสาย แต่สายงานที่เราอยากทำก็อาจจะไม่ได้โครงสร้างหรือออกแบบจ๋าๆ อาจจะเน้นไปทางอสังหาฯ บ้าน คอนโด แนวตรวจสอบ ประเมินราคามากกว่า

แล้วเป้าหมายด้านอื่นๆ ล่ะ ชีวิต ครอบครัว ความเป็นอยู่

ก็มีนะ อยากทำงานดีๆ คือเบื้องต้น นอกจากนั้นก็อยากมีบ้านเป็นของตัวเอง แล้วก็อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น

คติในการใช้ชีวิตของเงินปอนด์คืออะไร

ถ้าอยากทำอะไร ก็จงลงมือทำ ไม่อยากรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ทำ

เอาจริงๆ จุดที่เงินปอนด์อยู่ตอนนี้ก็เป็นจุดที่เด็กไทยหลายคนใฝ่ฝัน แต่มันก็ดูจะห่างไกลจากสิ่งที่เงินปอนด์ในวันนั้นต้องการอยู่พอสมควร โดยสรุป เรารู้สึกยังไงกับจุดนี้บ้าง

ก็ต้องบอกว่า ใจนึงก็เสียดายที่ไม่ติดหมอ ไม่ได้เรียนในคณะที่เราอยากเข้าตั้งแต่ทีแรก แต่ว่าในความเสียดายก็ยังรู้สึกมีความสุขดีนะที่ได้มาเรียนที่นี่ เป็นความสุขที่เราก็ไม่ได้จินตนาการไว้

ในจุดนี้ เราอยากบอกอะไรกับรุ่นน้องบ้าง

ถ้าอยากเรียนอะไร ก็อยากให้มุ่งไปทางนั้นให้เต็มที่ ถ้าอยากเรียนหมอ แล้วสอบไม่ติด ก็อยากให้ตั้งใจสอบใหม่ไปเลย ถ้าเราไม่ได้มีคณะอื่นในใจก็อย่าฝืน ต่อให้ช้าไปอีกปีก็ไม่เป็นไร

อยากบอกอะไรกับรุ่นน้องที่เจอประสบการณ์เดียวกับเรา คือได้คณะที่ชอบรองลงมา เค้าก็เรียนในสิ่งที่ชอบ แต่ไม่ได้ชอบที่สุด

ก็ถ้าชอบคณะนั้นรองลงมา ก็อยากให้ลองดู เรียนรู้มันดู จะได้รู้ว่าเป็นยังไง มันไม่เสียเวลาเลย แถมดีซะอีกที่จะได้รู้ว่าเราชอบมันมั้ย ถ้าชอบก็มุ่งไปเลย แต่ถ้าไม่ชอบ เราก็จะได้รู้คำตอบว่าคณะอันดับ 1 ในใจที่เราพลาดคือจุดหมายของเราจริงๆ 

แชร์เทคนิคการอ่านหนังสือแบบฉบับเงินปอนด์หน่อย

ตอนเรียนก็อยากให้ตั้งใจเรียนจริงๆ ถ้าเล่นเยอะ ก็อาจจะหลุดได้ง่ายๆ คือการตั้งใจเรียนแต่ละวิชามันไม่ได้นานเลย เวลาพักก็ค่อยเล่นหรือทำในสิ่งที่อยากทำ แต่ก็อย่าลืมทบทวนบ้าง อ่านหนังสือ ทำโจทย์บ้าง ไม่ว่าจะตอนไหนก็ตาม ควรทำโจทย์เยอะๆ 

สุดท้ายอยากให้เงินปอนด์ ให้กำลังใจน้องๆ ที่กำลังจะต้องสอบเข้าหน่อย ยิ่งช่วงนี้อะไรๆ ก็ไม่แน่นอนเพราะโควิด

ก็ ช่วงนี้ก็ต้นปีแล้ว น้องๆ อาจจะเครียดเพราะเวลาเตรียมตัวน้อยลงเรื่อยๆ ก็ขอให้น้องๆ ตั้งใจอ่าน ถ้าเหนื่อยก็พักบ้าง หยุดซักนิด หาอะไรทำซักหน่อย เป็นกำลังใจให้น้องๆ ทุกคน สู้ๆ จ้า

จะเห็นได้ว่าเส้นทางของ พี่เงินปอนด์ CAMPHUB idol ของเราในวันนี้มีความพิเศษมาก ๆ แม้ว่าเธออาจจะไม่ได้เข้าเรียนในคณะที่ชอบที่สุดเป็นอันดับหนึ่ง แต่เพราะการไม่ลืมที่จะค้นหาเป้าหมายอื่น ๆ ที่ตัวเองสนใจตั้งแต่วันที่เธอยังอยู่มัธยม ทำให้ท้ายที่สุด เงินปอนด์ก็ได้เข้ามาเรียนในคณะวิศวกรรมศาสตร์ เป้าหมายอันดับสอง ซึ่งสร้างความสุขอีกแบบที่เธอไม่เคยจินตนาการ มากไปกว่านั้น ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่พลาดที่จะเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ แม้กระทั่งในตอนปิดเทอม ดังนั้นเชื่อว่าพี่ ๆ แคมป์ฮับทุกคน รวมถึงน้อง ๆ ที่อ่านมาถึงตรงจะเป็นกำลังใจให้เธอต่อไปอย่างแน่นอน :)

และถ้าน้องๆ มีเพื่อนที่สนใจเกี่ยวกับการเรียนวิศวะ จุฬาฯ หรือมีเพื่อนที่อยากค้นหาตัวเอง แต่ยังไม่กล้าสมัครค่าย ก็อย่าลืมกดแชร์ให้พวกเขาเหล่านั้นได้อ่านกันด้วยนะครับ และถ้าหากใครไม่อยากพลาดข่าวค่ายหรือบทความดีๆ แบบนี้จากแคมป์ฮับ ก็อย่าลืมแอดไลน์ไว้เลย ที่ @camphub (มี @ ด้วยนะ) สำหรับวันนี้ พี่วอร์มและพี่เงินปอนด์ต้องขอลาไปก่อน

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า บ๊ายบายยย

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

idol พี่เงินปอนด์ คณสมน อภิการสกุลชัย
บทความ พี่วอร์ม CAMPHUB
ถ่ายภาพ พี่ซัน CAMPHUB
กราฟิก พี่นิว CAMPHUB
ประสานงาน พี่ฟิวส์ พี่แอมมายด์ CAMPHUB
ขอขอบคุณสถานที่ โรงแรม เดอะ เดวิส กรุงเทพ สุขุมวิท 24

The post “พี่เงินปอนด์” อดีตสาวนักล่าค่ายกับบทบาทสุดท้าทายในรั้ววิศวะ จุฬาฯ appeared first on CAMPHUB.

ALL ABOUT P’PHUWIN

• พี่ภูวินทร์สอบเทียบเข้าวิศวะ จุฬาฯ ภาคอินเตอร์ ทันทีที่เรียนจบชั้น ม.5 จึงทำให้เข้าเรียนมหาลัยได้เร็วกว่าเพื่อนวัยเดียวกัน
• เลือกเรียนด้านสารสนเทศและการสื่อสาร (ICE) เพราะหลงเสน่ห์กลไกคอมพิวเตอร์ ตอนเด็กชอบแกะคอมออกมาดูว่าอุปกรณ์ต่างๆ ทำงานอย่างไร
• นิสัยของ “เติร์ด” ในซีรีส์ The Gifted แตกต่างจากภูวินทร์ตัวจริงอย่างสิ้นเชิง ในจอเคร่งเครียด นอกจอเฮฮา
• ให้ความสำคัญกับการเรียนเป็นอันดับ 1 เพราะเชื่อว่า “งานต่างๆ ถึงแม้เราทำ เราได้เงิน แต่เงินที่ได้ตรงนั้น มันไม่ได้อยู่ตลอดไป แต่ว่าสิ่งที่อยู่ตลอดไปคือความรู้ที่จะติดตัวเราไปจนวันตาย”

สวัสดีจ้าน้องๆ ทุกคน พบกับ CAMPHUB idol กันอีกครั้ง วันนี้พี่วอร์มขอพาน้องๆ มาทำความรู้จักกับ “พี่เติร์ด” เอ้ย.. “พี่ภูวินทร์” ภูวินทร์ ตั้งศักดิ์ยืน รุ่นพี่จากวิศวะ จุฬาฯ และบทบาทที่ทุกคนน่าจะรู้จักกันเป็นอย่างดีในฐานะนักแสดงจากบ้าน GMMTV พี่ภูวินทร์มีวิธีการวางแผนชีวิตอย่างไรที่ทำให้งานก็รุ่ง เรียนก็รอด แถมสอบติดมหาลัยตั้งแต่อายุ 17 ขอชวนน้องๆ ทุกคนมาร่วมไขความลับของพี่ภูวินทร์ไปพร้อมๆ กันได้เลยจ้า

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

แนะนำตัวให้น้องๆ รู้จักกันหน่อย

สวัสดีครับน้องๆ และเพื่อนๆ พี่ๆ ชื่อภูวินทร์ ตั้งศักดิ์ยืน เรียนอยู่ปี 1 ที่วิศวกรรมสารสนเทศและการสื่อสาร ภาคอินเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยครับ

ชื่อจริงกับชื่อเล่นก็ชื่อ “ภูวินทร์” เดียวกันเลยใช่มั้ย?

ใช่ฮะ บางทีคนก็จะถามว่ามีชื่อเล่นให้เรียกมั้ย เราก็จะบอกว่าอยากเรียกอะไรก็ได้เลย จะภู จะวิน ก็ได้หมด แต่ชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้ก็ภูวินทร์แหละครับ 5555

ชีวิตช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง การเรียน การทำงาน

ก็ตอนนี้เป็นช่วงเปิดเทอม ส่วนมากผมเรียนเป็น Online Learning แล้วก็มีเรียนที่คณะวิชาที่ต้องใช้แล็บ ส่วนงานแสดงของปีนี้เริ่มซาแล้ว หลักๆ ก็กำลังเตรียมพร้อมสำหรับงานในปีหน้าอยู่ครับ

ตอนว่างๆ ภูวินทร์ชอบทำอะไร

คือต้องบอกก่อนว่าผมเป็นคนสุขนิยมนะฮะ ก็เลยมักจะทำอะไรที่ทำให้ตัวเองมีความสุข กิจกรรมยามว่างของผมค่อนข้างเรียบง่าย อยู่กับเพื่อน เล่นเกม เล่นดนตรี 3 อย่างสลับกันไป เกมก็คือเล่นพวก Counter-Strike PUBG ส่วนดนตรี ผมเล่นเปียโนกับกีต้าร์ แต่กีตาร์นี่เล่นชิลล์ๆ เล่นกับเพื่อน ร้องกับเพื่อน ไม่ได้จริงจังเท่าไหร่

สกิลพวกนี้มีส่วนช่วยในการแสดงบ้างมั้ย

มีนะพี่ ก็คือถ้าเรามีสกิลพวกนี้ติดตัว เวลามีงานอะไร เราก็จะหยิบมาใช้ได้เลยทันที มันทำให้เรามีต้นทุนมากกว่าคนอื่น

ปกติภูวินทร์มีคำพูดหรือประโยคอะไรเป็นแนวทางในการใช้ชีวิตบ้างมั้ย

เอาจริง ๆ ผมเป็นคนขี้เกียจอะพี่ คำพูดที่ผมใช้เป็นแนวทางก็คือ “Minimum energy, Maximum productivity” (ใช้พลังงานให้น้อยที่สุดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่มากที่สุด) คือมันมีคำพูดนึงของบิล เกตส์ ที่บอกว่า ถ้ามีงานยากๆ ก็ให้คนขี้เกียจไปทำ เพราะเขาจะหาวิธีทำที่ง่ายที่สุด แต่ถึงขี้เกียจยังไงก็ต้องรู้ตัวเอง ต้องรู้ขีดจำกัดตัวเองว่าทำได้หรือทำไม่ได้

Minimum energy, Maximum productivity ใช้พลังงานให้น้อยที่สุดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่มากที่สุด

ชีวิตที่ผ่านมา 17 ปี ภูวินทร์มีผลงานอะไรมาแล้วบ้าง

ที่คนน่าจะรู้จักหน่อยก็มี My Bubble Tea มี อาตี๋ของผม และที่เข้มข้นสุดๆ ตอนนี้ ก็คือ The Gifted: Graduation กำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้เลย ทุกวันอาทิตย์ สองทุ่มครึ่ง ช่อง GMM25 และรีรันที่ LINE TV สี่ทุ่มครึ่งนะครับ ขอขายของหน่อย 5555 ส่วนละครเวทีก็เคยได้มีโอกาสไปเล่นอยู่เรื่องนึงครับ ในเรื่อง The Sound of music เมื่อ 5 ปีที่แล้ว

ภูวินทร์เริ่มต้นเข้าวงการได้ยังไง

ตั้งแต่อายุประมาณ 11 เราก็เริ่มไปแคสโฆษณา เราติดใจ ชอบ อยากทำต่อ ก็เลยพยายามถีบตัวเองเข้ามาในวงการเรื่อยๆ แต่ GMMTV อะ คือเราเคยไปแคส 2-3 รอบ แต่ก็ยังไม่ได้ซักที ท้อแล้ว ไม่อยากมาแล้ว จนพ่อบอกว่าเออ ลองเหอะ ไม่มีใครบอกอนาคตได้ ถึงไปแล้วแคสไม่ผ่าน ก็เสียเวลาแค่ชั่วโมงสองชั่วโมง มันก็ไม่เป็นไร แต่ที่ตลกมากๆ คือสุดท้ายครั้งนี้ได้เฉยเลย งงมาก ทั้งที่จริงๆ ผมหมดกำลังใจไปแล้ว

ลองเหอะ ไม่มีใครบอกอนาคตได้ ถึงไปแล้วแคสไม่ผ่าน ก็เสียเวลาแค่ชั่วโมงสองชั่วโมง มันก็ไม่เป็นไร

แสดงว่าพ่อแม่เองก็มีส่วนสำคัญ?

ใช่ครับ คือพ่อแม่จะซับพอร์ตความคิดผมตลอด เขาจะบอกว่า ชอบอะไรก็ทำ ไม่ชอบก็ไม่ต้องทำ เอาที่ตัวเองมีความสุข แต่ก็ต้องเลี้ยงชีพตัวเองได้

ตั้งแต่เป็นนักแสดง ชอบผลงานไหนของตัวเองมากที่สุด

มี 2 ชิ้นที่ชอบมากๆ ก็คือละครเวที The Sound of music กับซีรีส์ The Gifted: Graduation 

The Sound of music คือชอบเพราะมันมีความยูนีค มันเป็นประสบการณ์ในชีวิตที่ Once in a life time เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะมีประสบการณ์นี้ ได้อยู่หลังเวที ได้ซ้อม ได้มีเพื่อนๆ ตรงนั้น ทำงานกันเกือบปี คือเรารู้สึกประทับใจมากๆ เป็นโมเมนต์ที่อยู่ในใจเราเสมอมา

ส่วน The Gifted: Graduation คือผมชอบเนื้อเรื่องมากๆ เราเป็นแฟนซีรีส์ตั้งแต่ซีซั่น 1 แล้ว ยิ่งพอได้โอกาสมาเล่นในซีซัน 2 เราก็ดีใจมาก ตอนอยู่ในกอง ถึงแม้บรรยากาศจะตึงเครียดบ้าง แต่เราก็รู้สึกว่างานออกมาดี ทุกอย่างมีหลักการ มีเหตุและผล เนื้อเรื่องมันซับซ้อน มีหลายชั้น หลายมุม ไม่ว่าจะเป็นมุมมองของเด็กนักเรียน หรือมุมมองของผู้ใหญ่ เออ ผมเลยชอบบทและทีมงานของเรื่องนี้มาก

ในเรื่อง The Gifted: Graduation ภูวินทร์เล่นเป็นตัวละครชื่อเติร์ด ตัวละครนี้มีความคล้ายคลึงกับเรามั้ย

จริงๆ แล้วอะ เติร์ดกับตัวผมคือต่างกันโดยสิ้นเชิงเลย อย่างที่บอก ผมเป็นคนสุขนิยม ผมจะทำอะไรที่มีความสุข แต่เติร์ดเนี่ย จะเป็นคนเครียดฮะ เขาชอบที่จะจับผิดคนอื่น เขาพยายามจะพิสูจน์ให้ตัวเองและคนอื่นเห็นตลอดว่า เราเหนือกว่า เราเก่งกว่า เราอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้ ซึ่งมันก็ต่างกับผมที่เป็นเฮฮา อยู่กับเพื่อน

ในเมื่อบทมันต่างกับตัวภูวินทร์มากๆ แล้วทีนี้เราทำยังไง

วิธีการของผมคือ พยายามไปอยู่ในมายด์เซตของเขา ก็คือลองจินตนาการว่าถ้าเราเป็นเติร์ด แล้วมีคนรอบข้างมาทำอะไรเรา เราจะรู้สึกยังไง เช่น ถ้าผมมาคุยกับพี่ใช่มะ ผมก็อาจจะชิลๆ ไม่คิดอะไร แต่ว่าถ้าเป็นตัวเติร์ดมาคุยกับพี่ก็อาจจะนั่งนิ่งๆ อาจจะคอยมองทุกคน คอยดูว่าเกิดอะไรขึ้นรอบข้าง จะทำยังไงให้คนรอบข้างมีผลประโยชน์กับตัวเอง อะไรประมาณนี้

ถ้าชีวิตจริงเลือกพลังพิเศษแบบในซีรีส์ได้อย่างนึงจะเลือกพลังอะไร

ถ้าเป็นผมนะ ผมจะเลือกพลังของก็อปปี้ของ “พี่กัน อรรถพันธ์” คือเหมือนว่าถ้าเขามองเห็นใครทำอะไร เขาก็จะก็อปปี้ความสามารถนั้นได้ทันทีเลย ทีนี้พอเราอยากทำอะไร เราก็ไม่ต้องเสียเวลาไปกับการฝึกซ้อม

ซึ่งพลังนี้ตอบโจทย์ Minimum energy, Maximum productivity ด้วยอะเนอะ

ใช่เลยพี่ จริงสุด 5555

ถามถึงเรื่องเรียนกันบ้าง ทำไมภูวินทร์ถึงตัดสินใจพาร์ทชั้น แล้วเข้ามหาวิทยาลัยตั้งแต่อายุ 17

ตอนแรกก็เสียดายนะพี่ที่จะไม่ได้อยู่กับเพื่อน แต่พอมาคิดดูดีๆ การสอบเทียบก็ทำให้เราได้เซฟเวลากับเซฟเงิน เราประหยัดเวลาไปได้เลย 1 ปี ผมก็เลยตัดสินใจสอบเทียบ

แล้วทำไมถึงเลือกเรียนวิศวะ ไม่เลือกเรียนนิเทศ ในเมื่อเราเองก็เป็นนักแสดงมาก่อน

คือนิเทศเนี่ย ผมคิดว่ามันไม่ค่อยเหมาะกับตัวเองเท่าไหร่ คือเวลาผมทำอะไรซักอย่าง ผมมักจะคิดแบบเป็นขั้นเป็นตอน คือทำได้หรือไม่ได้ว่ากันอีกที แต่เราต้องมีแผนก่อนว่าจะทำแบบนี้ๆ ผมเลยคิดว่าวิศวะเหมาะกับผมมากกว่า แล้วอีกอย่างนึงคือ สำหรับผม ผมรักการแสดง ใช่ผมชอบ แต่ผมก็ต้องยอมรับว่าอาชีพนี้ไม่ได้มั่นคงขนาดนั้น ก็เลยคิดว่าตัวเองก็ต้องหาอาชีพที่มั่นคงสำรองไว้ ถึงแม้ไม่เป็นนักแสดงก็จะได้เปลี่ยนสายได้

ได้ข่าวว่าพี่ภูวินทร์เคยไปเข้าค่าย One Day Visit ของคณะนิเทศ จุฬาฯ ด้วย?

ตอนนั้นคือเพื่อนชวนไป เราก็เออ ลองก็ได้ว่าจะเป็นยังไง ใจจริงคือตอนนั้นเราสนใจแค่วิศวะก็เลยลังเล เอ๊ะไปดีมั้ย แต่เพื่อนกับคนรอบข้างก็บอกว่าเออ ลองไปดู เผื่อจะได้แนวคิดใหม่ๆ อาจจะชอบก็ได้ ซึ่งพอไปแล้วก็ประทับใจมากกับการได้เห็นว่าคณะอื่นเป็นยังไง เพราะเดิมทีเราฟิกไอเดียแค่วิศวะจนไม่ได้มองคณะอื่นเลย 

น้องๆ สามารถติดตามประสบการณ์ของพี่ภูวินทร์ (และพี่วอร์มตั้งแต่ยังเป็นพี่ค่าย ก่อนจะมาเป็นพี่วอร์ม แคมป์ฮับ) ในค่าย One Day Visit 62 ได้ที่นี่เลย!!

นอกจากวิศวะ เรามีคณะอื่นในใจบ้างมั้ย

เคยลังเลบัญชีบริหาร แต่เราเองก็ชอบวิศวะมากกว่านั่นแหละ คือเอาจริงๆ วิศวะมันต้องสอบ 5 วิชา บัญชีอะสอบแค่ 2 วิชาเอง เราก็เลยมีเทใจมาฝั่งบัญชีนิดๆ ตอนนั้นเครียดมาก ก็เลยลองคุยกับพ่อ พ่อก็บอกว่าไม่เป็นไร ลองสอบไปให้หมดก่อน เพราะถ้าเราสอบให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ เราก็จะมีตัวเลือกมากขึ้น ที่สำคัญ ณ ตอนนั้น เรายังไม่สอบเลย ยังไม่รู้เลยว่าจะติดหรือไม่ติด แต่สิ่งที่ทำได้คือเพิ่มทางเลือกให้ตัวเองมีโอกาสให้มากที่สุด ซึ่งโอเค มันอาจจะไม่ Minimum Energy เท่าไหร่ แต่ผมก็เข้าใจว่ามันเป็นการตัดสินใจที่เมคเซนท์ พ่อเขาก็คงรู้ว่าลึกๆ แล้วผมชอบวิศวะมากกว่า

เราสอบเข้าด้วยคะแนนอะไรบ้าง

ก็มี IELTS, SAT MATH 2 ตัว แล้วก็ SAT ฟิสิกส์กับเคมี รวมเป็น 5 วิชาครับ

วิศวะอินเตอร์ของจุฬามีกี่สาขา

ที่นี่มีสาขาให้เลือก 5 สาขาครับ ก็มี วิศวกรรมนาโน (NANO), วิศวกรรมการออกแบบและการผลิตยานยนต์ (ADME), วิศวกรรมสารสนเทศและการสื่อสาร (ICE), วิศวกรรมอากาศยาน (AERO) และสาขาน้องใหม่ล่าสุด วิศวกรรมหุ่นยนต์และปัญญาประดิษฐ์ (ROBOT AI)

ทำไมภูวินทร์ถึงเลือก วิศวกรรมสารสนเทศและการสื่อสาร (ICE)

คือผมอะ เป็นคนชอบอะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ผมชอบการประกอบคอม การแกะคอมออกมาดู ผมชอบกลไกต่างๆ หลงเสน่ห์สิ่งพวกนี้เพราะมันเป็นอะไรที่ไร้ขีดจำกัด ถึงแม้เทคโนโลยีเดี๋ยวนี้ส่วนมากจะมาเป็นแพกเกจสำเร็จรูป แต่อีกด้านนึงก็ยังมีอุปกรณ์พวก DIY (Do iy yourself) ที่ต้องมานั่งศึกษาข้อมูลกับเรียนเองว่าอันนี้น่าจะเข้ากับอันนี้ได้ ทำยังไงให้ราคากับความคุ้มค่ามันน้อยและมากที่สุด ก็คือผมชอบต่อตัวต่อพวกเลโก้ตั้งแต่เด็กด้วยแหละ สิ่งนี้อาจหล่อหลอมให้ผมชอบชิ้นส่วนเทคโนโลยีต่างๆ จนเลือกเรียน ICE ในวันนี้

ซึ่งตอนนี้ก็มาเรียนที่จุฬาได้เกือบเทอมแล้ว เป็นยังไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อย

คือด้วยสถานการณ์โควิด ทำให้ปีนี้ส่วนใหญ่ก็ต้องเรียนออนไลน์ หรือวิชาแล็บที่ต้องมาเรียนที่คณะก็ต้องนั่งห่างๆ กัน ก็แบบโต๊ะเว้นโต๊ะ ใส่แมสก์ ตอนเจอเพื่อนคือยากมาก ไม่มีใครรู้จักใคร ไม่มีรับน้อง เจอกันวันแรกที่ห้องเรียนคือ เอ๊ะ เราจะเข้ากับใครได้ แต่พออยู่มาเรื่อยๆ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรครับ เพราะหลังเรียนจบแต่ละคาบ ทุกคนก็จะแบบ “เราชื่อนี่นะ เราชื่อนี่ รู้จักกันไว้” ผมกับเพื่อนก็ค่อยๆ สร้างกลุ่มกันจากตรงนั้น ซึ่งสำหรับผมสิ่งนี้เป็นประสบการณ์ใหม่ที่มีค่ามากๆ เราต้องใช้มันในการเข้าสังคมในอนาคต เพราะตอนโต มันจะไม่มีเกมหรือการรับน้องมาผลักดันให้เรารู้จักกับเพื่อน แต่เราต้องพึ่งตัวเองในการปฏิสัมพันธ์

แล้วเราชอบเรียนออนไลน์หรือเรียนที่คณะมากกว่ากัน

ชอบเรียนที่คณะแหละพี่ เรียนออนไลน์ ต่อให้สบายกว่า แต่เราต้องใช้สมาธิเยอะกว่ามาก ๆ เราอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมคนเดียว มันหลุดง่ายมาก ไม่มีคนคุม จะทำอะไรก็ไม่มีใครว่า คืออย่างน้อยถ้าเราอยู่กับครู เรายังไม่กล้าไปทำนู่นทำนี่ ก็เลยน่าจะตั้งใจเรียนได้ดีกว่า

ยกตัวอย่างวิชาที่เรียนในคณะให้น้องๆ ฟังหน่อย

วิชานึงที่ผมชอบที่สุด ถึงผมจะไม่เก่ง แต่ก็คงเป็นแคลคูลัส เพราะว่าอาจารย์สอนดีจริงๆ ครับ ส่วนอีกวิชาหนึ่งที่ผมควรจะชอบ แต่ผมดันไม่ชอบคือ เอ่อ ฟิสิกส์ คือมันยากมาก เรียนเร็วมาก เรียนอาทิตย์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 2 ชั่วโมง แล้วคาบนึงคือเรียนหนึ่งบทเต็มๆ ผมก็ไม่ค่อยไหว ตามไม่ทัน โอ้โห งงเลย

แสดงว่าปี 1 ของวิศวะ อินเตอร์ จุฬาฯ คือการสรุปเนื้อหาความรู้ม.ปลายรึเปล่า

ผมว่ามันคือการเอาความรู้ ม.ปลาย มาลงลึกไปอีก ก็คือ ม.ปลายอาจจะเรียนแค่ผิวๆ พวก F = ma แต่ปี 1 คือเอาแคล เอาอะไรต่างๆ เข้าไปผสม

แบบนี้ถ้าพื้นฐานม.ปลายไม่แน่น เราจะแย่รึเปล่า

มีผลครับ แต่ผมว่ามันไม่น่าห่วงขนาดนั้น สุดท้ายมันอยู่ที่ความขยันมากกว่า ถ้าเราขยันอ่านหนังสือ ขยันทำโจทย์ ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน แต่ว่าถ้าพื้นฐานไม่ดี แล้วขี้เกียจด้วย ไม่อ่านหนังสือด้วย ก็อาจจะมีปัญหาได้

แล้วแบบนี้ภูวินทร์แบ่งเวลาเรียนกับเวลาทำงานยังไง

ผมว่าสิ่งแรกมันอยู่ที่วิธีคิดกับทัศนคติ คือผมจะคิดก่อนเลยว่า เราเป็นนักศึกษา เราเป็นนักเรียน ดังนั้นอะไรที่เกี่ยวกับการเรียนต้องมาก่อน การสอบต้องมาก่อน อ่านหนังสือต้องมาก่อน การใช้ชีวิตมหาลัยต้องมาก่อน เพราะว่าจริงๆ แล้ว เรายังไม่ได้อยู่ในวัยทำงาน เราก็ควรจะโฟกัสการเรียนให้ดี แล้วการแสดงที่เป็นอาชีพเสริมที่เราชอบค่อยเป็นสิ่งที่จะตามมาทีหลัง การเรียนต้องเป็นอันดับ 1 ถ้ามีสอบชนกับงานละคร เราก็ต้องเลือกสอบไว้ก่อน

เราคิดแบบนี้เองเลย หรือได้รับคำแนะนำจากใครรึเปล่า

เอาจริงๆ เมื่อก่อนผมให้มันสำคัญเท่ากับเลย ถ้ามีการแสดงกับสอบชนกัน ก็จะแบบเออ ไม่เป็นไร ไปถ่ายละครดีกว่า แต่ว่าพอได้มาคุยกับทางบ้าน พอได้คุยกับรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์ในวงการ เราก็ได้เข้าใจว่า งานต่างๆ ถึงแม้เราทำ เราได้เงิน แต่เงินที่ได้ตรงนั้น มันไม่ได้อยู่ตลอดไป แต่ว่าสิ่งที่อยู่ตลอดไปคือความรู้ที่จะติดตัวเราไปจนวันตาย ซึ่งคำพูดนั้นทำให้ผมอุทานว่า “ว้าว” ในใจ โอเค มันโดนมาก งั้นความคิดนี้ เราเอามาใช้ดีกว่า

อยากรู้ว่ามีอะไรจากการเป็นนักแสดงที่สามารถเอามาปรับใช้กับชีวิตการเรียนได้บ้าง

คือมันมีบทนึงของการเรียนการแสดงที่เรียกว่า Objective ก็คืออย่างเวลาที่ตัวละครอยู่ในฉาก ตัวละครจะต้องมีเป้าหมายอย่างนึงในตอนนั้นๆ ซึ่งการฝึกสิ่งนี้มันช่วยผมในชีวิตจริงเยอะเหมือนกัน เหมือนเวลาทำอะไร เราก็ต้องไม่เสียโฟกัสไปจากเป้าหมาย เช่น เป้าหมายของผม สมมุตินะ อาจจะเป็นเกรด 4.00 อันนี้สมมุติเฉยๆ นะพี่ ผมทำไม่ได้นะ555 ก็คือถ้าเรามีโกลตรงนั้น ต่อให้มีอุปสรรค มีสิ่งต่างๆ มารบกวน แต่เราก็ห้ามลืมว่าเป้าหมายของตัวเองคืออะไร เราต้องทำให้ได้ ซึ่งบทเรียน Objective ก็ช่วยเราในจุดนี้

แชร์เทคนิคการอ่านหนังสือตามสไตล์ของภูวินทร์ให้ฟังหน่อย

ผมคิดว่าเราควรจะอ่านแต่เนิ่นๆ ค่อยๆ อ่าน ไม่ใช่ว่าไปยัด 2 อาทิตย์สุดท้าย (ซึ่งผมเคยทำมาแล้ว 5555) อย่างน้อยควรทำให้ได้วันละชั่วโมง ก็คือต้องแบ่งตารางว่าวันนี้อ่านอันนี้ วันนี้อ่านอันนี้ ถ้าวันไหนได้ 2 ชั่วโมงก็ดีเลย แต่อย่างน้อยบังคับตัวเองให้ได้ซักชั่วโมง อยู่กับเรื่องนั้นอย่างเดียว อาจจะเปิดเพลงฟังก็ได้ แต่คือผมตัดทุกอย่างทิ้ง ล็อกห้อง ตัดโลก อยู่กับหนังสืออย่างเดียว ค่อยๆ เก็บความรู้ไปเรื่อยๆ สะสมความรู้ไปเรื่อยๆ แต่ก็ต้องทำแบบฝึกหัดด้วย

เราควรจะอ่านแต่เนิ่นๆ ค่อยๆ อ่าน ไม่ใช่ว่าไปยัด 2 อาทิตย์สุดท้าย (ซึ่งผมเคยทำมาแล้ว 5555)

สำหรับภูวินทร์แล้ว ทำไมแบบฝึกหัดมีความสำคัญยังไง

คืออ่านอย่างเดียว เราจะได้ความรู้เข้าสมอง แต่ถ้าเราไปประยุกต์กับข้อสอบไม่ได้ เราก็ตายเหมือนกัน อย่างวิศวะ โดยธรรมชาติของโจทย์มันต้องประยุกต์อยู่แล้ว

เวลาเครียดหรือทำคะแนนไม่ได้ตามเป้า เรามีวิธีอัพฟีลตัวเองยังไงบ้าง

เวลาเครียดกังวล ผมก็จะพยายามปิดทุกอย่างที่ทำให้เรากังวล เช่น ถ้าเครียดเรื่องการอ่านหนังสือ ผมก็จะวางมันลง ให้เวลาตัวเองซัก 2-3 นาทีเพื่อคิดว่าทำไมเราจึงเครียด แล้วจะทำไงดีถึงจะหายเครียด หรือถ้าเครียดมากๆ จริงๆ ผมก็จะลองออกไปหาความสุข อาจจะไปเจอเพื่อน เล่นเกม เล่นดนตรี ฟังเพลง อะไรประมาณนั้นครับ

เป้าหมายหลังจากนี้ของภูวินทร์คืออะไร

เป้าหมายของผม ถ้าให้ผมจัดระเบียบ คืออย่างน้อยจบปริญญาตรี ปริญญาโท ทำงานการแสดงที่เรารักต่อไป ถ้าเราทำได้ 3 อย่างนี้ก็จะดีใจมากแล้ว แต่ถ้าได้มากกว่านี้ก็ยินดีรับ ไม่เกี่ยง แต่โกลหลักๆ คือเรียนให้จบและเมนเทนงานนี้ต่อไป

ทำไมภูวินทร์ถึงให้ความสำคัญกับการเรียนปริญญาโท

ผมรู้สึกว่าในยุคสมัยนี้อะ เป็นยุคที่อย่างน้อยทุกคนต้องจบปริญญาตรี ผมก็เลยรู้สึกว่าตัวเองต้องถีบตัวเองขึ้นไปอีก ขยันขึ้นไปอีก เพื่ออย่างน้อยจบโทให้ได้ ก็น่าจะได้เปรียบคนอื่นนิดนึง เป็นการเพิ่มต้นทุนให้ตัวเอง

แล้วในเป้าหมายของเราไม่มีเกี่ยวกับวิศวะเลย?

คือถามว่าอยากทำมั้ยอะ อยากทำ แต่ผมยังไม่ได้คิดถึงตรงนั้นเลยพี่ คือเวลาใช้ชีวิต ผมเคยลองวางเป้าหมายที่ใหญ่ และเป็นเป้าหมายระยะยาว ซึ่งพอให้ระยะเวลายาวๆ ผมจะไม่ค่อยโฟกัสกับโกลนั้น แบบ เออมันอีกตั้งนาน ค่อยทำก็ได้ สุดท้ายก็ไม่ได้ทำซักที ผมเลยพยายามมองให้สั้นลง เรามีเวลาแค่นี้ เราน่าจะทำได้ อยู่กับมันไปก่อน

ถ้าสมมุติมีน้องๆ อยากติดตามผลงานของพี่ภูวินทร์ ตอนนี้ติดตามได้ทางไหนบ้างครับ ขายของหน่อย

ก็ขอขายของกันอีกรอบนะครับ 5555 ตอนนี้ The Gifted: Graduation ก็กำลังเข้มข้น ดุเดือดแบบสุดๆ อยู่เลยนะครับตอนนี้ ก็มาติดตามเติร์ดและทุกคนกันได้ ทุกวันอาทิตย์ สองทุ่มครึ่ง ทาง GMM25 และย้อนหลังที่ LINE TV ตอนสี่ทุ่มครึ่งนะครับ ส่วนใครที่ยังไม่เคยดู ผมบอกเลยว่าวินาทีนี้คือห้ามพลาดเลย ไปเก็บ EP. ที่ผ่านมาได้ทาง LINE TV นะครับ

และถ้าหากอยากติดตามผมก็สามารถเข้าไปกด Follow กันได้ที่ IG Phuwintang หรือถ้าใครสนใจด้านการแคสเกมก็ติดตามผมได้ที่ Twitch ชื่อ phuwintang เหมือนกันนะฮะ ผมแคสไม่ค่อยบ่อย แต่ก็อยากฝากให้ทุกคนติดตามเป็นกำลังใจกันด้วยคร้าบ ^^

สุดท้ายนี้ อยากให้ฝากอะไรทิ้งท้ายถึงน้องๆ ที่กำลังค้นหาตัวเอง หรือน้องที่กำลังเตรียมตัวสอบเข้าหน่อยครับ

ก็สำหรับใครที่กำลังหาตัวเองหรือกำลังจะสอบเข้านะครับ พี่อยากบอกว่า น้องๆ ต้องอย่ายอมแพ้ อย่าท้อ เข้าใจความรู้สึกนะ คือแบบเมื่อเราทำไปเรื่อยๆ เราก็อาจยิ่งตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราต้องทำจริงเหรอ เราไม่มีใจที่จะทำแล้ว เราไม่มีแรงบันดาลใจแล้ว แต่ว่าก็อย่าท้อและอย่ายอมแพ้ เพราะมันยังมีอะไรอีกเยอะเลยในชีวิตที่เราจะต้องเจอ นี่เป็นแค่เป็นส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งของชีวิต ดังนั้นเราก็ต้องพุ่งชนต่อไป สู้ต่อไป เป็นกำลังใจให้น้องๆ ทุกคนนะครับ ^^

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย.. สำหรับ CAMPHUB idol วันนี้กับพี่ภูวินทร์ หวังว่าน้องๆ จะได้รับแง่คิดและแรงบันดาลใจชั้นดีจากพี่ภูวินทร์ไปไม่มากก็น้อย และถ้าน้องๆ มีเพื่อนที่สนใจเกี่ยวกับการเรียนวิศวะ อินเตอร์ จุฬาฯ หรือเพื่อนที่เป็น FC พี่ภูวินทร์ก็อย่าลืมกดแชร์ให้พวกเขาเหล่านั้นได้อ่านกันด้วยนะครับ และถ้าหากใครไม่อยากพลาดข่าวค่ายหรือบทความดีๆ แบบนี้จากแคมป์ฮับ ก็อย่าลืมแอดไลน์ไว้เลย ที่ @camphub สำหรับวันนี้ พี่วอร์มและพี่ภูวินทร์ต้องขอลาไปก่อน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า บ๊ายบายยย

แคมป์ฮับไอดอล พี่ภูวินทร์ ภูวินทร์ ตั้งศักดิ์ยืน
IG Phuwintang
Twitch Phuwintang
บทความ พี่วอร์ม แคมป์ฮับ
ประสานงาน พี่ฟิวส์ พี่แอมมายด์ แคมป์ฮับ
หน้าผม พี่เอิร์น YWC14
ถ่ายภาพ พี่นิว YWC14
กราฟิก พี่ออม พี่ซัน แคมป์ฮับ
ขอขอบคุณ BASE Playhouse สามย่านมิตรทาวน์ สำหรับสถานที่ และ GMMTV

The post “พี่ภูวินทร์” นิสิตวัย 17 วิศวะอินเตอร์ จุฬาฯ เจ้าของบทบาทที่น่าจับตาอย่าง “เติร์ด” The Gifted – ปี “ปลาบนฟ้า” appeared first on CAMPHUB.

All About : P’TATA and DENTISTRY..

• ทันตแพทย์เป็นการรวมกันของทักษะ “วิทย์” และ “ศิลป์” Hand Skill (ทักษะการใช้มือ) เป็นสิ่งที่สำคัญมากในการเรียน
• นักศึกษาทันตะอินเตอร์ มหิดล จะได้เรียนวิชาที่น่าสนใจมากมายตั้งแต่ปี 1 ไม่ว่าเรื่องการเป็นผู้ประกอบการ การเงิน หรือแม้แต่เรื่องจิตวิทยา
• พี่ตาต้าได้รู้จักคณะทันตะ มหิดลผ่านการเข้าค่าย และเกิดความชื่นชอบ จนสามารถกลับมาเป็นพี่ค่ายที่นี่ได้อีกครั้ง

สวัสดีจ้าน้องๆ ชาวแคมป์ฮับทุกคน เคยปวดฟันกันไหม? ถ้าเคย.. พี่ฟิวส์และพี่เจมส์ก็จะขอพาน้องๆ มารู้จักกับคณะทันตะ ห้องเรียนพี่ๆ หมอฟันนั่นเองงง น่าจะทราบกันดีว่าถึงพี่ๆ หมอฟันต้องใช้เวลาเรียนถึง 6 ปีกว่าจะมาทำงานในพื้นที่เล็กๆ อย่างปากของเราได้ สงสัยไหมว่า คณะที่ดูเรียนหนักแบบนี้ พี่ๆ นักศึกษาทันตแพทย์มีเวลาพักผ่อน ทำกิจกรรมอื่นได้ยังไง วันนี้ “พี่ตาต้า” ชานน เหล่าวณิชย์วิทย์ รุ่นพี่คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล หลักสูตรนานาชาติ จะมาเม้าท์ให้น้องฟังกัน ถ้าพร้อมแล้วก็ตามมาได้เลยยย!

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

แนะนำตัวกันหน่อย

สวัสดีครับน้องๆ ชาวแคมป์ฮับ ผมชื่อ “ตาต้า” ชานน เหล่าวณิชย์วิทย์ ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ปี 4 ที่คณะทันตะอินเตอร์ มหิดล ครับ

ชื่อ “ตาต้า” มีที่มายังไง

ผมมีพี่น้อง 4 คนครับ ซี ซัน สกาย กับผมเป็นน้องเล็กสุด ตอนแรกแม่จะตั้งชื่อว่า “สตาร์” แต่พอดีผมเกิดวันศุกร์ ถ้าชื่อสตาร์ก็ดูลางไม่ดี บัญเอิญแม่เห็นชื่อพี่ๆ ทั้ง 3 คน ดูเป็นอะไรที่ “ยิ่งใหญ่” ทั้งหมด ก็เลยตั้งชื่อผมว่า “ตาต้า” ซึ่งในภาษาจีนตัวอักษร “ต้า (大)” ก็มีความหมายว่า “ใหญ่” นั่นเอง ฮ่าๆ

คติประจำใจของพี่ตาต้า

ทำให้เต็มที่ ผลลัพธ์จะออกมาดีที่สุดในแบบของมันเอง ในบางผลลัพธ์เราอาจจะมองว่ามันแย่ในตอนนี้ แต่ในอนาคตก็อาจเป็นเส้นทางที่พาเราไปเจอกับสิ่งที่ดีกว่าที่เราเคยคิดไว้ได้ ไม่ว่ายังไงเราก็ควรพยายามให้เต็มที่ไว้ก่อนอยู่เสมอ จะได้ไม่มาเสียใจภายหลังครับ

ทำให้เต็มที่ ผลลัพธ์จะออกมาดีที่สุดในแบบของมันเอง

แล้วถ้าเวลาที่เต็มที่มากๆ พี่ตาต้าคงมีอาการ “หมดไฟ” เกิดขึ้นบ้างแน่ มีวิธีจัดการอย่างไร

หยุดทำในสิ่งที่ตัวเองกำลังเหนื่อยอยู่ ทำกิจกรรมอื่นๆ ที่เราชอบ หรือกิจกรรมที่ผ่อนคลายแทน อาจจะไปนอนพักผ่อนสักงีบ ก็สามารถช่วยให้หายจากอาการเครียดได้ครับ

ตั้งแต่ตอนเด็ก พี่ตาต้าอยากเป็นอะไร

เมื่อก่อนผมเคยอยากเป็น “ผู้กำกับละครเวที” เพราะชอบดูละครเวทีมากๆ ตอนอยู่โรงเรียนมัธยมก็เคยแสดงละครเวที แล้วยังเคยกำกับละครเวทีด้วยครับ ช่วงแรกก็คิดว่าอยากจะเรียนนิเทศศาสตร์ด้วยเหมือนกัน

สาเหตุที่ตัดสินใจพลิกจาก “ผู้กำกับละครเวที” มาสู่ “ทันตแพทย์”

ช่วงใกล้ขึ้นม.ปลาย พ่อแม่แนะนำคณะต่างๆ ให้ผมเยอะเลย พอลองมาค้นหาข้อมูลดู ก็เจอค่ายของคณะทันตะ มหิดล แรกๆ ผมรู้สึกว่าทันตะ ดูจะไม่ค่อยน่าเรียน เหมือนเป็นหมอที่เรียกได้ไม่เต็มตัว พอได้มาค่ายก็เปลี่ยนความคิดเลย ได้เห็นว่าทันตแพทย์มีอะไรมากกว่าแค่การทำฟัน

พอได้มาค่ายก็เปลี่ยนความคิดเลย ได้เห็นว่าทันตแพทย์มีอะไรมากกว่าแค่การทำฟัน

ณ วันนั้นเห็นอะไรจากอาชีพนี้ ถึงทำให้พี่ตาต้าเปลี่ยนความคิด

ทันตแพทย์เป็นการรวมกันของทักษะ “วิทย์” และ “ศิลป์” ส่วนตัวผมชอบศิลปะอยู่แล้ว พอได้ลองใช้ Hand Skill (ทักษะการใช้มือ) ประดิษฐ์หรือปั้นสิ่งต่างๆ จากกิจกรรมในค่ายก็สนุกและรู้ว่านี่คือสิ่งที่เราชอบ

อีกเหตุผลคือ ผมอยากช่วยคนอื่นครับ แต่การเป็นหมออาจจะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่คนไข้เสียชีวิต ผมไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น ทันตแพทย์จึงเป็นอีกหนึ่งเส้นทางที่สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้เช่นกัน

ถ้ามีคนมาถามว่า “ทันตะ เรียนอะไร” พี่ตาต้าจะตอบยังไง

เรียนทุกอย่างที่เกี่ยวกับช่องปาก คนมักเข้าใจผิดว่าเราเรียนแค่เรื่องฟัน จริงๆ เราเรียนทุกเรื่องที่เกี่ยวกับช่องปากทั้งหมดเลย ไม่ว่าจะเป็นโรคต่างๆ เช่น มะเร็ง หรือแม้แต่ตุ่มเล็กๆ ที่เกิดขึ้นบริเวณปาก เรียกได้ว่าเรียนทุกอวัยวะของร่างกายเหนือขาขึ้นไปทั้งหมดนั่นเอง

แล้วความ “อาร์ท (Art)” ที่ใช้ในการเรียนทันตะ คืออะไร

อย่างเช่นวิชา Dental Anatomy ที่เรียนเกี่ยวกับเรื่องกายวิภาคฉบับฟันๆ เราก็ต้องทำก้อนแว็กซ์ (โดยการค่อยๆ ขูด) ให้มีรูปร่างแบบเดียวกับฟันตามหลักกายวิภาคจริงๆ การทำปูนก็อาศัยความสวยงาม หรือการพิมพ์ปาก สิ่งเหล่านี้ต้องอาศัยทักษะความอาร์ทในการเรียนนั่นเอง

การเรียนทันตะ อินเตอร์ทั้ง 6 ปี มีความแตกต่างกันยังไง

• ปี 1 – เรียนที่ศาลายา ในภาคอินเตอร์น่าสนใจตรงที่จะได้เรียนพวกวิชาที่เราไม่ค่อยได้เจอครับ เช่น Psycology, Enterpreneur, Globalization, Computering หรือแม้แต่ Finance เราก็ได้เรียน อย่างเรื่อง Finance ถ้าเราไปเปิดคลีนิกทันตกรรมเอง ความรู้ด้านนี้ก็เป็นสิ่งสำคัญ
• ปี 2 – ปีนี้ย้ายมาเรียนที่วิทยาเขพญาไทครับ เรียนเลคเชอร์ค่อนข้างหนัก จะเป็นวิชา Biology หรือ Anatomy พวกเราจะได้ทำแล็บผ่าอาจารย์ใหญ่กันในช่วงปีนี้
• ปี 3 – วิชาแล็บจะเพิ่มขึ้นเยอะจากเดิมมาก เนื้อหาที่เรียนในปีนี้จะเริ่มลงลึกเกี่ยวกับทันตแพทย์มากขึ้น เช่น การถ่ายเอ็กซเรย์ฟิล์ม การกรอฟัน หรือการทำฟันปลอม
• ปี 4 – เราจะได้จับกลุ่มกันทำวิจัยในหัวข้อที่เราสนใจ ส่วนการฝึกทำฟันก็จะได้จับคู่ฝึกทำฟันให้กับเพื่อน
• ปี 5 – วิชาคลีนิกที่ได้ฝึกกับคนไข้จะเยอะมากกก แต่วิชาเลคเชอร์จะน้อยลงเหลือนิดเดียว
• ปี 6 – จะคล้ายกับปี 5 เลยครับ มีวิชาเลคเชอร์ไม่เยอะ แต่จะเน้นหนักที่วิชาคลีนิก และเราต้องเก็บหน่วยกิตในวิชาต่างๆ ให้ครบในปีนี้ก่อนจะได้จบไปเป็นทันตแพทย์เต็มตัวด้วย

ช่วงที่โรคโควิด-19 ระบาดการเรียนทันตะ น่าจะลำบากเลยล่ะสิ

ช่วงแรกที่มีการระบาดเกิดขึ้นหนัก วิชาเลคเชอร์ทุกวิชาจะย้ายไปเรียนออนไลน์ทั้งหมดครับ ต่อมาก็มีคณะก็มีการปรับเปลี่ยนวิธีการสอน โดยเอาวิชาเลคเชอร์ทุกวิชามาสอนก่อนทั้งหมดเลย ส่วนวิชาแล็บค่อยมาเรียนตามภายหลัง ตอนนี้ก็เริ่มกลับมาเรียนแล็บได้ระยะหนึ่งแล้ว

แล้วที่คณะมีแนวทางการป้องกันเชื้อยังไง

ตอนเริ่มกลับมาเรียนแล็บทุกคนต้องสวมผ้าปิดปากและหน้ากากอนามัยครับ เวลาทำแล็บก็ต้องนั่งเว้นระยะห่างกัน ส่วนนักศึกษาทันตแพทย์ภาคไทยที่เรียนชั้นคลีนิกกับคนไข้จริงอยู่ จะมีสอนวิธีการสวมชุด PPE สำหรับป้องกันเชื้อ และคณะยังเพิ่มอุปกรณ์ลดละอองน้ำที่เกิดจากกรอฟันด้วย

จุดเด่นของทันตะมหิดล

ความพร้อมของเครื่องมือ ไม่ว่าจะในยูนิตทำฟัน ห้องแล็บ หรือสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่ม.มหิดลจะมีครบ พร้อมที่จะให้นักศึกษาทันตแพทย์ได้ใช้งาน

ในเรื่องความเป็นอยู่ที่คณะทันตแพทย์ ที่พญาไท ก็มีทั้งสนามแบดมินตัน สนามฟุตซอล หรือแม้แต่ห้องฟิตเนสบริการนักศึกษาอยู่เสมอ สำหรับภาคอินเตอร์ที่ผมเรียนก็มีบริการห้องล็อคเกอร์สำหรับเก็บของ หรือสามารถเข้ามานั่งทำงานได้

รีวิวการสอบเข้าของพี่ตาต้า

ผมใช้ SAT Subject Test วิชาที่บังคับใช้คะแนนคือเคมี (Chemistry) และอณูชีววิทยา (Biology Molecular) ส่วนวิชาภาษาอังกฤษจะใช้คะแนน IELTS ครับ แล้วก็สุดท้ายวิชาคณิตศาสตร์ (Math) และฟิสิกส์ (Physics) ให้เราเลือกได้เลยว่าจะใช้วิชาไหน สำหรับผม ผมเลือกคณิตศาสตร์ เพราะไม่ชอบฟิสิกส์เลย ฮ่าๆ

วิธีเตรียมตัวคือไปเรียนพิเศษครับ นอกจากนั้นก็อ่านหนังสือเอง ผมทำแบบฝึกหัดเยอะมาก อันไหนที่เป็นแบบฝึกหัดของ SAT ก็จะหยิบมาทำหมดเลย อะไรอื่นๆ ที่เกี่ยวของก็จับมาทำด้วยทั้งเล่ม

เคล็ดลับในการสอบเข้าที่นี่

ที่นี่จะดูคะแนน SAT เป็นหลัก ดังนั้นเราควรทำคะแนน SAT ให้สูงไว้ก่อน รอบสัมภาษณ์ก็โหดพอสมควร ต้องเตรียมตัวมาให้ดี พยายามทำตัวให้เราดูเป็นคนที่มั่นใจ แต่ยังมีความอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่ แล้วก็จะมีทดสอบ Hand Skill ต่างๆ ที่แตกต่างกันทุกปี อย่างการให้ปั้นดินน้ำมัน หรือให้ดัดลวดด้วย

พยายามทำให้ตัวเราดูเป็นคนที่มั่นใจ แต่ยังมีความอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่

ได้ข่าวว่า พี่ตาต้าชอบวิชาชีววิทยามาก

ใช่ครับ ในวิชาหมวดวิทย์ผมชอบชีววิทยาที่สุด คนมักจะคิดว่าวิชาชีววิทยาจะอาศัยแค่การท่องจำ จริงๆ แล้ววิชานี้ต้องอาศัยความเข้าใจด้วย เช่น เรื่องระบบในร่างกาย ถ้าเราอาศัยแค่การท่องจำอย่างเดียวก็ยากที่จะจำได้ ต้องอาศัยความเข้าใจในกลไกที่เกิดขึ้นด้วย แต่กับฟิสิกส์นี่ผมไม่ชอบเลยครับ ฮ่าๆ เป็นคนไม่ถูกกับวิชาคำนวนมากๆ

แล้ววิชาเรียนในคณะทันตะ ที่พี่ตาต้าชอบที่สุดคือวิชาอะไร

ผมชอบวิชาที่เกี่ยวกับฟันทั้งหมดเลย ถึงแม้ว่าบางวิชาเราอาจจะทำแล็ปไม่ผ่าน จะรู้สึกเครียดบ้าง แต่ก็ยังคงชอบอยู่

พี่ตาต้าต้องใช้ทุนหลังเรียนจบไหม วางแผนอนาคตไว้ยังไงบ้าง

ที่คณะทันตะ ภาคอินเตอร์ของ ม.มหิดลจะไม่ต้องใช้ทุน เพราะตอนเรียนเราจะเสียค่าใช้จ่ายเต็มจำนวนอยู่แล้ว ถ้าผมจบแล้วก็คิดว่าอาจจะไปทำตามคลีนิกก่อน ทุกวันนี้คลีนิกทันตกรรมในกรุงเทพฯ มีเยอะมาก

ยกตัวอย่างกิจกรรมในมหาวิทยาลัยที่พี่ตาต้าเคยทำให้น้องๆ ฟังหน่อย

ช่วงปี 1 เราเห็นประกาศรับสมัคร MU-IR Ambassadors เป็นเหมือนทูตของมหาลัย คิดว่าน่าสนใจดี เพราะเป็นโอกาสที่จะได้ลองประสานงานที่เป็น International ของมหาลัย หรือประสานงานกับชาวต่างชาติ ช่วงนั้นยังเรียนไม่หนักมากด้วย แต่พอขึ้นปี 2 ก็มาอยู่ที่วิทยาเขตพญาไท เลยไปทำกิจกรรมในคณะแทน 

ทำไมพี่ตาต้าถึงชอบทำกิจกรรมกันล่ะ

ผมรู้สึกว่าชีวิตเราไม่ได้มีแค่การเรียน ชีวิตมีอะไรมากกว่านั้น ดังนั้นแล้วเราก็ต้องออกไปหาประสบการณ์อื่นๆ ที่มากกว่าแค่การเรียน ถ้าเราจบไปยังไงเราก็ต้องใช้ทักษะอื่นๆ ในการใช้ชีวิตมากกว่าแค่เนื้อหาที่เราเรียน 

ถ้าเราจบไปยังไงเราก็ต้องใช้ทักษะอื่นๆ ในการใช้ชีวิตมากกว่าแค่เนื้อหาที่เราเรียน

การทำกิจกรรมเยอะ ทำให้พี่ตาต้าได้เรียนรู้อะไรบ้าง

การทำกิจกรรมทำให้เราได้เจอคนหลายแบบ มาจากหลายคณะ การพบเจอกับคนใหม่ๆ ทำให้ได้แลกเปลี่ยนมุมมอง หรือประสบการณ์ต่อกัน ช่วยฝึกให้เราได้ปรับตัวที่จะทำงานร่วมกับคนเหล่านี้ได้มากเลย

พี่ตาต้าได้มีโอกาสกลับมาเป็นพี่ค่ายของคณะทันตะ มหิดล ที่ตัวเองเคยเข้าด้วย รู้สึกยังไงบ้าง

ผมเคยเป็นน้องค่ายและรู้สึกดีกับค่ายนี้มาก เลยอยากกลับมาส่งต่อประสบการณ์ดีๆ พอเจอน้องๆ ก็นึกถึงตัวเองที่เคยมาค่าย พวกเขาจะมีความฝันและความตั้งใจที่สูงมาก ในค่ายผมทำงานทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังครับ เบื้องหลังคือเป็นฝ่ายพัสดุ จัดเตรียมของต่างๆ ในค่าย ส่วนเบื้องหน้าก็รับบทพี่กลุ่มที่คอยดูแลน้องๆ

แบ่งเวลาไปทำกิจกรรมอย่างอื่นนอกจากเรียนทันตะไหม

เรียนที่นี่ผมรู้สึกว่าช่วงไหนว่าง เราต้องรีบเที่ยว! ว่างเมื่อไหร่ผมก็จะรีบไปเที่ยวกับครอบครัวเลยเพราะเวลาว่างมีน้อยมาก ถ้ามีวันหยุด 9 วันก็เที่ยวทั้ง 9 วันเลย แล้วค่อยกลับเรียนต่อ ฮ่าๆๆ

แล้วพี่ตาต้าชอบเที่ยวสไตล์ไหน

ชอบการเดินป่าครับ ชอบอากาศในป่า สำหรับผมเสน่ห์ของการเดินป่าคือความสงบ ไม่มีสิ่งกวนใจ เวลาเดินไปเรื่อยๆ เราจะมีโอกาสได้คิดอะไรหลายอย่างเหมือนเป็นการอยู่กับตัวเอง ถึงไปกับเพื่อนแต่จิตใจเราก็ยังรู้สึกได้พัก เคยเที่ยวแบบนี้ที่เขาใหญ่กับเพื่อนครับ เป็นทริปที่ประทับใจมาก

พี่ตาต้าชอบดูงานศิลปะด้วยนี่ ทำไมถึงชอบล่ะ

บางครั้งเวลาดูผมจะชอบคิดตามนะ ว่าผู้สร้างสรรค์ผลงานแต่ละชิ้นเขาคิดอะไรอยู่ พอเจอผลงานที่น่าสนใจก็จะลองอ่านว่าจริงๆ คนสร้างผลงานนี้เขาคิดอะไร เราจะได้มองเห็นแนวคิดใหม่ๆ ที่เราไม่เคยได้คิดแบบเขา

ฝากถึงน้องๆ แคมป์ฮับที่กำลังสู้เพื่อความฝันของตัวเองหน่อย

สู้ๆ ครับน้องๆ การเข้ามหาลัย เหมือนช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สามารถกำหนดชีวิตเราไปได้หลายทาง อยากให้น้องๆ ตั้งใจ ช่วง ม.5 – ม.6 อาจจะรู้สึกเครียดบ้าง หรืออาจจะต้องลดกิจกรรมที่ตัวเองชอบลงไปบ้าง แต่บางครั้งก็ต้องยอมเพื่อให้เกิดความจริงจังยิ่งขึ้น แต่ไม่จำเป็นต้องเครียดเกินไปนะ หาเวลาพักผ่อนดูแลตัวเองบ้าง การออกไปติวหนังสือกับเพื่อนก็เป็นอีกตัวช่วยที่จะทำให้เราได้รู้ในสิ่งที่เราอาจจะไม่เคยรู้มาก่อน 

ไม่ต้องเครียดแต่ควรพยายามให้เต็มที่ จะได้ไม่เสียใจในภายหลัง ถ้าเราทำเต็มที่ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง เราก็จะภูมิใจกับมันแน่นอนครับน้องๆ

พี่ตาต้ามีวันนี้ได้เพราะการเข้าค่าย อยากฝากอะไรถึงน้องๆ ที่ลังเลจะสมัครค่ายอยู่บ้างไหม

น้องๆ บางคนอาจจะยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร การเริ่มสงสัยว่าเส้นทางนี้จะดีมั้ย จะทำให้เราไปหาข้อมูลดูเอง ถ้ามีข้อมูลไม่พอก็อยากให้ไปเข้าค่าย ในค่ายเราจะได้รู้อะไรมากขึ้น เพราะรุ่นพี่ในค่ายพร้อมมอบคำตอบและประสบการณ์เกี่ยวกับการเรียนในคณะนั้นๆ ให้แก่น้องจริงๆ เราจะสามารถตัดสินใจได้ว่า เราชอบสิ่งที่เราจะอยู่กับมันไปทั้งชีวิตจริงๆ หรือไม่ จะได้ตื่นขึ้นมาและออกไปเรียน ออกไปทำในสิ่งที่ชอบอย่างมีความสุข

เราจะสามารถตัดสินใจได้ว่า เราชอบสิ่งที่เราจะอยู่กับมันไปทั้งชีวิตจริงๆ หรือไม่

3 ค่ายนี้.. ทันตะ จัดเต็ม!!!

ทั้ง 3 ค่ายนี้ เป็นเพียง 3 ค่ายจากหลายค่ายในคณะทันตแพทยศาสตร์เท่านั้น น้องๆ สามารถกดดูค่ายทั้งหมดได้ ที่นี่ และน้องๆ ยังสามารถไปงานเปิดบ้านของคณะในด้านนี้ตามมหาวิทยาลัยต่างๆ สามารถดูงานเปิดบ้านของมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้แค่คลิก ตรงนี้ เลยน้าาา..

สนุกกันไหมกับเรื่องราวในรั้วโรงเรียนหมอฟันของพี่ตาต้า คณะสายวิทย์แห่งนี้ไม่ได้มีแต่เรื่องวิชาการเสียทีเดียว ยังต้องอาศัยทักษะความอาร์ทมาใช้ประโยชน์อีกด้วย ถ้าน้องๆ คนไหนสนใจคณะเหล่านี้ ก็สามารถหาข้อมูลเพิ่มเติม หรือลองสมัครมาเข้าค่ายดูแบบที่พี่ตาต้า บางทีก็อาจจะได้กลับเป็นพี่ค่ายเหมือนกัน ถ้าน้องๆ คนไหนไม่อยากพลาดข่าวสารจากแคมป์ฮับล่ะก็.. แอดไลน์ไว้เลย ที่ @camphub (อย่าลืม @ เชียวนะ!) หรือคลิกที่นี่ได้เลย สำหรับวันนี้พี่ฟิวส์ พี่เจมส์ และพี่ตาต้า ต้องขอตัวลาไปก่อน แล้วมาเจอกันใหม่ในตอนหน้าน้า บ๊ายบายยย

แคมป์ฮับไอดอล พี่ตาต้า ชานน เหล่าวณิชย์วิทย์
บทความ พี่เจมส์ แคมป์ฮับ
สัมภาษณ์ พี่ฟิวส์ แคมป์ฮับ
ถ่ายภาพ พี่ซัน แคมป์ฮับ
กราฟิก พี่ต้อง แคมป์ฮับ
ขอขอบคุณสถานที่ The Commons ศาลาแดง

The post “สนุกกับชีวิตนอกช่องปาก” กับพี่ตาต้า รุ่นพี่ทันตะอินเตอร์ มหิดล appeared first on CAMPHUB.

ALL ABOUT P’Diana and Hotel Management..

• 4 ปีของการโรงแรมอินเตอร์ ศิลปากร มีการฝึกงานตลอดทั้ง 4 ปี จะในไทยหรือต่างประเทศก็ได้
• การเรียนที่นี่จะมีทั้งพาร์ตทฤษฎี (เลกเชอร์) และพาร์ตปฏิบัติ โดยจะสลับๆ กันไป ทุกๆ 2 สัปดาห์
• การโรงแรมไม่ได้มีแต่ปูเตียง จัดห้อง ทำครัว แต่ยังต้องเรียนไปถึงบัญชี บริการธุรกิจ การตลาด โภชนาการอาหาร ไปจนถึงวิชากฎหมาย
• เพราะการชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ และก็อยากเป็นแอร์โฮสเตสด้วย จึงเป็นจุดเริ่มต้นให้พี่ไดน่ามาสนใจการโรงแรม

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

สวัสดีจ้า น้องๆ ชาวแคมป์ฮับทุกคน วันนี้พี่ฟิวส์และพี่จั๊มพ์ ขอพาน้องๆ ทุกคนมารู้จักกับคณะการโรงแรมกัน พี่เชื่อว่าน้องๆ ทุกคนรู้จักกันอยู่แล้วว่าคณะการโรงแรมก็ต้องเรียนเกี่ยวกับงานด้านการโรงแรม (ก็แหงล่ะสิ 5555) แต่เคยสงสัยกันมั้ย ว่า 4 ปีในคณะนี้เค้าเรียนอะไรกันบ้าง ต้องผ่านการเรียนอะไรกันมา จนกว่าจะเป็นโรงแรมที่เราเข้าไปใช้บริการกัน พี่ฟิวส์และพี่จั๊มพ์ก็เลยชวน พี่ไดน่า พี่สาวจากการโรงแรมอินเตอร์ ม.ศิลปากร มาบอกเล่าประสบการณ์ให้น้องๆ ได้รู้จักกับการโรงแรมกันมากขึ้น ถ้าพร้อมแล้ว ตามไปดูกันเลยจ้า..

แนะนำตัวกันหน่อย

สวัสดีค่า น้องๆ ชาวแคมป์ฮับทุกคน พี่ชื่อไดน่า พัชรพร ธีรานุกูลชัย ตอนนี้เรียนอยู่ปี 3 หลักสูตรการจัดการโรงแรม วิทยาลัยนานาชาติ ม.ศิลปากรค่า

การจัดการโรงแรม ศิลปากร สอนอะไรบ้าง?

ที่เลือกคณะนี้เข้ามา ก็เพราะว่ามันได้เรียนทั้งบริหาร ทั้งการโรงแรมเลย ในส่วนของการโรงแรมก็ได้เข้าครัว ได้เรียนรู้อาหารจากประเทศนานาชาติด้วยนะ อีกอย่างทางคณะได้ร่วมมือกับ Vatel International Business School (Vatel เป็นภาษาฝรั่งเศส อ่านว่า วาแตล) เป็นสถาบันด้านการโรงแรมจากประเทศฝรั่งเศส ทำให้ได้ได้เรียนภาษาฝรั่งเศสด้วย เรียนตั้งแต่ปี 1 ถึงปี 3 เทอม 1 เลย และก็มีฝึกงานนอกสถานที่อีก 4 ปี ทำให้ได้ประสบการณ์เยอะมาก อีกทั้งยังได้เรียนเกี่ยวกับงานด้านบริหารธุรกิจในสายงานโรงแรมอีกด้วยนะ

พาร์ตทฤษฎี

การโรงแรมหลายๆ คนจะคิดว่ามีแค่การบริการ จริงๆ ไม่ใช่เลย มีด้านบริหารทั้ง จะเรียนคณิตหลายๆ ตัวเลย ทั้งบัญชีพื้นฐาน การควบคุมต้นทุน ภาษี นอกจากคณิตก็จะมีทั้งภาษาฝรั่งเศส การตลาด การจัดการโรงแรม โภชนาการอาหาร อาหารนานาชาติ คอมพิวเตอร์พื้นฐาน ไปจนถึงกฎหมายสำหรับการโรงแรมอีกด้วย

พาร์ตปฏิบัติ

นอกจากฝึกงานทั้ง 4 ปี ที่คณะเองก็จะมีภัตตาคารและคาเฟ่ด้วย ซึ่งงานที่เราจะได้ไปทำ แบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยกัน คืองานในครัว และงานบริการลูกค้า ถ้าเป็นคาเฟ่ก็จะมีอาหารจานด่วนรวมไปถึงขนมหวานต่างๆ (กะเพราเป็ดอร่อยมาก พี่ฟิวส์ขอคอนเฟิร์ม เด็ดจริง!) ส่วนภัตตาคารจะเป็นอาหารที่มาเป็นคอร์สใหญ่เลย

ภาคอินเตอร์ต้องฝึกงานตลอด 4 ปีแล้ว แล้วต้องฝึกงานที่ไหนยังไงบ้าง

• ปี 1 จะบังคับให้นักศึกษาทุกคนฝึกงานในตำแหน่งแม่บ้าน ก็คือต้องล้างห้องน้ำ ปูที่นอน ทำทุกอย่างที่แม่บ้านทำ ตอนนั้นไดน่าฝึกอยู่ที่โรงแรม เลอเมอริเดียน กรุงเทพฯ ใช้เวลาประมาณ 3 เดือน
• ปี 2 ให้เลือกฝึกใน 3 ตำแหน่ง ระหว่างฟู้ดแอนด์เบฟเวอร์เรจส์ งานในครัว หรือว่าแผนกต้อนรับส่วนหน้า ซึ่งตอนนั้นไดน่าเลือกฝึกฟู้ดแอนด์เบฟเวอร์เรจส์ ใช้เวลาประมาณ 3 เดือนเช่นกัน
• พอปี 3 เขาก็บังคับว่าให้ไปฝึกเมืองนอก ประเทศไหนก็ได้ แผนกไหนก็ได้ ใช้เวลาประมาณ 3 เดือน แต่ถ้าเลือกฝึกที่ประเทศฝรั่งเศส จะต้องฝึกกับ Vatel (สถาบันที่ร่วมมือกับศิลปากรทำหลักสูตรนี้ขึ้นมา) และใช้เวลาประมาณ 5 เดือน 
• ส่วนปี 4 จะเหมือนกับปี 3 เลย จะฝึกในไทยหรือต่างประเทศ จะฝึกแผนกไหนก็ได้ แต่ว่าระยะเวลานานที่สุดก็คือ 6 เดือนเลย

ในแผนการเรียนการสอนเป็นยังไงบ้าง

ใน 1 ชั้นเรียนมีประมาณ 100 คนแบ่งเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 25 คน การเรียนส่วนมากก็ช่วยกันเรียน ที่นี่จะสอนให้พวกเราเป็นทีมเวิร์ก มีการพรีเซนต์งานเป็นกลุ่มเยอะมากๆ กลุ่มนึงก็มีประมาณ 5 คน และใน 1 ปี จะแบ่งไปเลยว่า 2 สัปดาห์แรก เรียนทฤษฎี ส่วน 2 สัปดาห์ถัดไป เรียนปฏิบัติ เป็นอย่างนี้ทั้งเทอม เราก็จะวนไปว่าภาคปฏิบัติเราจะได้อยู่แผนกไหน เช่น เสิร์ฟ ครัว

เสน่ห์ในสายงานด้านการโรงแรมคืออะไรสำหรับไดน่า

มันคือการได้พบเจอผู้คนเยอะแยะมากมาย เราได้เจอทั้งชาวต่างชาติ ทั้งคนไทย เหมือนกับว่าเรามีประสบการณ์ได้พบปะผู้คนที่มากกว่าสายงานอื่นๆ พอเราได้เจอคนหลายๆ แบบ เราก็จะมีวิธีการจัดการหรือปรับตัวให้เข้ากับคนได้ง่ายกว่า พอเรียนตรงสาย พอเราได้เข้าไปทำงานแล้ว ก็จะรู้สึกไม่ตื่นเต้นมาก เพราะชินแล้วกับการเจอผู้คนเยอะแยะแบบนี้

การโรงแรม ศิลปากร ภาคอินเตอร์ กับภาคปกติต่างกันอย่างไร

ศิลปากรจะมีการโรงแรมสองที่ด้วยกัน ถ้าเป็นภาคภาษาไทย จะเป็นของสาขาวิชาการจัดการโรงแรม คณะวิทยาการจัดการ เรียนที่ชะอำ จ.เพชรบุรี ส่วนภาคอินเตอร์จะเป็นของหลักสูตรการจัดการโรงแรม วิทยาลัยนานาชาติ ที่เรากำลังเรียนที่นี่อยู่ ซึ่งต่างกันตรงที่ ภาคอินเตอร์จะได้ฝึกงานทั้งหมด 4 ชั้นปี ทุกปิดเทอมใหญ่ เทอมละ 3 เดือน และมีบังคับว่าจะต้องไปฝึกงานที่ต่างประเทศด้วย 1 เทอม อีกทั้งจะได้เรียนภาษาฝรั่งเศสด้วย ส่วนภาคปกติจะได้ฝึกงาน 2 ชั้นปี แต่มีโรงแรมไว้ฝึกเป็นของตัวเองเลย ชื่อว่าโรงแรมเวอริเดียน ลอดจ์ เพชรบุรี ในขณะที่ภาคอินเตอร์จะไม่มีโรงแรมให้ฝึกเป็นของตัวเอง แต่จะเป็นร้านอาหารกับคาเฟ่แทน ชื่อว่า วาแตลคาเฟ่ ให้ลองสนามภาคปฏิบัติ

วิชาที่คนทั่วไปคิดว่ามันไม่ได้เกี่ยวข้องกับการโรงแรม แต่จริงๆ แล้วมันก็มีเรียนด้วยนะ

วิชากฎหมายค่ะ ที่ไดน่าไม่คิดว่ามันจะต้องเรียนด้วย คนจะคิดว่าเวลาไปเรียนการโรงแรมก็จะเจอแต่งานบริการ การสอนทำอาหารทั่วไป แต่พออยู่ที่นี่มาเข้าสู่ปีที่ 3 แล้ว เราก็มาเจอกับวิชากฎหมาย ในใจก็คิดว่ามันต้องเรียนด้วยหรอ แต่พอได้เรียนแล้วก็รู้สึกว่ามันสำคัญมากๆ การทำงานโรงแรมมันก็จะมีกฎหมายต่างๆ การใช้สิทธิต่างๆ เกี่ยวกับลูกค้า และก็เกี่ยวกับการบริการของเรา เราจะเรียนกฎหมายบ้านเรานะคะ แต่ว่าเป็นภาษาอังกฤษ เพราะเป็นคณะอินเตอร์

ตอนนี้ไดน่าอยู่ปี 3 แล้ว อยากไปฝึกงานประเทศไหน

อยากไปอเมริกา รัฐฟลอริดาค่ะ เพราะที่นี่ทะเลสวย และเราชอบประเทศนี้ตั้งแต่เด็ก มันก็เป็นโอกาสที่ดีด้วยที่จะได้ไปกับเพื่อนๆ เลือกไปทำในแผนกในครัวค่ะ เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ก็เลือกไปอเมริกากันเยอะ และก็มีเพื่อนๆ ที่เลือกไปประเทศฝรั่งเศสกับ Vatel บางส่วนด้วย ซึ่งเพื่อนๆ กลุ่มนี้จะได้บินไปก่อน หลังจากนั้นผ่านไป 2 เดือน เราถึงจะเริ่มฝึกงาน ส่วนปี 4 อยากไปฝึกงานที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เพราะว่าเป็นประเทศต้นแบบของการโรงแรมเลย

ความท้าทายของการเรียนรู้ของไดน่าคืออะไร

คิดว่าคือเรื่องฝึกงานล้วนๆ เลย อย่างการเรียนมันก็ทั่วไป ทำงานตามที่อาจารย์บอก แต่ว่าการฝึกงานมันท้าทายสำหรับเรามากๆ เราไม่รู้เลยว่าในแต่ละวันเราจะเจอลูกค้ารูปแบบไหน มันก็จะมีสถานการณ์แตกต่างกันไปว่าเราจะรับมือกับมันอย่างไร ไม่ซ้ำกันเลยในแต่ละวัน

วิชาที่ไดน่าชอบมากที่สุด

ต้องยกให้ International cuisine เลย เพราะว่าเป็นคนชอบกิน และก็ชอบทำอาหารด้วย จะได้รู้ว่าอาหารแต่ละชนิดมีต้นกำเนิดมาจากไหน มีวิธีการทำอย่างไร เรียนไปชิมไปด้วย ฮ่าๆๆ

ไปมายังไง ถึงไดน่ามาชอบทำอาหาร

เป็นคนชอบกินตั้งแต่เด็ก ชอบศึกษาว่าร้านไหนอร่อย พอเข้าครัวก็สนุกดี เพราะว่าได้ทำเองและก็ชอบการแต่งจานเป็นพิเศษ ชอบทำขนมมากที่สุด เพราะรู้สึกว่าขนมมันจะมีวัตถุดิบเยอะ พอแต่งแล้วมันจะมีสีสัน ส่วนเมนูที่ชอบมากที่สุดก็คือเค้กแคร์รอต อร่อยด้วย มีเนื้อแคร์รอตในเค้กให้เคี้ยวกรุบๆ บางคนอาจจะรู้สึกว่ามันแปลกๆ รึเปล่า เอาผักมาผสมในขนม แต่จริงๆ แล้วมันอร่อยนะ ลองชิมกันดูนะ ^^

วิชาที่ไดน่ารู้สึกว่าท้าทายที่สุด

ต้องยกให้วิชากฎหมายเลย ไม่คิดว่าจะมีเรียนแล้วก็ไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้ ตอนแรกไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องเรียนด้วย แต่พอได้เรียนแล้วเราก็อ๋อ เขาก็ต้องการให้เรารู้ว่ากฎข้อนี้มันต้องใช้ในโรงแรมนะ รวมถึงกฎข้อห้ามต่างๆ เช่น ถ้าหากเราถูกละเมิดสิทธิเราจะต้องทำอย่างไร หรือถ้าเราจะบริหารโรงแรม เราควรใช้กฏข้อไหนหรือทำยังไงบ้าง ให้ประสบความสำเร็จ

เรียนอินเตอร์อย่างนี้เราเป็นภาษาอังกฤษมาตั้งแต่ ม.ปลายเลยหรือเปล่า

ตอน ม.ปลายก็มีเรียนบ้าง แต่ว่าเราก็ยังมีความอายอยู่ แต่พอมาเรียนมหาลัย ที่นี่ก็คือทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษหมด มีเพื่อนต่างชาติด้วย ไปฝึกงานก็เจอลูกค้าชาวต่างชาติอีก เราก็เลือกไม่ได้ที่จะเจอแต่แขกคนไทย มันทำให้เราจำเป็นที่จะต้องฝึกพูดภาษาอังกฤษมากขึ้นไปในตัว

ที่นี่ก็คือทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษหมด เราก็เลือกไม่ได้ที่จะเจอแต่แขกคนไทย มันทำให้เราจำเป็นที่จะต้องฝึกพูดภาษาอังกฤษมากขึ้นไปในตัว

ทำไมสายงานด้านการโรงแรมจึงเป็นอีกหนึ่งสายงานที่น่าสนใจมากๆ

เพราะประเทศไทยก็ถือว่าเป็นประเทศแห่งการท่องเที่ยว โรงแรมก็เลยต้องการบุคลากรทางด้านนี้เพิ่มมากขึ้น เพื่อมาซัปพอร์ตการทำงานด้านบริการ จึงเป็นอีกหนึ่งสายงานที่น่าสนใจมากๆ

นอกจากงานด้านการโรงแรมแล้ว ยังสามารถทํางานอะไรได้อีกบ้าง

ก็จะเป็นงานที่มีลักษณะคล้ายๆ กับสายงานด้านการโรงแรม เช่น งานด้านสายการบิน อย่างแอร์กราวด์ แอร์โฮสเตส หรือสมัครเป็นไกด์ หรือว่าจะไปทำงานในบริษัทที่เกี่ยวกับอีเวนต์ หรือสายแคตเทอริง (การจัดงานเลี้ยง) ก็ได้เช่นกันนะ

เรียนการโรงแรม เหมาะกับคนแบบไหน

จริงๆ ไม่จำเป็นจะต้องมีทักษะไหนเป็นพิเศษเพราะว่าทุกอย่างเรียนรู้ได้ ถ้าทุกคนรักพี่จะทำมัน แต่ที่สำคัญที่สุดคือต้องเป็นคนที่รักงานบริการ มีความอดทน และมีความกล้าที่จะพูดคุยกับคน

เวลาที่เราเจอปัญหาที่รุนแรงจากลูกค้า อย่างลูกค้าเหวี่ยง หรือลูกค้าไม่มีเหตุผล มีวิธีการรับมือยังไงบ้าง

ไม่ว่าเราจะโกรธเขาแค่ไหน ก็ไม่ควรปฏิบัติกับลูกค้าในเชิงลบ ไม่ไปทำร้ายร่างกายเขาหรือไปด่าเขา มันไม่เหมาะสม เพราะเราอยู่ในตำแหน่งของพนักงาน เพราะฉะนั้นถ้าเกิดเรื่องที่เราเกินจะรับมือไหว เราก็ควรไปบอกกับหัวหน้าเราก่อน แต่เราก็ต้องจะป้องกันตัวเองในกรณีที่ลูกค้ามาทำร้ายเราด้วยนะ

ไม่ว่าเราจะโกรธเขาแค่ไหน ก็ไม่ควรปฏิบัติกับลูกค้าในเชิงลบ เพราะเราอยู่ในตำแหน่งของพนักงาน

ที่หลายๆ คนเคยได้ยินมาว่า เวลาปูเตียงในห้องพัก จะต้องปูให้ตึงเปรี๊ยะจนโยนเหรียญแล้วเด้งขึ้นมา อันนี้จริงมั้ย 5555

ไม่จริงเลย ความจริงก็คือแต่ละโรงแรมเขาจะมีมาตรฐาน รูปแบบการปูต่างกัน แต่ว่าเราก็ต้องให้มันตึงแต่ก็ไม่ถึงกับเหรียญเด้งขนาดนั้นนะ 5555

ฝึกงานมาสองปีแล้ว ได้เจอเหตุการณ์อะไรที่พีคๆ บ้างมั้ย เล่าให้ฟังหน่อย

ตอนฝึกงานอยู่ปี 2 ตอนนั้นทำส่วนของบาร์เครื่องดื่ม แล้วจู่ๆ ก็มีลูกค้ามาจับตัวเรา มาดึงแขน เราก็เลยรีบวิ่งไปบอกพี่ที่เขามีหน้าที่ดูแลเรา เขาก็เลยให้เราทำงานอยู่ข้างหลัง ในครัวไปก่อน ให้หลบไป เราจะไปโต้ตอบลูกค้าไม่ได้เพราะว่าเดี๋ยวมันจะเป็นเรื่องใหญ่ไปถึงฝ่ายบุคคล 

แล้วประสบการณ์ฮาๆ ล่ะ? มีด้วยมั้ย

มีเหมือนกัน ตอนฝึกงานเป็นแม่บ้านตอนปี 1 ต้องล้างห้องน้ำแล้วก็ไปเจอกับอุนจิกองใหญ่ในโถส้วมที่ลูกค้าไม่ได้กด ตอนนั้นตกใจมาก เราไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน ก็เลยเรียกพี่แม่บ้านให้มาช่วย หรือแบบเจออุนจิบนพื้นก็มีนะ 5555

จุดเริ่มต้นที่ไดน่าสนใจการโรงแรมคืออะไร

ตอนเด็กๆ อยากเป็นแอร์โฮสเตสเพราะคิดว่าเป็นอาชีพที่สวย ได้แต่งตัวได้ไปเที่ยว ได้เจอคนได้ใช้ภาษา แล้วหนูก็ไม่ชอบเรียนเลข วิทยาศาสตร์ หนูก็คิดว่า อาชีพนี้แหละเหมาะกับเรา เลยมาเรียนการโรงแรม เพราะอย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ว่าจบการโรงแรมก็สามารถไปทำงานด้านแอร์โอสเตสได้เช่นกันนะ

แล้วอะไรที่ทำให้เลยน่าสนใจการโรงแรมอินเตอร์ศิลปากร

รู้จักมาจากที่พี่ๆ มา Open House ที่โรงเรียน และก็รุ่นพี่ปีก่อนๆ ที่จบจากที่นี่ไปตั้งแต่ ม.ปลาย เขาก็แนะนำว่าที่นี่ดีนะ เรียนเป็นภาษาอังกฤษนะ ฝึกงาน 4 ปี มีฝึกงานต่างประเทศด้วย ได้ใบปริญญา 2 ใบ ก็คือได้ทั้งศิลปากรและ Vatel รับปริญญา 2 รอบไปเลยจ้า 

ได้ข่าวว่า ม.ปลาย เรียนศิลป์โรงแรมด้วย

เรียนอยู่ที่โรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอน ศิลป์อังกฤษ-การโรงแรม ตอนนั้นก็เรียนควบคุมถึงเรื่องการทำอาหาร การท่องเที่ยวอะไรประมาณนี้ค่ะ ซึ่งหนูชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้วตั้งแต่ต้น เพราะว่าหนูอยากเป็นแอร์โฮสเตส เป็นความฝันตั้งแต่เด็กๆ เลยค่ะ แต่ตอนนี้ก็อยากเป็นแอร์โฮสเตสอยู่นะคะ

ตอนนั้นสมัครเข้ามาเรียนที่นี่ได้ยังไง

ตอนนั้นสมัครเข้ามาด้วยการยื่อนพอร์ตเข้ามาสัมภาษณ์ ในพอร์ตก็รวบรวมผลงานต่างๆ ที่เราทำมา การที่เราได้เรียนศิลป์อังกฤษ-การโรงแรม ทำให้เราได้ทำกิจกรรมหลายๆ อย่างที่เดี่ยวกับด้านการโรงแรมเลย ก็เลยมีผลงานมากมายที่เกี่ยวด้านการโรงแรมมาอยู่ในพอร์ตเล่มนี้ด้วย

ทำไมถึงไม่เข้าคณะที่เกี่ยวกับการบินไปเลย

โดยส่วนตัวรู้สึกว่าอาชีพแอร์โฮสเตสมันไม่ใช่อาชีพที่ทำได้ในระยะยาว มันมีอายุจำกัด อายุ 40 เขาก็ปลดเราแล้ว เพราะฉะนั้นก็เลยอยากจะหาคณะที่มันส่งเสริมในด้านอื่นด้วย อย่างที่นี่มีเรียนบริหารด้วย อีกหน่อยก็อาจจะไปเปิดร้านมีกิจการเป็นของตัวเอง หรืออาจจะไปทำในส่วนของโรงแรม เป็นฝ่ายบุคคลก็ได้ 

จบปี 4 จะไปเป็นแอร์โฮสเตสก่อนเลยหรือเปล่า

หลังจากฝึกงานเสร็จตอน 4 ปี จะมีหลายๆ โรงแรมชอบมาเสนอเราว่าอยากทำงานที่นี่มั้ย เพราะว่าเราเป็นงานแล้ว ก็คิดว่าอยากจะเริ่มทำงานด้านการโรงแรมก่อน แล้วระหว่างนั้นก็จะไปสอบเป็นแอร์เรื่อยๆ ถ้าติดแล้วค่อยไป

ช่วงเวลาว่างๆ ของไดน่าทำอะไรบ้าง

ชอบเล่นกีต้าร์ ชอบร้องเพลง ชอบมาตั้งแต่ตอน ม.ปลายแล้ว รู้สึกว่าอยากหาอะไรทำ ช่วงนั้นก็เลยเล่นกีต้าร์ ฝึกเองด้วยนะ แล้วก็มีดูหนังฟังเพลงบ้าง

ตอนอยู่ม.ปลายเรามีวิธีเช็กตัวเองยังไงว่าเราจะเรียนต่อด้านไหน

เราไม่ชอบเรียนเลข ไม่ชอบเรียนวิทย์ เราชอบท่องเที่ยว และก็อยากเป็นแอร์โฮสเตสมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็คิดว่าเราจะไปสายนี้ให้ได้ เราพอมี Open House ที่ๆ มาแนะนำที่โรงเรียนก็คิดว่าการโรงแรมน่าสนใจ ได้ทำอาหารได้เสิร์ฟด้วย ได้ฝึกงานไปต่างประเทศ ก็เลยตัดสินใจเลือกเรียนที่นี่เลย

ฝากคณะหน่อยจ้า ทั้งคนที่อยากมาชิมอาหารอร่อยๆ และก็น้องๆ ที่อยากมาเรียนที่นี่ด้วย

ก็ขอฝากว่าถ้าพี่ ๆน้องๆ คนไหนอยากจะมาชิมฝีมือของนักเรียนการโรงแรมศิลปากร ภาคอินเตอร์ ก็แวะมาได้ที่ Vatel Café ที่ตึก CAT บางรัก ได้เลยนะคะ ตั้งแต่ 8 โมงเช้า จนถึงบ่าย 3 โมงเลยค่ะ เฉพาะวันจันทร์ถึงศุกร์นะคะ เมนูเริ่มต้นที่ 50 บาทเท่านั้นเองให้เยอะด้วย เค้กอร่อยด้วยไปชิมกันนะคะ ^^

ส่วนใครถ้าอยากเข้าอินเตอร์ ก็คือไม่ได้ใช้ GAT PAT นะ แต่ก็อยากจะให้น้องๆ ลองยื่นไปก่อนถ้าเกิดว่ายังไม่รู้ว่าเราชอบอะไรจริงๆ เพราะว่าไม่มีใครรู้อนาคต เพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่ามีโอกาสได้ลองทำข้อสอบให้เต็มที่นะ จะได้เอาไปยื่นในขณะที่ชอบ 

สุดท้ายนี้.. ฝากให้กำลังใจน้องๆ ที่กำลังค้นหาตัวเองหน่อยจ้า

ก็อยากให้ลองถามตัวเองดูว่า เราชอบอะไร ลองดูในชีวิตประจำวันก่อนก็ได้ว่าเราชอบอะไร อย่างบางคนชอบถ่ายรูป หรือชอบทำงานเกี่ยวกับสื่อก็ไปทางนิเทศเลยค่ะ รักการบริการ การทำอาหาร การโรงแรมก็เป็นอีกสายหนึ่งที่กว้างมากและก็น่าสนใจน้า สู้ๆ จ้า

มาเสริมความมั่นใจในการอยากเรียนคณะการโรงแรม ด้วยการเข้าค่าย
มาหาค่ายในหมวดค่ายการโรงแรม – บริการ – ท่องเที่ยว ได้ >>ที่นี่<< เลยจ้า

แอดไลน์แคมป์ฮับไว้ ไม่พลาดทุกค่าย ค่ายมาปุ๊บ ไลน์บอกปั๊บ
เสิร์ชเลย @CAMPHUB หรือคลิก.. >>ที่นี่<< เลยจ้า

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย กับการโรงแรมที่วันนี้พี่ไดน่าพาน้องๆ ได้มารู้จักกัน น่าสนใจมากๆ เลยทีเดียว กว่าที่พี่ๆ จะมาทำโรงแรมให้เราได้ใช้บริการกัน ทั้งในด้านการให้บริการห้องพัก ห้องอาหาร งานจัดเลี้ยง ก็ต้องผ่านอะไรกันมามากมายเลยทีเดียว ถ้าน้องๆ คนไหนสนใจด้านนี้ ก็ลองศึกษาหาข้อมูลเพิ่มเติมทั้งการเข้าค่าย งานเปิดบ้าน รวมไปถึงหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต ถ้าเช็กแล้วใช่ตัวเรา ก็ลุยเลยจ้า! สำหรับวันนี้พี่ฟิวส์ พี่จั๊มพ์ และพี่ไดน่าต้องขอตัวไปก่อน แล้วไว้เจอกันในอีพีหน้า สำหรับวันนี้ บั๊ยบาย สวัสดีจ้า ฟิ่ววว.. ~~

แคมป์ฮับไอดอล พี่ไดน่า พัชรพร ธีรานุกูลชัย (IG : dianadanai_)
บทความ พี่ฟิวส์ พี่จั๊มพ์ แคมป์ฮับ
ถ่ายภาพ พี่ซัน แคมป์ฮับ
กราฟิก พี่นิว แคมป์ฮับ
เสื้อผ้า พี่โบ๊ช แคมป์ฮับ
ขอขอบคุณสถานที่ YELO House และสวนเฉลิมหล้า

The post “4 ปี การโรงแรม เรียนอะไรกันบ้าง?” มารู้จักการโรงแรมให้มากขึ้น.. กับพี่ไดน่า การโรงแรมอินเตอร์ ศิลปากร appeared first on CAMPHUB.

All About P’Billkin..

• พี่บิวกิ้นสอบ SAT คะแนนถึงบริหารอินเตอร์ จุฬาฯ ได้ตั้งแต่ ม.5 เทอม 1 แต่กลับเลือกใช้ชีวิตมัธยมปลายให้คุ้ม แล้วยื่นเข้าธรรมศาสตร์แทน
• แพชชั่นในการทำธุรกิจ คือสิ่งที่ทำให้พี่บิวกิ้นตัดสินใจเลือกเรียนบริหารอินเตอร์สาขาการตลาดที่ธรรมศาสตร์
• การที่ตัวละครหมอเต่าเสียชีวิตในรักฉุดใจนายฉุกเฉิน เกิดจากความอยากลองมีประสบการณ์ใกล้ตายของบิวกิ้นเอง
• ถึงคิวงานจะรัดตัวแต่ก็ให้ความสำคัญกับการเรียนเป็นหลัก ต้องเข้าเรียนให้ไม่ต่ำกว่า 70 %

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

สวัสดีจ้าน้องๆ แคมป์ฮับทุกคน พบกับ “แคมป์ฮับไอดอล” ต้อนรับปีหนู 2020 วันนี้พี่จั๊มพ์และพี่มยุก จะพาน้องๆ มาทำความรู้จักกับ “หมอเต่า” เอ้ย.. “พี่บิวกิ้น” พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล รุ่นพี่บริหารอินเตอร์ จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (BBA) และบทบาทที่ทุกคนต่างรู้จักกันในฐานะนักแสดงและนักร้องจากบ้านนาดาว พี่บิวกิ้นรู้จักวางแผนชีวิตอย่างไรให้เก่งรอบด้านขนาดนี้ มาฟังแนวคิดของพี่บิวกิ้นกันนน..

แนะนำตัวให้น้องๆ รู้จักกันหน่อย

สวัสดีครับน้องๆ ชาวแคมป์ฮับ ผม “บิวกิ้น” พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล ตอนนี้เรียนอยู่ปี 2 บริหารอินเตอร์ หรือที่เรียกว่า BBA มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ครับ

ที่มาของชื่อ “บิวกิ้น” มาจากไหน

ความจริงชื่อบิวกิ้นไม่มีความหมายครับ มีแต่ที่มา คือที่บ้านคุณพ่อชอบการ์ตูนดิสนีย์ พี่คนโตชื่อมิกกี้ คนที่สองชื่อวินนี่ ตอนแรกพ่อจะให้ผมชื่อ “อียอ” แต่กลัวมันจะประหลาด เลยให้ชื่อ “บิว” แทน แต่ดูเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน 555 จนวันหนึ่งพี่คนโต ตอนนั้นอายุประมาณ 3-4 ขวบ ยังพูดไม่ชัด ก็เรียกผมว่า “บิวกิ้น” แล้วคุณพ่อชอบ ก็เลยให้ใช้ชื่อไปเลยนี้ครับ

คติประจำใจของบิวกิ้น

เราจะทำอะไรก็ได้ ใช้ชีวิตยังไงก็ได้ที่เรามีความสุข แต่ว่าต้องไม่เป็นภาระและเบียดเบียนคนอื่นเท่านั้นเองครับ

ใช้ชีวิตยังไงก็ได้ที่เรามีความสุข แต่ว่าต้องไม่เป็นภาระและเบียดเบียนคนอื่น

คติประจำใจของพี่บิวกิ้น – พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล

มีไอดอลในดวงใจคนไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า

เอาจริงๆ ผมไม่มี ผมรู้สึกว่าถ้าเรามีไอดอลเป็นใคร มันแปลว่าเราอยากไปมีชีวิตแบบเขา ในเมื่อมันไม่มีอะไรเหมาะกับเรามากกว่าตัวเราเอง ผมว่าเราเป็นตัวของเราเองให้ดีที่สุด แล้วก็ใช้ชีวิตแบบที่เราอยากทำ มันก็เหมาะกับเราที่สุดแล้ว

เวลาว่างบิวกิ้นชอบทำอะไรเอ่ย

เวลาว่างจากการเรียนและทำงาน ผมจะแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนแรกคือการพักผ่อน ก็อาจจะไปเที่ยว เดินเล่น ดูหนัง ฟังเพลง นอน กับอีกส่วนนึงเป็น การพัฒนาตัวเอง เราสามารถพัฒนาตัวเองไปด้านไหนได้อีก ในสิ่งที่เรากำลังทำหรือว่าอยากลองทำ ผมรู้สึกว่าชีวิตเรายิ่งมีประสบการณ์เยอะหรือเรียนรู้เยอะ จะยิ่งเป็นกำไรต่อชีวิตเรา

การพัฒนาตัวเองของบิ้วกิ้นเป็นยังไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อย

ผมจะชอบหาคอร์สเรียนครับ ผมรู้สึกว่าถ้าเรามีเวลา 10 ชั่วโมง ระหว่างเราไปนั่งศึกษาเองกับไปลงเรียนหรือไปคุยกับคนที่เขาเชี่ยวชาญทางด้านนั้นๆ อย่างหลังเราจะใช้เวลาน้อยกว่า ยิ่งผมไม่ค่อยมีเวลา จะทำอะไรก็รู้สึกว่าอยากจะทำให้เร็ว อยากจะฝึกเล่นเปียโน เราก็อยากจะเล่นให้เป็น อยากจะเล่นเป็นเพลง ก็เลยรู้สึกว่าเรียนกับคนที่เขารู้ดีกว่า จะได้ไปถูกทาง

แล้วตอนนี้เรากำลังเรียนคอร์สอะไรอยู่บ้าง

ช่วงนี้กำลังจะลงเรียนคอร์สเปียโนครับ คือตอนนี้ผมทำเพลงกับนาดาวมิวสิค ซึ่งเป็นค่ายเพลงของนาดาวบางกอก และผมก็รู้สึกว่าทักษะร้องผมเริ่มอยู่ตัวแล้ว เลยอยากจะหาทักษะอีกด้านนึงเพิ่ม ส่วนที่ผ่านมาก็มีคอร์สการแสดง ร้องเพลง แต่ก็เรียนจบไปหมดแล้วครับ

จุดเริ่มต้นของการเข้าวงการ 

วันหนึ่งผมไปงานที่ฟิตเนสแห่งหนึ่งแถวปิ่นเกล้า ตอนนั้นผมอยู่ประมาณ ม.4-5 เป็นเด็กนักเรียน ใส่ชุดนักเรียนไปดูฟิตเนสแบบนั้นเลย แล้วพอดีคุณพ่อผมเป็นเพื่อนกับน้าก้อง ปิยะ (ดารานักแสดงและผู้จัดละครช่อง 3) วันนั้นเจอกันพอดี เขาก็เข้ามาคุย คุยไปคุยมาผมก็เลยมาลองแคสต์ดูฮะ ปรากฏว่ามันก็สนุก และก็ชอบด้วย

การได้เล่นละคร “รักฉุดใจนายฉุกเฉิน” เป็นยังไงบ้าง

อันนี้ถือว่าเป็นโปรเจกต์ใหญ่ โปรเจกต์แรกของผมเลย ผมไม่เคยเล่นละครมาก่อนเลย ยังไม่ค่อยรู้กระบวนการทำงานเท่าไหร่ ทุกอย่างเป็นการเรียนรู้ใหม่สำหรับผมไปหมดเลยฮะ ตั้งแต่เริ่มเวิร์กช็อปจนจบการถ่าย หรือว่าการโปรโมต มันใหม่มากๆ สำหรับผม ซึ่งผมรู้สึกว่าผมชอบมาก คือเวลาเราทำอะไรที่เรารู้สึกว่ามันเป็นตัวเอง มันเลยมีความสุขที่จะทำ ต่อให้ต้องตื่นเช้าถ่ายตีสี่ ยันข้ามคืนไปอีกวัน ผมก็ยังแฮปปี้นะ

เวลาเราทำอะไรที่เรารู้สึกว่ามันเป็นตัวเอง มันเลยมีความสุขที่จะทำ ต่อให้ต้องตื่นเช้าถ่ายตีสี่ ยันข้ามคืนไปอีกวัน ผมก็ยังแฮปปี้นะ

ในละครที่ลองสวมบทเป็นหมอฝึกหัด ทำให้เราได้มุมมองต่ออาชีพหมอยังไงบ้าง

อีกอย่างนึงที่ผมได้จากการเล่นละครเรื่องนี้คือการใช้ชีวิตเป็นหมอ ก่อนที่เราจะถ่ายทำต้องมีการเวิร์กช็อป ทั้งการแสดง ความเข้าใจ ความรู้สึก กระบวนการคิดของคนเป็นหมอ และก็ความรู้เกี่ยวกับแพทย์ด้วยครับ ผมรู้สึกว่าพอเราไปคุยกับหมอ มันทำให้เราเข้าใจเขามากขึ้น ว่าบางทีคำพูดหรือว่าการตัดสินใจทำอะไรของแพทย์ มันจะมีหลักการของมันอยู่ อย่างเช่น แพทย์ไม่ควรโกหกคนไข้และญาติเรื่องอาการ อะไรประมาณนี้ อันนี้ผมก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่สอนอยู่ในศาสตร์ของการแพทย์ด้วย เหมือนเป็นการเปิดโลกในมุมมองการแพทย์ของเรามากๆ เริ่มจากศูนย์เลย

คนเขียนบทตั้งใจให้ตัวละคร “หมอเต่า” มาเพื่อตายแต่แรกเลยใช่มั้ย แล้วบิวกิ้นรู้ตั้งแต่แรกเลยรึเปล่า

ความจริงคือพี่ๆ ทีมงานเขาสัมถาษณ์นักแสดงแต่ละคนว่า แต่ละคนอยากมีความท้าทายอะไร ตอนที่เขายังเขียนบทไม่เสร็จ เหมือนเอามาเป็นไอเดียว่าจะสามารถเป็นไปได้ หรือเป็นไปไม่ได้ เหมาะสมแค่ไหน และตอนผม ผมก็พูดเล่นๆ ว่า ผมอยากเล่นเป็นคนที่ตายฮะ อยากลองมีประสบการณ์กับการที่คนเราเชื่อว่าเรากำลังจะตาย ต้องรู้สึกแบบไหน อะไรแบบนี้ พี่เขาก็เลยจัดให้.. 5555

อยากลองมีประสบการณ์กับการที่คนเราเชื่อว่าเรากำลังจะตาย ต้องรู้สึกแบบไหน

ถามถึงเรื่องเรียนกันบ้าง ทำไมถึงเลือกเรียนบริหารธุรกิจ

เพราะว่าผมมีแพชชั่นเกี่ยวกับการทำธุรกิจครับ คือครอบครัวของผมเป็นคนจีน ที่บ้านทำกงสี ตั้งแต่เด็กเราก็เคยไปช่วยงานที่บ้าน เคยไปดูโรงงาน คงเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีแพชชั่นด้านนี้ด้วย ผมรู้สึกว่ามันเจ๋งตรงที่การเรียนบริหารธุรกิจ คือการที่เราไปเรียนเพื่อเอาแนวคิดมากกว่า มันคือการคิดวิเคราะห์ การบริหาร การจัดการ ในที่นี้รวมถึงการจัดการชีวิตด้วย ซึ่งผมว่าจบบริหารมาไม่จำเป็นต้องเป็นนักธุรกิจนะ เป็นอะไรก็ได้ แต่ว่าเราจะมีกรอบความคิดการบริหารติดตัวอยู่เสมอ 

คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มีกี่สาขา   

ถ้าเป็นคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ภาคปกติ จะแบ่งเป็น 2 หลักสูตรคือ หลักสูตรบัญชีบัณฑิต จะมีสาขาเดียว คือการบัญชี และหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต มี 7 สาขา คือ 1. การเงิน 2. การตลาด 3. ระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการ 4. การบริหารองค์การ การประกอบการ และทรัพยากรมนุษย์ 5. บริหารการปฏิบัติการ 6. บริหารธุรกิจระหว่างประเทศ โลจิสติกส์ และการขนส่ง และ 7. ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โดยภาคปกติจะเรียนที่ธรรมศาสตร์ศูนย์รังสิต

ส่วนของ หลักสูตรนานาชาติ (BBA) เป็นหลักสูตรที่ผมเรียนอยู่ จะมี 3 สาขา ซึ่งเราสามารถเลือกเป็น Major (สาขาหลัก) ควบกับ Minor (สาขารอง) ได้ เช่น เรียน Major การเงิน กับ Minor การบัญชี หรืออีกแบบหนึ่งก็คือ ‘Double Major’ คือจับคู่ไหนก็ได้ ใน 3 สาขาได้หมดเลยครับ

1. การบัญชี (Accounting) เน้นพัฒนาทักษะในการแปลความหมายของข้อมูลทางการบัญชีและการเงินเพื่อนำมาใช้ในการวางแผน และการตัดสินใจที่สำคัญๆ ทางธุรกิจ
2. การตลาด (Marketing) วิเคราะห์สถานการณ์ทางการตลาดได้อย่างลึกซึ้งและทันเหตุการณ์ สามารถกำหนดกลยุทธ์การตลาดที่มีประสิทธิภาพเพื่อนำธุรกิจให้ประสบผลสำเร็จและดำรงอยู่อย่างยั่งยืน
3. การเงิน (Finance) เรียนรู้แนวคิดและพัฒนาทักษะการตัดสินใจทางการเงินเพื่อสร้างมูลค่าแก่กิจการ การลงทุนในโครงการต่างๆ รวมทั้งการบริหารความเสี่ยงทางการเงิน

ส่วนอีกหลักสูตรนึง จะเป็น หลักสูตรควบตรี-โท ก็คือจะเพิ่มจากการเรียน 4 ปี ไปเป็น 5 ปี แต่ว่าจะได้ทั้งปริญญาตรีและปริญญาโทเลย โดยช่วง 3 ปีครึ่งแรก จะเป็นการเรียนระดับปริญญาตรี มีให้เลือก 2 สาขาด้วยกัน ได้แก่ 1. การบัญชีธุรกิจแบบบูรณาการ และ 2. การจัดการธุรกิจแบบบูรณาการ ส่วน 1 ปีครึ่งหลัง จะเป็นการเรียนระดับปริญญาโท จะมีให้เลือก 3 สาขาด้วยกัน ได้แก่ 1. การบัญชีธุรกิจแบบบูรณาการ 2. การบริหารการตลาด และ 3. การบริหารการเงิน ซึ่งทั้งหลักสูตรนานาชาติ และหลักสูตรควบตรี-โท จะเรียนที่ธรรมศาสตร์ศูนย์ท่าพระจันทร์ครับ

น้องๆ คนไหนสนใจคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก็สามารถเข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับหลักสูตรของคณะเพิ่มเติมได้ที่นี่เลยจ้า

บิวกิ้นเลือกเรียนสาขาอะไร 

ผมเลือกเรียนการตลาดครับ ผมรู้สึกว่าการเรียนการตลาดคือการทำยังก็ได้ เพื่อให้ไปถึงเป้าหมาย เหมือนมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่เราจะวาดอะไรก็ได้ มันไม่มีกรอบ แต่ใช้ไอเดีย การวิเคราะห์เพื่อให้ไปถึงจุดหมายที่เราต้องการก็พอ

ตอนสอบเข้ายากมั้ย มีวิธีการเตรียมตัวยังไง

จริงๆ ผมวางแผนไว้ตั้งแต่อยู่ ม.4 แล้วว่าผมอยากเข้า BBA ผมรู้สึกว่าต้องรีบค้นตัวเองให้เจอ ไม่งั้นเราจะไปไม่ถูกในภาพที่เราอยากเห็น พอผมรู้ตัวตั้งแต่ ม.4 ผมเริ่มเลยฮะ เรียน SAT ตั้งแต่ปิดเทอม ม.4 ขึ้น ม.5 ช่วงนั้นผมเรียนเยอะมาก ในหนึ่งอาทิตย์ผมเรียน 5 วัน ตอนเปิดเทอมผมก็ไปเรียนพิเศษตอนเย็นหมดเลย จันทร์ถึงศุกร์ 5 โมง ถึง 1 ทุ่ม  ส่วนเสาร์อาทิตย์เรียนเช้าบ่ายๆ เพื่อที่ว่าจะรีบอัดให้มันเสร็จให้มันจบดีกว่า เพราะคะแนน SAT สามารถสอบเก็บคะแนนไว้ได้ 2 ปี ผมใช้เวลาภายใน ม.5 เทอม 1 ก่อนจะปิดเทอม ผมสอบได้คะแนนที่ต้องการ ละผมก็เลยสบาย ส่วนเทอมสองที่เหลือกับ ม.6 ทั้งปี ผมไปเรียนไปสนุกไปใช้ชีวิตม.ปลายให้คุ้มมากกว่า

ผมรู้สึกว่าต้องรีบค้นตัวเองให้เจอ ไม่งั้นเราจะไปไม่ถูกในภาพที่เราอยากเห็น

ได้ข่าวว่าสอบติดจุฬาฯ ตั้งแต่ ม.5

ใช่ครับ ตอนนั้นคุยกันว่าผมจะต่อ ม.6 ดีมั้ย เหมือนกับสอบเทียบเข้าจุฬาฯ ไปเลย แต่ว่าผมไม่เอา ผมจะรออีกปี ผมอยากเรียน ม.6 เพราะรู้สึกว่าเราไม่จำเป็นต้องรีบ เราสามารถใช้ชีวิต ม.ปลายได้ เดี๋ยวโตไปมันเหมือนกับว่าเราข้ามชีวิตไปช่วงหนึ่ง เลยใช้ชีวิต ม.6 แบบสนุกกับมันดีกว่า พอโตไปเราจะได้ไม่เสียดายว่าเราใช้ชีวิตไม่คุ้มค่าแล้วพอข้ามมาอีกปี ค่าเฉลี่ยคะแนน SAT ขึ้น เขาตัดอันดับคะแนน คะแนนผมขาดไป 10 คะแนนฮะ แต่ผมก็ไม่เสียดายนะครับ พอเข้าจุฬาฯ ไม่ได้ ก็ได้เข้าธรรมศาสตร์แทน ซึ่งผมก็รู้สึกโอเคนะครับที่ได้ติดที่นี่

บิวกิ้นสอบ SAT ไปทั้งหมดกี่รอบกว่าจะได้คะแนนที่ต้องการ  

3 รอบครับ รอบแรกไปสอบแบบไม่ได้เรียน ไปลองก่อน แต่รอบแรกเป็นระบบเก่า (Old SAT) คือข้อสอบก่อนที่จะปรับมาเป็นระบบใหม่ (New SAT) ครับ พอผมไปสอบครั้งแรก ผมก็ต้องมาปรับตัวใหม่อีก เพราะรูปแบบข้อสอบมันไม่เหมือนเดิม แต่ก็คล้ายๆ เดิม ช่วงนั้นผมตั้งใจสอบให้ได้คะแนนที่ต้องการให้ได้ เลยไปลงเรียนอย่างหนัก รีบอัดให้จบ 5555 เราจะได้ไปทำอย่างอื่น ผมไม่ทำอะไรเลยช่วงนั้น เรียน SAT อย่างเดียว ทั้งเหนื่อยและเครียด แต่พอสอบได้คะแนนแล้วมันก็แบบปริ่มอะ ละก็คุ้มจริงๆ เพราะอีกปีกว่าๆ หลังจากนั้นมันก็เป็นเวลาพักผ่อนของเรา ที่คนอื่นจะแบบเครียดๆ เราก็ใช้ชีวิตแบบสบายๆ

ช่วยเล่าบรรยากาศการเรียนที่ BBA ธรรมศาสตร์ หน่อย

ความจริงคณะอินเตอร์ที่ใช้คะแนน SAT ยื่น ที่มีอันดับคะแนนสูงสุดจะมี 2 คณะ คือ BBA จุฬาฯ กับ BBA ธรรมศาสตร์ ซึ่งจะไล่ๆ กัน เด็กที่มาเรียนส่วนมากจะเป็นเด็กที่มีอันดับคะแนนใกล้ๆ กัน แต่ละคนจะมีความเจ๋งในตัวอะฮะ ผมรู้สึกว่าเวลาที่เราไปเรียนวิชาคณะ มันต้องใช้พลังงานเยอะมากกับการที่เราจะถีบตัวเองให้ไปถึงค่าเฉลี่ยของห้อง หรือว่าการที่เราจะรักษาระดับคะแนนตัวเองครับ

ยกตัวอย่างวิชาที่เราชอบเรียนที่คณะให้ฟังหน่อย

อย่างผมเรียนสาขาการตลาด ก็จะมีวิชาหลักอย่างการตลาด (Marketing) พฤติกรรมลูกค้า (Consumer Behavior) การจัดการช่องทางการจำหน่าย (Distribution Channels Management) วิชาเหล่านี้ผมก็รู้สึกว่ามันเป็นประโยชน์ ยิ่งมีความรู้ในเรื่องนี้ยิ่งทำให้เรานำไปคิดไอเดีย หรือประยุกต์ใช้ได้เยอะครับ

มีวิธีแบ่งการทำงานกับเวลาเรียนอย่างไรบ้าง

ผมจะใช้เวลาเรียนเป็นหลัก เวลาเรียนต้องไปให้ไม่ต่ำกว่า 70% ขาดมากสุดต่อคลาสเรียนก็ประมาณ 2-3 ครั้ง ส่วนงานจะเลือกทำให้ไม่ตรงกับตารางเรียน ละบางครั้งถึงตามไม่ทันก็จะมาตามช่วงสอบ ซึ่งผมคิดว่าผมชอบการเรียนในมหาลัยมากกว่ามัธยมนะ เพราะบริหารเวลาตัวเองได้ 

บิวกิ้นทำงาน ในวงการบันเทิงตั้งแต่ ม. 4 ตอนนั้นเริ่มมีลังเลเรื่องคณะที่จะเข้าบ้างมั้ย

ไม่เลยครับเพราะผมมีแพชชั่นเกี่ยวกับการตลาดมาตลอด การได้ทำงานในวงการบันเทิงถือว่าเป็นกำไรชีวิตมากกว่า คิดแค่ว่าเราจะใช้เวลาที่เรามีให้มันคุ้มค่ามากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่ได้ทำงานเล่นๆ นะครับ ผมก็จริงจังแต่ก็ไม่ได้ขนาดเรียนเพื่อไปทำงานตรงนั้นโดยตรง 

บิวกิ้นมีเทคนิคในการอ่านหนังสืออย่างไรให้จําได้

ผมเป็นคนนึงที่ไม่ชอบจด เวลาเรียนในห้องผมจะชอบนั่งฟังอย่างเดียว นั่งฟังให้เข้าใจจริงๆ ส่วนเวลาอ่านหนังสือสำหรับผมคิดว่าการอ่านมากรอบไม่ได้มีผล การอ่านให้เข้าใจสำคัญกว่า สมมุติถ้าเราอ่าน 3 รอบ อ่านแล้วก็ผ่านแต่เราไม่เข้าใจก็เท่านั้น บางหน้าผมอ่านแต่ก็หยุดเป็นชั่วโมงก็มี คืออ่านจนกว่าเราจะเข้าใจมันจริงๆ เพราะถ้าเราท่องต่อให้เราจำได้ พอเราเรียนจบไปเราก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

อ่านจนกว่าเราจะเข้าใจมันจริงๆ เพราะถ้าเราท่องต่อให้เราจำได้ พอเราเรียนจบไปเราก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

เทคนิคในการอ่านหนังสือของพี่บิวกิ้น

มีวิธีเตรียมสอบอย่างไรไม่ให้เครียด วิธีให้กำลังใจตัวเองไม่ให้ท้อเวลาอ่านหนังสือ

สิ่งที่สำคัญคือต้องวางแผนดีๆ ผมเป็นคนนึงที่เวลาไฟลนก้นแล้วผมจะอ่านไม่รู้เรื่อง ผมจะต้องเตรียมตัวก่อนในทุกๆ เรื่อง ถ้าผมรู้ว่าผมจะต้องร้องเพลงใหม่ที่ไม่เคยร้อง ผมจะเตรียมซ้อมร้องไปก่อนเป็นอาทิตย์ ถ้าผมต้องสอบอาทิตย์หน้า ผมก็จะไล่อ่านเนิ่นๆ มาเรื่อยๆ ส่วนวันก่อนสอบผมจะแค่อ่านทวนสรุป

ทุกวันนี้ถือว่าเราค้นพบตัวเองเจอแล้วว่าเราอยากทำอะไรในชีวิต แล้วหรือยัง

ผมยังไม่ปิดกันนะ เพราะชีวิตมันยังโตไปอีกเรื่อยๆ มันก็เรียนรู้ไปอีกเรื่อยๆ ในอนาคตเราอาจจะรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่มันไม่ใช่ก็ได้ เราก็แค่หยุดทำอะไรที่ทำแล้วมันเป็นความสุข ซึ่งตอนนี้ในส่วนของวงการบันเทิงคือความสุขของผม

เป้าหมายในอนาคตของบิวกิ้นคืออะไร

แค่มีความสุขในชีวิตครับ ผมไม่ได้คาดหวังว่าจบไปอายุ 30 ต้องมีเงินพันล้าน ผมรู้สึกว่าการมีเงินพันล้านมันก็ไม่ได้ตอบโจทย์ของผม ผมแค่อยากเลือกทำอะไรที่มันรู้สึกว่าผมทำแล้วมีความสุขครับ

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากวัย 20 ปีที่ผ่านมา

ผมรู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตโคตรคุ้มเลย อายุเท่านี้ก็ได้ทำอะไรที่ตัวเองอยากทำแล้ว ได้โอกาสที่คนอีกหลายๆคนอยากทำ โชคดีที่เราได้มีโอกาสได้ลอง แล้วบังเอิญว่าเป็นสิ่งที่เราชอบด้วย อย่างบางคนอาจจะยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร แต่ผมว่าผมโชคดีที่รู้ตัวเร็ว 

ครอบครัวมีบทบาทอะไรสำคัญต่อชีวิตของเราบ้าง 

ผมรู้สึกว่าสิ่งที่เป็นแกนสำคัญของมนุษย์ก็คือครอบครัวครับ ถึงแม้ว่าเราจะไปทำอะไรที่เขาเข้าใจหรือไม่เข้าใจ เราจะผิดหรือจะถูก เขาจะเป็นกลุ่มคนที่ไม่ไปไหน พวกเขาจะคอยซัพพอร์ตผมเสมอ เป็นความสัมพันธ์ที่หาที่ไหนไม่ได้นอกจากครอบครัวของเรา

แกนสำคัญของมนุษย์ก็คือครอบครัวครับ ถึงแม้ว่าเราจะผิดหรือจะถูก เขาจะเป็นกลุ่มคนที่ไม่ไปไหน จะคอยซัพพอร์ตผมเสมอ

สามารถติดตามผลงานของบิวกิ้นได้ทางไหนได้บ้าง

สำหรับผลงานในอดีตใครว่างๆ ก็ไปติดตามละครรักสุดใจ นายฉุกเฉินได้นะครับ ทั้งทาง LINE TV Netflix และ YouTube ส่วนเพลงก็มี You are my everything ไปฟังกันได้นะครับ และตอนนี้ ผมกับพี่ๆ จากรายการ Love Mission ในปี 2559 ก็กลับมารวมตัวอีกครั้งในรายการเที่ยวมั่วซั่ว ทาง Facebook เที่ยวมั่วซั่ว และ YouTube GooddayOfficial นะครับ รวมถึงผลงานใหม่ๆ ที่กำลังจะเปิดตัวเร็วๆ นี้ ก็ขอฝากให้ติดตามกันด้วยนะคร้าบ..

จริงๆ ก็อยากจะเก็บไว้ก่อนอะนะ แต่ผู้กำกับเขาหลุด
ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ
เจอกันกลางปีนี้!#BKPPtheseries pic.twitter.com/Q7Cwi03vw6

— Nadao Bangkok (@NadaoBangkok) January 14, 2020

ฝากถึงน้องๆ ที่กำลังค้นหาตัวเองหน่อยจ้า

ฝากถึงน้องๆ มัธยมทุกคนนะครับ ให้พยายามหาตัวเองให้เจอ ถ้าเราหาตัวเองเจอก่อนมันก็จะได้เปรียบคนอื่น วิธีค้นหาตนเองก็คือให้น้องๆ ไปลองอะไรหลายๆ อย่างครับ ลองคิดก่อนว่าเราชอบอะไร แล้วเราไปลองเลย แล้วพอไปลองเราจะได้คำตอบเลยว่าใช่หรือไม่ใช่ บางทีลองแล้วใช่ ลองไปเรื่อยๆ มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้ สิ่งที่คิดว่าไม่ใช่ ไปลองแล้วมันอาจเป็นสิ่งที่ใช่สำหรับเราก็ได้ เดี๋ยวนี้ก็มีค่ายหรือกิจกรรมต่างๆ ให้น้องได้ลองเยอะไปหมด จริงๆ ถ้าน้องๆ อยากรู้ว่าคณะไหนเขาเรียนอะไรกัน ก็สามารถเข้าไปในเว็บไซต์คณะต่างๆ ได้เลย เขาก็จะมีหลักสูตรบอกว่าเรียนอะไรบ้างไว้หมด ขอให้ใช้ชีวิตให้มีความสุข แล้วก็อย่าเครียดมาก วางแผนชีวิตตัวเองให้ดีนะครับ สู้ๆ!

พยายามหาตัวเองให้เจอ ถ้าเราหาตัวเองเจอก่อนมันก็จะได้เปรียบคนอื่น

3 ค่ายนี้.. บัญชี-บริหาร จัดเต็ม!!

Bizclub Banshi Camp บัญชี จุฬาฯ

ค่ายที่เปิดโอกาสให้น้องๆ มัธยมศึกษาปลายได้เรียนรู้เกี่ยวกับคณะบัญชี จุฬาฯ มากขึ้น! และสนุกกับการทำแผนธุรกิจจริง ค่ายนี้เพิ่งจัดไปเมื่อ 16-17 พ.ย. ที่ผ่านมา ปีหน้าค่ายนี้มาเมื่อไหร่ เดี๋ยวแคมป์ฮับมารีบบอกน้องๆ เลย

BBA Camp บัญชี จุฬาฯ

ค่ายแนะแนวจากพี่ๆ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาฯ ที่จะพาน้องๆ ไปจำลองสถานการณ์ชีวิตใน BBA เป็นเวลา 3 วัน ได้รู้ว่าน้องๆ เหมาะกับ BBA รึเปล่า แต่น่าเสียดาย ค่ายเพิ่งจัดไปวันที่ 9-11 พ.ย. 2562 ปีหน้าค่ายนี้มาเมื่อไหร่ เดี๋ยวพี่ๆ แคมป์ฮับรีบมาบอกน้องๆ นะ

TBS Junior Camp บัญชี ธรรมศาสตร์

ค่ายที่จะทำให้น้องๆ ได้เรียนรู้ทั้งด้านการเรียนภายในคณะ กิจกรรม ชีวิตความเป็นอยู่และแนะแนวสายการเรียนทางด้านบัญชีและบริหารจากรั้วคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ม.ธรรมศาสตร์ ค่ายนี้จัดไปเมื่อ 25-27 ตุลาคม 2562 ที่ผ่านมา แต่ไม่ต้องเสียใจ ค่ายนี้จัดอีกทีเมื่อไหร่ พี่ๆ แคมป์ฮับจะรีบมาบอกให้น้องๆ จ้า

ทั้ง 3 ค่ายนี้ เป็นเพียง 3 ค่ายจากหลากหลายค่ายในด้านการบัญชีและบริหาร น้องๆ สามารถดูค่ายทั้งหมดได้ที่ camphub.in.th/acc-econ และน้องๆ ยังสามารถไปงานเปิดบ้านของคณะในด้านนี้ตามมหาวิทยาลัยต่างๆ สามารถดูงานเปิดบ้านของมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้ที่ camphub.in.th/type/openhouse น้าาา..

สำหรับแคมป์ฮับไอดอลวันนี้ เป็นยังไงกันบ้างเอ่ยยย หวังว่าน้องๆ จะได้แรงบัลดาลใจและกำลังใจจากพี่บิวกิ้นกันนะ ถ้าน้องๆ อยากบอกต่อเพื่อนๆ เกี่ยวกับบริหารอินเตอร์ (BBA) ธรรมศาสตร์ และเรื่องราวดีๆ จากพี่บิวกิ้น ก็กดแชร์ต่อให้เพื่อนๆ กันได้เลย ส่วนใครที่ไม่อยากพลาดข่าวค่ายดีๆ จากแคมป์ฮับล่ะก็.. แอดไลน์ไว้เลย ที่ @camphub (มี @ ด้วยนะ) หรือคลิกที่นี่ได้เลยจ้า สำหรับวันนี้ พี่จั๊มพ์ พี่มยุก และพี่บิวกิ้น ขอลาไปก่อนน้า พบกันใหม่ตอนหน้า บ๊ายบายยย

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

แคมป์ฮับไอดอล พี่บิวกิ้น พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล
บทความ พี่จั๊มพ์ พี่มยุก แคมป์ฮับ
ถ่ายภาพ พี่โอ แคมป์ฮับ
กราฟิก พี่เต้ย แคมป์ฮับ
ประสานงาน พี่ฟิวส์ พี่โบ๊ช แคมป์ฮับ
ขอขอบคุณสถานที่ เดอะซีซั่น มอลล์ พหลโยธิน และคาเฟ่ อเมซอน

The post “พี่บิวกิ้น” รุ่นพี่บริหารอินเตอร์ ธรรมศาสตร์ กับบทบาทนักแสดงสุดฮอตจากบ้านนาดาว appeared first on CAMPHUB.

ALL ABOUT P’MOOK AND MED TECH

• จุดเริ่มต้นที่พี่มุก สนใจในคณะเทคนิคการแพทย์ เกิดจากการที่พี่มุกมองว่า การที่เราจะช่วยรักษาคนไข้ นอกจากคุณหมอที่ทำงานอยู่เบื้องหน้า นักเทคนิคการแพทย์ที่อยู่ในห้องแล็บ คอยวิเคราะห์ผลตรวจของคนไข้ ก็สำคัญในการรักษาเช่นเดียวกัน
• นักเทคนิคการแพทย์ ทำหน้านี้ตรวจสิ่งส่งตรวจต่างๆ ของคนไข้ เพื่อนำมาวิเคราะห์โรคต่างๆ ของคนไข้ รวมไปถึงการเจาะเลือด และรับบริจาคเลือดด้วย
• ศาสตร์ด้านเทคนิคการแพทย์ บางมหาวิทยาลัยก็แยกออกมาเป็นคณะเลย อย่างที่มหิดล เชียงใหม่ มอ. ขอนแก่น หรือบางมหาวิทยาลัยก็อยู่รวมกับคณะสหเวช อย่างที่จุฬาฯ ธรรมศาสตร์ นเรศวร บูรพา

สวัสดีจ้าน้องๆ แคมป์ฮับทุกคน หลังจากที่คอลัมน์นี้ห่างหายกันไปเนิ่นนาน วันนี้ขอต้อนรับน้องๆ เข้าสู่คอลัมน์นี้อีกครั้ง ในชื่อใหม่ “แคมป์ฮับไอดอล” จ้า !! วันนี้พี่ฟิวส์ขอพาพี่มุก รุ่นพี่จากคณะเทคนิคการแพทย์ ม.มหิดล มาไขข้อสงสัย เล่าให้น้องๆ ฟังว่าคณะเทคนิคการแพทย์ที่ทุกคนเคยได้ยินคืออะไร เรียนเกี่ยวกับอะไร จบไปทำอะไร สำคัญยังไงต่อการรักษาคนไข้ และน้องๆ ต้องเตรียมตัวยังไง ถ้าอยากมาเรียนเทคนิคการแพทย์ เรามาพูดคุยกับพี่มุกกันเลยจ้า..

สวัสดีจ้า แนะนำตัวให้น้องๆ รู้จักกันหน่อย

สวัสดีค่าน้องๆ พี่ชื่อพี่มุก โชติกา สุวพันธ์วัฒนา ตอนนี้เพิ่งเรียนจบจากคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล จ้า

นักเทคนิคการแพทย์.. อาชีพนี้ทำอะไร ?

นักเทคนิคการแพทย์ก็คือคนที่คอยตรวจสิ่งส่งตรวจต่างๆ ของคนไข้ ไม่ว่าจะเป็น เลือด เสมหะ ปัสสาวะ สารคัดหลั่งต่างๆ และก็อีกหลายๆ อย่างเลย อีกทั้งยังรวมไปถึงการเจาะเลือดคนไข้ และการรับบริจาคโลหิตด้วย การทำงานในโรงพยาบาล พวกพี่ก็จะทำงานกันอยู่ในห้องแล็บและก็ห้องเจาะเลือดจ้า

แล้วเทคนิคการแพทย์ เรียนเกี่ยวกับอะไรบ้าง ?

ในศาสตร์ของเทคนิคการแพทย์ ก็จะเรียนเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์สุขภาพทั่วไป แต่จะไม่ลึกเท่าหมอ จะเน้นหนักไปที่พวก..

• โลหิตวิทยา เราก็จะเรียนกันตั้งแต่ส่วนประกอบต่างๆ ของเลือดตั้งแต่เม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาว เกล็ดเลือด จนไปถึงโรคทางระบบเลือดมากมาย และก็วิธีการตรวจวิเคราะห์โรคเหล่านั้น
• ธนาคารเลือด เรียนตั้งแต่ประวัติศาสตร์ของการให้เลือดจนวิธีการในปัจจุบัน และก็โรคต่างๆ ที่เป็นผลพวงจากการรับเลือดซึ่งก็ต้องเรียนการตรวจวิเคราะห์ด้วยเหมือนกัน
• แบคทีเรีย วิชานี้ก็จะเจาะลึก (แบบลึกมาก!!) ของอาณาจักรแบคทีเรีย โดยเฉพาะพวกแบคทีเรียก่อโรคซึ่งเยอะมากๆ เลย
• ไวรัส วิชานี้ก็เรียนคล้ายกับแบคทีเรีย เพียงแต่ว่าเราเปลี่ยนมารู้จักกับไวรัสแทน เป็นวิชาที่พี่ชอบที่สุดเลย
• เคมีคลินิก ก็จะเรียนเกี่ยวกับสารและอิเล็กโทรไลท์ต่างๆ ในร่างกายของเรา กรด-เบสในร่างกาย วิตามิน แร่ธาตุ การปรับสมดุลต่างๆ ของระบบร่างกาย และก็โรค ไม่ว่าจะเป็นโรคเบาหวาน (เรียนเข้มข้นมาก!!) โรคเกาต์ โรคกระดูก และอีกมากมายเลยจ้าน้องๆ
• ภูมิคุ้มกัน วิชานี้ก็สนุกเหมือนกัน เรียนพวกระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายเรานั่นเอง แต่อาจารย์จะพาน้องๆ ลงลึกไปถึงว่าเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้าสู่ร่างกายแล้วปุ๊บ สิ่งที่ร่างกายเราจะตอบสนอง จะกระตุ้นการปล่อยสารอะไรออกมาบ้างแบบกระจ่างกันเลยทีเดียว

ซึ่งในทุกๆ รายวิชาจะมีพาร์ตเลกเชอร์ ก็คือการนั่งเรียนฟังบรรยายในห้อง กับพาร์ตแล็บ เป็นการให้นักศึกษาได้ลงมือปฏิบัติกันจริงๆ เสมือนว่าเรากำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ในห้องแล็บของโรงพยาบาลจริงๆ เลย

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

แล้วอะไรที่ทำให้พี่มุกมารู้จักกับเทคนิคการแพทย์ ?

ที่ได้มารู้จักกับคณะนี้ก็เพราะว่า จำได้ว่าตอนนั้นเดินเข้าไปในร้านหนังสือ แล้วไปเห็นหนังสือที่เกี่ยวกับคณะเทคนิคการแพทย์ เราก็เอ๊ะ.. ชื่ออาชีพนี้ดูแปลกดี ไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่ เลยอยากรู้ว่าอาชีพนี้เขาเรียนแล้วจบออกมาเป็นอะไรกัน ก็เลยหยิบมาอ่านเลยตอนนั้น ทำให้ได้รู้จักกับอาชีพนี้มากขึ้นแล้วก็เกิดความสนใจ

จากจุดเริ่มต้นจุดนั้น อะไรในเทคนิคการแพทย์ที่ดึงดูดให้เรามาเรียนในคณะนี้ ?

เป้าหมายในตอนนั้นคือ อยากเรียนต่อหมอ แต่ก็คิดว่าถ้าเกิดสอบไม่ติดหมอขึ้นมาจริงๆ อะไรคือแผนสำรองของเราล่ะ หลังจากที่ศึกษาหาข้อมูลเยอะมากในช่วงนั้น ซึ่งเป็นคณะที่เกี่ยวกับด้านวิทย์สุขภาพทั้งหมดเลย ก็มาลงตัวที่เทคนิคการแพทย์ เพราะสิ่งที่ใฝ่ฝันอยากจะเห็นตัวเองก็คือ เราได้เป็นส่วนหนึ่งของการรักษาคนๆ นึงจากวันที่เขาเจ็บป่วย จนวันที่เขากลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ซึ่งนอกจากคุณหมอและพยาบาลผู้ที่อยู่เป็นเบื้องหน้าแล้ว ก็ยังมีนักเทคนิคการแพทย์ที่เป็นส่วนสำคัญในการตรวจวิเคราะห์โรคเหล่านั้นจนนำไปสู่การรักษาและติดตามผล ซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ที่เราอยากจะเห็นตัวเองเป็นแบบนั้น ก็เลยตัดสินใจเลือกเรียนในคณะเทคนิคการแพทย์

นอกจากคุณหมอและพยาบาลผู้ที่อยู่เป็นเบื้องหน้าแล้ว ก็ยังมีนักเทคนิคการแพทย์ที่เป็นส่วนสำคัญในการตรวจวิเคราะห์โรคเหล่านั้น จนนำไปสู่การรักษาและติดตามผล

นอกจากนักเทคนิคการแพทย์แล้ว คณะเทคนิคการแพทย์ จบไปแล้วสามารถทำอาชีพอะไรได้บ้าง ?

เทคนิคการแพทย์เราจบมาแล้วก็สามารถไปต่อได้หลายๆ สายเลย นอกจากการเป็นนักเทคนิคการแพทย์ในห้องแล็บของโรงพยาบาลแล้ว ใครอยากจะเรียนต่อหมอ ก็สามารถต่อได้เหมือนกันนะ หรือว่าใครชื่นชอบสายธุรกิจก็สามารถมาเป็นเซลล์ขายเครื่องมือแพทย์ หรือการตรวจแล็บ ของพวกห้องแล็บเอกชนก็ทำได้เหมือนกัน ตอนที่เรียนอยู่ อาจารย์ที่คณะก็จะชอบพูดกันว่า เนี่ยเราจบไปเป็นอะไรได้ตั้งหลายอย่างเลยนะเด็กๆ ซึ่งตอนนี้ก็มีรุ่นพี่ที่จบไปแล้วไปเป็นนักเพาะกายก็ยังมี 5555 หลากหลายมากจริงๆ นะน้องๆ

นักเทคนิคการแพทย์ มีความสำคัญยังไงในการรักษาคนไข้ ?

นักเทคนิคการแพทย์จะพูดว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังของกระบวนการรักษาก็ได้นะ เพราะด้วยงานของเราที่จะทำกันในห้องแล็บ เพราะงั้นเนี่ยเนื้องานก็จะเป็นเกี่ยวกับการตรวจวิเคราะห์สิ่งส่งตรวจต่างๆ ของคนไข้ที่ถูกส่งมาบ้าง เราไปเก็บเองบ้าง มาตรวจกับอุปกรณ์เครื่องมือแพทย์ ชุดตรวจทดสอบ รวมไปถึงการใช้เครื่อง Automated ต่างๆ พอได้ผลจากเครื่องต่างๆ ก็ต้องมาดูและวิเคราะห์โดยคนซึ่งก็คือพี่ๆ นักเทคนิคการแพทย์ เพื่อที่จะให้ได้มาซึ่งผลการตรวจ และนำไปสู่การรักษา หรือติดตามผลการรักษาต่อไป

วิชาไหนในเทคนิคการแพทย์ ทั้งในแง่โหดที่สุด และน่าเรียนที่สุด เล่าให้น้องๆ ฟังหน่อย

ถ้าเอาเฉพาะในมุมของเราเอง วิชาที่โหดสุดเลยก็คือโลหิตวิทยา เพราะว่าวิชานี้ค่อนข้างที่จะใช้กล้องจุลทรรศน์เป็นหลัก เพราะต้องดูเม็ดเลือด บวกกับทักษะในการวิเคราะห์ผลว่าเม็ดเลือดนี้ปกติหรือผิดปกติ เป็นโรคหรือไม่ ถ้าใช่ แล้วจะมีแนวโน้มเป็นโรคอะไร ก็เลยค่อนข้างโหดมากสำหรับเรา ส่วนวิชาที่น่าเรียนแล้วก็ชอบก็จะเป็นวิชาไวรัส สนุกดีนะ ได้เรียนเกี่ยวกับไวรัสก่อโรคทุกตัวเลย แต่ละตัวก็โหดๆ อยู่เหมือนกันนะ เห็นตัวแค่นี้

แล้วตอนที่ได้ลงมือทำแล็บ เป็นยังไงบ้าง ?

ตอนทำแล็บครั้งแรก นี่ตื่นเต้นมากๆ เราเพิ่งจะเคยเห็นการเพาะแบคทีเรียครั้งแรกก็เพราะเรียนคณะนี้ และบางตัวถ้าเชี่ยวชาญ ดูด้วยตาเปล่าก็บอกได้เลยว่ามันคือแบคทีเรียอะไร ไม่ต้องผ่านใต้กล้องจุลทรรศน์ รู้สึกว้าวมาก ตื่นเต้นมากกกก มีทั้งความสนุกและก็ความจริงจัง อย่างตอนเรียนแล็บวิชาโลหิตวิทยา ทุกคนจะต้องฝึกเจาะเลือดให้เป็น แต่จะไปเจาะใครล่ะทีนี้? 5555 ก็ต้องนี่เลย จับคู่กับเพื่อนซี้แล้วจากนั้นก็ผลัดกันเจาะ มีทั้งเสียน้ำตา ทั้งหน้าซีดกันมาแล้ว บางคนเป็นลมเลยตอนเพื่อนลงเข็มก็มี 5555

ทักษะอะไรที่น้องๆ ต้องมีในการเรียนเทคนิคการแพทย์ ?

จริงๆ แล้วทักษะมันเป็นเรื่องที่ฝึกฝนและพัฒนากันได้ น้องๆ ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะขาด เพียงแต่ตัววิชาที่เรียนนั้นจะค่อนข้างเน้นหนักไปทางด้านการใช้ความจำเป็นหลัก ซึ่งทักษะที่สำคัญเลยอย่างหนึ่งก็คือทักษะการสังเกตและการประมวลความรู้ที่ได้เรียนมา เอามาคิดวิเคราะห์ในแต่ละเคส อย่างผู้ป่วยคนนี้มาด้วยอาการแบบนี้ มีผลการตรวจเลือดออกมาแบบนี้ เราก็ต้องสังเกตแล้วว่ามีค่าอะไรบ้างที่ผิดปกติไป แล้วมันสัมพันธ์กันไหน สอดคล้องกับอาการหรือเปล่า แล้วก็ประมวล วิเคราะห์ออกมาถึงความผิดปกตินั้น

และเนื่องจากวิชาชีพเราทำงานเกี่ยวกับคน ทำให้ทักษะอีกอย่างที่สำคัญไม่แพ้กันเลยก็คือการสื่อสาร เราควรจะสื่อสารกับคนแต่กลุ่มยังไงเพื่อให้เขาเข้าใจในสิ่งที่เราต้องการจะบอก ซึ่งก็ต้องดูพื้นฐานของคนหรือกลุ่มคนนั้นที่เรากำลังสื่อสารอยู่ด้วย ซึ่งมันก็จะแตกต่างกันไปในแต่ละเคส ถ้าเกิดว่าใครถนัดในด้านนี้แล้ว มีความชื่นชอบและมีใจรักจริงๆ ก็ถือว่าพร้อมแล้วจ้า สำหรับการเรียนเทคนิคการแพทย์

น้องๆ ที่อยากเข้าคณะเทคนิคการแพทย์ ต้องเตรียมตัวยังไงบ้าง ?

อยากให้น้องๆ ได้พื้นฐานวิชาวิทย์กับคณิต หมั่นฝึกทำข้อสอบเยอะๆ เพราะว่าบางทีเราอ่านไปแล้วก็จริงแต่เราจะไม่รู้เลยว่าเราจำได้จริงๆ เข้าใจจริงๆ มั้ย จนกว่าเราจะเจอกับปัญหาซึ่งมันก็จะอยู่ในข้อสอบ และที่สำคัญ ก็อยากให้พักผ่อนให้เต็มที่ในทุกๆ วัน ตอนนี้พลังใจน่าจะพร้อมกันอยู่แล้ว แต่ร่างกายก็ยังเป็นที่พึ่งหลักเนอะ ยังไงก็ต้องดูแลร่างกายของเราให้ดีที่สุดก่อนน้าาา

บางทีเราอ่านไปแล้วก็จริงแต่เราจะไม่รู้เลยว่าเราจำได้จริงๆ เข้าใจจริงๆ มั้ย จนกว่าเราจะเจอกับปัญหาซึ่งมันก็จะอยู่ในข้อสอบ

การเรียนตลอด 4 ปีที่ผ่านมาในรั้วมหิดล มีอะไรเจ๋งๆ ที่อยากเล่าให้น้องๆ ฟังบ้าง ?

จริงๆ ที่มหิดลนี่ก็ถือว่ามีกิจกรรมให้นักศึกษาได้ทำกันเยอะมากๆ เลย อย่างวันเบิกฟ้า จะเป็นวันที่ทุกชมรมที่มีในมหาลัยจะมาตั้งบูธกันเพื่อรับสมัครสมาชิกใหม่ เยอะมากๆ มีทั้งชมรมด้านกีฬา วัฒนธรรม ศิลปะป้องกันตัว ศาสนา ครึกครื้นมากมาย หรือตอนเย็นๆ หลังเรียนเรียนเสร็จ แถวศาลายาก็ถือว่าอุดมสมบูณณ์มากๆ ทั้งหน้ามอ ข้างมอ หลังมอ ร้านอาหารมีให้เลือกเยอะแยะมากมาย ร้านบอร์ดเกมต่างๆ ก็สนุกดีนะ และก็ทุกเย็นวันศุกร์จะมีวงออเครสตราจัดแสดงที่มหิดลสิทธาคารด้วย ก็ถือว่าเป็นอีกหนึ่งความน่าสนใจในรั้วมหิดลนี้เลย

แล้ว 4 ปีที่ผ่านมา นอกจากความรู้ที่ได้จากการเรียนแล้ว ยังให้อะไรกับเราอีกบ้าง ?

4 ปีที่ผ่านมานอกจากความรู้ ก็เป็นเรื่องของสังคม เรื่องของคนนี่แหละที่ใกล้ชิดกับเรามากที่สุด สังคมเพื่อนๆ ที่นี่ดีมากๆ เรารู้สึกว่าบุคลิก นิสัยของเด็กมหิดลก็จะมีส่วนคล้ายๆ กัน มันทำให้ดูอบอุ่นแต่ก็มีสีสัน สนิทกันง่าย คุยกันง่าย โชคดีมากๆ เลย

บรรยากาศดีๆ ในรั้วมหิดล เอื้อต่อการเรียนของเรายังไงบ้าง ?

บรรยากาศทั้งในรั้วและนอกรั้วมหิดลถือว่าดีมากๆ เลย สิ่งอำนวยความสะดวกมีครบทุกอย่าง (ยกเว้นรถไฟฟ้านะ ที่ ณ วันนี้ยังไม่มี 5555) แต่ก็มีธรรมชาติให้ได้พัก ชอบการวางผังของอาคารเรียนต่างๆ ในมหาลัยด้วย มันค่อนข้างเป็นระเบียบมาก เหมือนเราได้อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดีตลอดเวลา และสิ่งแวดล้อมในมหาลัยก็เป็นสิ่งที่นักศึกษาใช้ชีวิตอยู่ด้วยมากที่สุด พอเราได้อยู่ในที่ๆ ดี สังคมรอบๆ ที่ดี มันก็เป็นตัวช่วยส่งเสริมในเรื่องการเรียน ความคิด การเลือกตัดสินใจต่างๆ เหมือนกันนะ

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

ตอนนั้นเราใช้วิธีอะไรในการค้นหาตัวเองว่าอยากเรียนอะไร ?

ตอนนั้นเราก็จะเริ่มต้นง่ายๆ จากการดูว่า เราชอบเรียนวิชาอะไรมากที่สุด คณิต ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ศิลปะ ภาษา ก็มาลงตัวที่ชีวะและเคมี แล้วก็เริ่มศึกษาดูว่าสายอาชีพไหนบ้างที่เน้นเรื่องนี้ บวกกับตอนนั้นมีความฝันอยากเป็นหมอมาบ้างแล้วก็เลยจะเน้นหาข้อมูลไปด้านสายวิทย์สุขภาพ ว่าเขาเรียนอะไรกัน มันเป็นอารมณ์สไตล์ไหน ลองไปค่ายหมอบ้าง งานเปิดบ้านบ้าง เพราะตัวเราเองก็อยากรู้ว่าเหมือนกันว่าเราอยากจะเรียนต่อสายนี้ เราอยากที่จะเป็นอาชีพนี้ในอนาคตจริงๆ หรือเพราะแค่เราเรียนในวิชาเหล่านี้ได้ดี ซึ่งส่วนใหญ่เราจะหาข้อมูลเอง ไปดูเอง แล้วก็ตัดสินใจเลือกเองเลยมากกว่า เพราะคิดว่าตัวเราเองนี่แหละที่รู้ใจตัวเองมากที่สุด

เราจะหาข้อมูลเอง ไปดูเอง แล้วก็ตัดสินใจเลือกเองเลยมากกว่า เพราะคิดว่าตัวเราเองนี่แหละที่รู้ใจตัวเองมากที่สุด

ย้อนไปช่วงเด็กๆ ตอนนั้นมีความฝันว่าโตไปอยากเป็นอะไร ?

ถ้าตอนเด็กๆ เลย ก็ฝันว่าอยากโตไปเป็นนักธุรกิจ 5555 จำได้เลยว่าชอบพูดกับคุณแม่บ่อยมากๆ อาจจะเพราะที่บ้านก็ทำธุรกิจส่วนตัวด้วย ก็เลยมีความใกล้ชิด เห็นจากคุณพ่อคุณแม่ แต่พอโตขึ้นมาบวกกับเรียนสายวิทย์-คณิต ก็เริ่มมีอีกความฝันก็คือหมอหรือขอแค่ได้อยู่ในสายวิทย์สุขภาพ

นอกจากนักเทคนิคการแพทย์แล้ว ยังมีความฝันอย่างอื่นอีกมั้ย ?

ที่ตอนเด็กฝันว่าอยากทำธุรกิจ ก็ยังติดมาตลอดนะ ยังคงรักอยู่เหมือนเดิม เราอยากทำธุรกิจส่วนตัว ซึ่งก็เกี่ยวกับเทคนิคการแพทย์ที่ได้เรียนมา อยากเอามาประยุกต์ใช้เป็นธุรกิจ และก็อีกอย่างที่ชื่นชอบและถ้ามีโอกาสก็อยากจะทำก็คืองานด้านจิตวิทยา เพราะชื่นชอบเรื่องนี้มานานมากแล้ว ชอบเรียนรู้เกี่ยวกับคน อยากเข้าใจว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้นแบบนี้นะ มันต้องมีเหตุและผลอะไรมา ก็รู้สึกอยากศึกษาด้านนี้เพิ่มเติมในอนาคตด้วย

วันว่างๆ ของเรา ชอบทำอะไรบ้าง แชร์ให้น้องๆ ฟังกันหน่อย ?

วันว่างๆ ชอบใช้เวลาอยู่กับที่บ้าน ไปทานข้าว ได้คุยกัน มันเพลินดี แล้วก็ชอบดูยูทูบ ในนั้นมีทั้งความบันเทิง มีทั้งเรื่องราวน่าสนใจที่เรายังไม่เคยได้ลองทำ และก็จะมีไปต่อยมวยบ้าง แต่ว่าช่วงนี้ก็พักๆ ไว้ก่อนเพราะว่าไม่ค่อยมีเวลา และก็กำลังศึกษาเรื่องการถ่ายรูปด้วย เพราะว่าน้องชอบบ่นเวลาให้ถ่ายรูปให้ว่าทำไมไม่ถ่ายอย่างงี้เนี่ย 5555 ประจำเลย ต้องเริ่มแล้วจะได้ไม่โดนน้องบ่นอีก ฮือออ..

คิดว่าการค้นหาตัวเองก่อนจะเข้าสู่มหาวิทยาลัย มีความสำคัญยังไงต่อตัวน้องๆ ?

สำคัญมากๆ เลยนะ เพราะการเข้ามหาลัยก็ถือว่าเป็น Turning Point นึงของชีวิตเลย ถ้าเราเลือกได้ดี เลือกได้ตรง มันก็นำไปต่อยอดในอนาคตเราต่อได้ มันจะมองเห็นว่าจากนี้เราจะไปทำอะไร แต่ถ้าเลือกผิด ชีวิตเปลี่ยน มันก็จริงอีก เพราะเราอาจจะต้องเสียเวลาไปกับสิ่งที่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรา เราไม่ได้อยากเห็นตัวเองเป็นแบบนั้นแบบนี้ จะย้อนเวลากลับไปตอนนั้นก็คงไม่ได้แล้ว ไม่อยากให้น้องๆ เสียเวลาตรงนี้ไป การค้นหาตัวเองก่อนการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้จึงสำคัญมากๆ ค่อยๆ ดู ค่อยๆ เลือกที่ใช่ ไม่ต้องรีบร้อน เอาแบบที่เราแฮปปี้ที่สุด

ถ้าเราเลือกได้ดี เลือกได้ตรง มันก็นำไปต่อยอดในอนาคตเราต่อได้ มันจะมองเห็นว่าจากนี้เราจะไปทำอะไร

สุดท้ายนี้.. ให้กำลังใจน้องๆ ที่กำลังค้นหาตัวเอง และเตรียมสอบขึ้นมหาวิทยาลัยกันหน่อย

น้องๆ หลายๆ คนคงความมีฝันกันอยู่แล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น ฮึบๆ สู้ๆ นะ พี่เป็นกำลังใจให้น้องๆ ทุกคนเลย ส่วนใครยังไม่รู้ตัวเอง ยังไม่เจอ ไม่เป็นไรเลย พี่เคยอ่านเจอบทความนึง บอกไว้ว่า บางครั้งเราก็ไม่รู้ว่าเราชอบอะไร เราอยากเป็นะไร แต่จริงๆ แล้วชีวิตเรามันก็มีคำใบ้มาให้ตั้งแต่แรกแล้ว ลองดูว่าเราใช้เวลากับอะไรแล้วมีความสุขทุกครั้ง เรามักจะสนใจในเรื่องนี้เป็นอย่างแรกเมื่อเทียบกับเรื่องอื่นๆ นั่นแหละ เป็นคำใบ้ให้กับตัวของเราแล้ว พี่ขอให้ทุกคนเจอตัวเอง และได้เป็นคนๆ นั้นในวันข้างหน้า ยินดีกับน้องๆ ทุกคนล่วงหน้าเลยจ้า

3 ค่ายนี้.. เทคนิคการแพทย์-สหเวชจัดเต็ม!!

X-Scope Camp เทคนิคการแพทย์ มหิดล

ค่ายที่จัดโดยพี่ๆ คณะเทคนิคการแพทย์ มหิดล ที่จะให้น้องๆ ได้มารู้จักทั้งสาขาเทคนิคการแพทย์และสาขารังสีเทคนิค ตั้งแต่การเรียน การทำงาน ไปจนถึงการได้ลงมือปฏิบัติจริง ปีนี้จัดวันที่ 15-17 พ.ย. นี้ (ซึ่งแน่นอนว่าปิดรับสมัครแล้ว..) ปีหน้าค่ายมาเมื่อไหร่ เดี๋ยวแคมป์ฮับมารีบบอกน้องๆ จ้า

AHS Gown Camp สหเวช จุฬาฯ

ของสหเวช จุฬาฯ ก็เป็นคณะที่รวมหลากหลายสาขา นอกจากเทคนิคการแพทย์ ก็ยังมีกายภาพบำบัด โภชนาการและการกำหนดอาหาร รังสีเทคนิค และฟิสิกส์ทางการแพทย์ด้วย สำหรับในปีนี้ ค่ายเพิ่งจัดไปเมื่อ 1-3 พ.ย. ที่ผ่านมา ปีหน้าค่ายนี้มาเมื่อไหร่ เดี๋ยวแคมป์ฮับมารีบบอกน้องๆ เลย

Dome Gown Camp สหเวช ธรรมศาสตร์

ของสหเวช ธรรมศาสตร์ ก็รวมหลากหลายสาขาเช่นกัน ทั้งเทคนิคการแพทย์ กายภาพบาบัด วิทยาศาสตร์การกีฬาและการพัฒนากีฬา และรังสีเทคนิค ในปีนี้ จัดไปแล้วในเดือนสิงหาคม ปีหน้าค่ายมาเมื่อไหร่ แคมป์ฮับจะรีบมาบอกน้องๆ เช่นกันจ้า

ทั้ง 3 ค่ายนี้ เป็นเพียง 3 ค่ายจากหลากหลายค่ายในด้านเทคนิคการแพทย์และสหเวช สามารถดูค่ายทั้งหมดได้ที่ camphub.in.th/health-other และน้องๆ ยังสามารถไปงานเปิดบ้านของคณะในด้านนี้ตามมหาวิทยาลัยต่างๆ สามารถดูงานเปิดบ้านของมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้ที่ camphub.in.th/type/openhouse จ้า

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย สำหรับแคมป์ฮับไอดอล ที่วันนี้พี่มุกมาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับคณะเทคนิคการแพทย์ให้น้องๆ ได้ฟังกัน ถ้าน้องๆ อยากบอกต่อเพื่อนๆ เกี่ยวกับเทคนิคการแพทย์ ก็กดแชร์ต่อให้เพื่อนๆ กันได้เลย สำหรับตอนต่อไป แคมป์ฮับจะพาใครมาพบกับน้องๆ กันอีก ต้องติดตามกันนะ สำหรับวันนี้ พี่ฟิวส์และพี่มุก ต้องไปละน้า บั๊ยบายจ้าาาา ฟิ่วววว ~~

อย่าลืมแอดไลน์ @CAMPHUB

แคมป์ฮับไอดอล พี่มุก โชติกา สุวพันธ์วัฒนา
บทความ พี่ฟิวส์ แคมป์ฮับ
เสื้อผ้า พี่โบ๊ช แคมป์ฮับ
ถ่ายภาพ พี่ซัน แคมป์ฮับ
กราฟิก พี่อัยย์ แคมป์ฮับ
ขอขอบคุณสถานที่ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ศูนย์การค้าเดอะมาร์เก็ต ราชประสงค์ และศูนย์การค้าเกษรวิลเลจ

The post มารู้จักเทคนิคการแพทย์ เรียนอะไร จบไปทำอะไร กับพี่มุก ม.มหิดล appeared first on CAMPHUB.